IV SA/Gl 220/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na pismo Ś. Kuratora Oświaty w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stopnia awansu zawodowego nauczycieli postanawia : odrzucić skargę W dniu [...] T.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pismo Ś. Kuratora Oświaty w K. z dnia [...] Nr [...] (nazwane przez skarżącą decyzją) informujące o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela [...] (art. 64 § 2 k.p.a.). Zakres kognicji sądu administracyjnego określa przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przepis ten stanowi w § 1, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w § 2 tego przepisu przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W § 3 natomiast przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że - w świetle art. 64 § 2 k.p.a. – pismo pozostawiające podanie bez rozpoznania jest decyzją administracyjną. Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, podczas ,gdy do pozostawienia podania bez rozpoznania dochodzi właśnie dlatego, że nie można załatwić sprawy. Stosownie do art. 104 § 2 k.p.a., decyzje nie zawsze rozstrzygają sprawę co do jej istoty, lecz również w inny sposób kończą sprawę w danej instancji, lecz pozostawienie podania bez rozpoznania nie kończy sprawy, która przecież nawet się nie rozpoczęła. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania jest zatem jedynie czynnością materialno-techniczną, o której należy poinformować stronę, co też uczyniono w przedmiotowym przypadku (patrz wyrok NSA z dnia 04 stycznia 2000 r. , sygn. akt I SAB 133/99 (zbiór orzeczeń LEX nr 55296). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż skoro w/wym. pismo Ś. Kuratora Oświaty w K. nie jest decyzja administracyjną, to wobec tego na tego typu akt nie przysługuje skarga do Sądu Administracyjnego. Skarżąca W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przedmiotową skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.