IV SA/Gl 23/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w C., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej K.p.a. orzekł o uznaniu A.G. za osobę bezrobotną z dniem [...] i o odmowie przyznania prawa do zasiłku uzasadniając, że z przedstawionych dokumentów wynikało, iż w dniu rejestracji spełniła ustawowe warunki uznania za osobę bezrobotną. Natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, była krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Następnie, decyzją z dnia [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w C., na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o przyznaniu A.G. z dniem [...] prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazał, że wyżej wymieniona złożyła prośbę o doliczenie do stażu pracy okresu od dnia [...] do dnia [...], w czasie którego [...]. W związku z tym udokumentowała jednocześnie spełnienie ustawowych przesłanek przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w C., decyzją Nr [...], na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o utracie przez A.G. prawa do zasiłku od dnia [...] z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Decyzją z dnia [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C. Inspektor Powiatowy Referatu ds. Ewidencji Informacji i Świadczeń, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. orzekł o utracie przez A.G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wyżej wymieniona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o przyczynie niestawiennictwa. W wyniku wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...] nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w C., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.) uchylił: - decyzję z dnia [...] znak [...] o uznaniu A.G. za osobę bezrobotną z dniem [...] i odmowie przyznania prawa do zasiłku, jednocześnie orzekając o odmowie uznania wyżej wymienionej za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku z dniem [...]; – decyzję z dnia [...] znak [...] o przyznaniu A.G. prawa do zasiłku z dniem [...], jednocześnie orzekając o umorzeniu postępowania odnośnie przyznania prawa do zasiłku z uwagi na jego bezprzedmiotowość; - decyzję z dnia [...] znak [...] o utracie przez A.G. prawa do zasiłku od dnia [...] jednocześnie orzekając o umorzeniu postępowania odnośnie utraty prawa do zasiłku z uwagi na jego bezprzedmiotowość; - decyzję z dnia [...] znak [...] o utracie przez A.G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...], jednocześnie orzekając o umorzeniu postępowania odnośnie utraty statusu bezrobotnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że A.G. wykreśliła wpis z ewidencji działalności gospodarczej z dniem [...]. Natomiast do dnia [...] podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bezrobotnym była osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia (...), jeżeli nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W związku z tym, w dniu rejestracji w urzędzie pracy, tj. [...] A.G. nie spełniała ustawowych warunków uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji A.G. podniosła, że w dacie rejestracji w urzędzie pracy, warunki przewidziane w przepisach ustawy zostały spełnione, gdyż nie prowadziła wówczas działalności gospodarczej. Wpis w ewidencji działalności gospodarczej został wykreślony z dniem [...], jednakże faktycznie działalność gospodarcza nie była wtedy prowadzona. Natomiast z powołanych przepisów wynika tylko, że osoba ubiegająca się o status bezrobotnego nie może prowadzić działalności gospodarczej i warunek ten został spełniony. W związku z tym decyzja organu administracji jest pozbawiona podstaw prawnych. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda Ś., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.), któremu w dniu [...] odpowiadał przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. Nr 6 z 2001 r. poz. 56 z późn. zm.), bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega – na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. Rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. w dniu [...] A.G. złożyła oświadczenie, że nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej ani nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego. Jednakże w dniu [...] organ pierwszej instancji powziął wiadomość, że wyżej wymieniona posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] z dnia [...]. Działalność gospodarczą prowadziła od [...], natomiast Prezydent Miasta Z. dokonał jej wykreślenia z ewidencji z dniem [...]. Organ odwoławczy wskazał, że według orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęcie działalności gospodarczej skutkuje utratą statusu bezrobotnego. W uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, musi wykazać nie tylko to, że nie podjęła działalności gospodarczej, ale także to, że działalności tej nie podjęła do dnia jej wyrejestrowania, co oznacza, że wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji (uchwała NSA OPS 5/96 ONSA 1997/2/47). Ponadto według pisma ZUS Oddział Z. z dnia [...] A.G. była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej do [...]. Oznacza to, że prowadziła tę działalność po dniu [...] i odprowadzała z tego tytułu składki na ubezpieczenie społeczne za okres do końca [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.G. zarzuciła, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy załatwianiu sprawy słusznego interesu skarżącej. Ponadto zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na pominięciu okoliczności, iż faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w [...] oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że wskutek niewykreślenia z ewidencji, prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, pomimo faktycznego zaprzestania jej prowadzenia, nie przysługiwał jej status osoby bezrobotnej. W związku z tym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wykreślenie z ewidencji, prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nastąpiło dopiero w dniu [...], jednakże faktyczne zaprzestanie prowadzenia tej działalności miało miejsce już w [...]. Okoliczność, że składki na ubezpieczenie społeczne były odprowadzane tylko do końca [...] potwierdza w sposób jednoznaczny zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi na to, że od [...] nie podjęła żadnej innej działalności gospodarczej, ani jakiegokolwiek zatrudnienia, nie sposób uznać, że nie była od tej daty osobą bezrobotną. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, uznać należało, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania, ani też nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należało, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami – z dnia [...] o uznaniu A.G. za osobę bezrobotną z dniem [...] i odmowie przyznania prawa do zasiłku ; – z dnia [...] o przyznaniu jej prawa do zasiłku z dniem [...] ; - z dnia [...] o utracie przez nią prawa do zasiłku od dnia [...]; - z dnia [...] o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W związku ze wznowieniem postępowania, podstawę prawną ocen w zakresie tego, czy zostały spełnione kryteria uznania skarżącej z dniem [...] za osobę bezrobotną, stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56 z późn. zm.) według stanu z dnia [...]. Przytoczenie – w tym zakresie - przez organ odwoławczy przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001 z późn. zm.), stanowiącego odpowiednik art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu z dnia [...], nie stanowiło naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż podlegające ocenie w rozpoznawanej sprawie kryteria uznania skarżącej za osobę bezrobotną, zostały określone w sposób jednobrzmiący w obydwu tych przepisach. Zgodnie zatem z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, według stanu z dnia [...] bezrobotnym jest osoba, nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem dotyczącym czasu pracy osób niepełnosprawnych, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli - m. in. - nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlega - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że skarżąca rejestrując się w dniu [...] jako bezrobotna, miała wpis do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...]. Wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej, zostało dokonane z dniem [...]. Przedmiotem postępowania organu administracji było zatem ustalenie, czy od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności skarżąca podjęła pozarolniczą działalność gospodarczą. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji wskazał, że z zaświadczenia ZUS Oddział Z. z dnia [...] wynika, iż [...] była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej do [...], a to oznacza, że prowadziła tę działalność po dniu rozpoczęcia działalności tj. po [...]. Odprowadzała z tego tytułu składki na ubezpieczenie społeczne za okres do końca [...]. Akta administracyjne zawierają materiał dokumentacyjny w powyższym zakresie, tj. zaświadczenie ZUS Oddział w Z. z dnia [...], według którego A.G. została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w okresie do [...]. oraz decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] potwierdzającą, że z dniem [...] z ewidencji działalności gospodarczej został wykreślony wpis dokonany w dniu [...], według którego datą rozpoczęcia działalności był [...]. Stwierdzić zatem należało, że wymieniona wyżej okoliczność, iż skarżąca podjęła pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności, została ustalona na podstawie prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, z tym, że wskutek omyłki pisarskiej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zamiast daty [...] podano datę [...] jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej oraz datę [...]. zamiast [...] jako datę końcową podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność, że skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu w okresie do końca [...] i opłacała wówczas składki z tego tytułu, trafnie stanowiła podstawę przyjęcia przez organ administracji, iż działalność ta została podjęta. Prawidłowe były również wnioski organu administracji, wynikające z ustalenia powyższej okoliczności, dotyczące tego, że skarżąca w dacie uznania za bezrobotną nie spełniała ustawowych warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Jak już bowiem była o tym mowa, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, okoliczność, czy skarżąca podjęła pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania tej działalności, stanowiła podstawę rozstrzygnięcia czy spełniała ustawowe warunki uznania za bezrobotną w określonej wyżej dacie. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, stwierdzić zatem należało, że została wydana zgodnie z przepisami postępowania oraz przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Bezpodstawny był zwłaszcza podniesiony w skardze zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, tj. pominięcia okoliczności, iż skarżąca faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej ( jak to określiła - [...]). Jak już była o tym mowa, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, nie tylko nie ostało pominięte przez organ administracji, ale było podstawą ustalenia, iż ta działalność została w ogóle podjęta. To zaś stanowiło uzasadnienie rozstrzygnięcia, że nie zostały spełnione kryteria uznania skarżącej za osobę bezrobotną w świetle przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f cytowanej wyżej ustawy. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa przy wydaniu decyzji poprzez przyjęcie, że wskutek niewykreślenia z ewidencji, prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej - pomimo faktycznego zaprzestania jej prowadzenia - nie przysługiwał jej status osoby bezrobotnej. W tym zakresie podkreślić należało, że według art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f wymienionej wyżej ustawy, istotne znaczenie miało podjęcie pozarolniczej działalności gospodarczej – nawet na krótki okres – od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej do dnia wyrejestrowania działalności. Wbrew zarzutom skargi, okoliczność faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności - nawet w długim okresie przed jej wyrejestrowaniem – nie mogła zatem prowadzić do wniosku, że zostały spełnione warunki uznania za osobę bezrobotną. Na marginesie podnieść należało, że akta administracyjne zawierają (na karcie 2, według numeracji w prawym, górnym rogu kart) oświadczenie skarżącej z dnia [...], złożone przed pracownikiem Powiatowego Urzędu Pracy, po pouczeniu o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, w którym skarżąca oświadczyła m. in., że nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności oraz, że nie prowadzi pozarolniczej działalności i nie zawiesiła prowadzenia tej działalności oraz nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ponownie wskazać zatem należało, że została wydana w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni w zakresie kryteriów uznania skarżącej za osobę bezrobotną. W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie przytoczonych na wstępie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona – zgodnie z art. 151 P.p.s.a.