IV SA/Gl 226/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę Działając z upoważnienia Wójta Gminy R. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi z przyczyn merytorycznych. Zauważono także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż gmina, której organ wydał decyzję w sprawie I instancji nie ma legitymacji sądowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie. Przywołano uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000r. sygn. akt OPK 14/00 publ. ONSA 2001/1/17, z dnia 19 maja 2003r. sygn. akt OPS 1/03 publ. ONSA 2003/4/115 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1017/04 publ. LEX nr 171164. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny wskutek wniesionej skargi, przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli działania organów administracji, w ramach działań ex offcio zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga wniesiona jest przez podmiot legitymowany. W przypadku braku po stronie skarżącego legitymacji sądowej, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jako niedopuszczalną. W pierwszej kolejności należy zatem zbadać, czy ustawodawca przyznał legitymację skargową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję bądź postanowienie organowi administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę administracyjną w pierwszej instancji, uchyloną następnie orzeczeniem organu odwoławczego. Sygn. akt IV SA/Gl 226/10 Skarżący, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działając w imieniu Wójta Gminy R. wydał decyzję w sprawie jako organ I instancji. Ten sam podmiot wystąpił ze skargą na decyzję organu odwoławczego uchylającego wydane przez skarzacego rozstrzygnięcie. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje, poprzez skargę, takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 28 kpa stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zatem odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Treść przepisu art. 50 p.p.s.a. określając podmiot uprawniony do wniesienia skargi, również wyklucza w tym zakresie prawo organu gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, iż żaden przepis nie przyznaje organowi administracji publicznej I instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi ( vide orzeczenia NSA: postanowienie z 24.stycznia1997r. sygn. akt NSA 802/95 (ONSA 1997/4/179 ), wyrok z 15.października 1990 r. SA/Wr 990/90 ( ONSA 1990/4//7), uchwała SN z 27. lipca 1993, III AZP 8/93 ( OSNPC 1994/1/3 ) i inne ). Brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało skargę odrzucić.