IV SA/Gl 22/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata postanawia 1. umorzyć postępowanie w kwestii wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe; 2. ustanowić adwokata dla skarżącego. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Dnia [...] skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazał, iż jest [...] i utrzymuje się ze świadczeń socjalnych w wysokości [...] zł (na kwotę składa się: [...] zł – dodatek mieszkaniowy, [...] zł dodatek celowy i [...] zł – zasiłek okresowy). Nadto wnioskujący oświadczył, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że rozpoznawany wniosek (zgodnie z dyspozycją zawartą w rubryce 4 urzędowego formularza) obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na mocy art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Stosownie przy tym do art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego). Zauważyć należy, że skarga w niniejszej sprawie złożona została na decyzję wydaną w przedmiocie zasiłku celowego. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wnioskujący jest zatem w niniejszej sprawie objęty ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych, co w świetle art. 241 powołanej ustawy oznacza, że jest zwolniony zarówno od uiszczania opłat sądowych, w tym wpisów sądowych i opłat kancelaryjnych, jak i ponoszenia wydatków. W tym stanie rzeczy wniosek, w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych uznać należy za bezprzedmiotowy, a postępowanie z tego wniosku umorzyć, o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego merytoryczne rozpoznanie niniejszego wniosku o przyznania prawa pomocy sprowadza się do zbadania przesłanki przyznania tego prawa w kontekście żądania ustanowienia adwokata, a więc rozpoznając wniosek D.B. należało mieć na uwadze treść art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z brzmienia tego przepisu wynika, że przesłanką warunkującą przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym jest wykazanie przez nią, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz zawartego w rozpoznawanym wniosku oświadczenia strony wskazuje, iż skarżący jest [...], a jego stan majątkowy i wysokość środków finansowych dostępnych w comiesięcznym budżecie domowym prowadzonego przez niego jednoosobowego gospodarstwa domowego – pochodzących w całości z pomocy społecznej, uniemożliwia opłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Spełniona została zatem przesłanka uwzględnienia wniosku strony w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, tym samym Sąd, działając w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 254 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.