IV SA/Gl 228/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną po wznowieniu postępowania administracyjnego dokonanym w dniu [...]r., mocą postanowienia nr [...] w trybie art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, Kierownik Działu Ewidencji, Świadczeń i Informacji Powiatowego Urzędu Pracy w Z., działając z upoważnienia Starosty Powiatu Z. uchylił decyzję własną z dnia [...]r., nr [...] o uznaniu M. O. za osobę bezrobotną z dniem 1 września [...]r. orzekając równocześnie o odmowie uznania wyżej wymienionej za osobę bezrobotną od wskazanej daty. Materialnoprawną podstawę przedmiotowej decyzji stanowiły przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W uzasadnieniu podano, że w dniu [...]r. skarżąca przedłożyła w urzędzie zatrudnienia decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z., na mocy której przyznano jej zasiłek stały na okres od 1 września [...]r. Zdaniem organu administracyjnego okoliczność ta w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i przywołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. upoważniała do odmowy przyznania stronie statusu bezrobotnej z dniem [...]r. (przywołana data [...]r. została sprostowana postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] na datę prawidłową, to jest na 1 września [...]r.). W odwołaniu złożonym do Wojewody [...] M. O. dała wyraz swemu niezadowoleniu z zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia a nadto skrytykowała pracę wybranych organów państwa oraz placówek służby zdrowia. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do treści art. 2 ust.1 pkt 2 lit i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, jeżeli między innymi nie pobiera zasiłku stałego przyznanego na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Tymczasem M. O. w dniu [...]r. przedłożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z.: - decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. nr [...] o zaliczeniu do [...] stopnia niepełnosprawności na stałe oraz - decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] r., nr [...] o przyznaniu zasiłku stałego dla osoby samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa w wysokości [...]zł za okres począwszy od 1 września [...]r. Mając na względzie powyższe Wojewoda [...] wskazał, iż w sprawie wystąpiła okoliczność stanowiąca podstawę do uchylenia decyzji o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej i jednoczesnego orzeczenia o utracie przez nią tego statusu od wskazanej wyżej daty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. O. oświadczyła, iż nie zgadza się z decyzjami wydanymi przez organy obydwu instancji wywodząc, iż są one bezpodstawne i krzywdzące. Skarżąca opisała relacje łączące ją z Powiatowym Urzędem Pracy w Z., Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Z. oraz z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych wywodząc, że instytucje te nie wykonują należycie swoich obowiązków. W ocenie strony wpływ na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia ma także fakt, iż jest mylona z inną osobą nosząca takie samo nazwisko jak jej nazwisko rodowe (M. S.), która zmarła w [...] roku w [...] w S. i w chwili obecnej nie figuruje w ewidencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy raz jeszcze podkreślił, że uzyskanie przez skarżącą prawa do pobierania zasiłku stałego od dnia 1 września [...]r. stanowiło przesłankę obligującą do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Następnie, to jest w dniu [...]r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe datowane na [...]r., w treści którego M. O. poparła zarzuty skargi raz jeszcze wyrażając dezaprobatę wobec zaskarżonej decyzji. Nadto ponownie skrytykowała pracę Powiatowego Urzędu Pracy w Z. oraz innych instytucji podnosząc, iż mylą ją one z inną, nieżyjącą już osobą, która nosiła takie samo nazwisko jak jej nazwisko rodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej uregulowana została w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o promocji... Zgodnie zatem z definicją sformułowaną w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-e i g wskazanej regulacji, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Warunkiem posiadania statusu bezrobotnego jest nadto zachowanie wymogów wymienionych w lit. a – k przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji..., wśród których znajduje się między innymi niepobieranie zasiłku stałego z pomocy społecznej (lit. i wskazanego przepisu). A contrario, nie budzi wątpliwości, że otrzymywanie świadczenia, o którym mowa w art. 36 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) stanowi okoliczność wyłączającą równoczesne posiadanie przymiotu osoby bezrobotnej. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organy obydwu instancji słusznie rozstrzygnęły o odmowie uznania M. O. za osobę bezrobotną z dniem 1 września [...]r. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że właśnie od tej daty wyżej wymieniona nabyła prawo do pobierania zasiłku stałego, przyznanego jej mocą decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. nr [...] z dnia [...]r. Skoro zatem przywołana decyzja wywarła skutek prawny od dnia 1 września [...]r., a tym samym początek okresu pobierania zasiłku stałego przypadał na datę wcześniejszą niż dzień [...] r., w którym wydano decyzję o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną, to późniejsze powzięcie wiadomości o rzeczonym fakcie upoważniało organ zatrudnienia do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego a następnie do uchylenia rozstrzygnięcia o przyznaniu jej statusu osoby bezrobotnej. W tym kontekście podnoszona przez stronę argumentacja dotycząca uchybień polegających na błędnym ustaleniu jej tożsamości nie mogła wywrzeć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego aktu. Z akt sprawy wynika bowiem, że zarówno decyzje wydane w obydwu instancjach jak i inne pisma adresowane do wyżej wymienionej w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego skierowane zostały na jej prawidłowe nazwisko – M. O.. Właśnie tym nazwiskiem zostały wszak podpisane wszystkie pisma wnoszone przez nią w rzeczonym postępowaniu a także skarga oraz pozostałe pisma procesowe, które złożyła w zakresie niniejszej sprawy do tutejszego Sądu. Należy zatem wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nic nie wskazuje aby w omawianym zakresie doszło do omyłek mogących rzutować na zasadność decyzji o odmowie uznania jej za osobę bezrobotną. Tylko na marginesie trzeba wyjaśnić, że o zastrzeżeniach dotyczących mylenia skarżącej z inną osobą noszącą takie samo nazwisko jak jej nazwisko rodowe (S.), strona może (jeżeli uzna to za niezbędne) poinformować organ administracyjny właściwy do prowadzenia akt stanu cywilnego, który jest zobowiązany do udzielenia stosownych wyjaśnień w tej kwestii oraz do podjęcia niezbędnych działań zmierzających do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.