IV SA/Gl 231/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktów wymienionych w decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 52 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 z późn. zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. orzekł o wymierzeniu A.G. kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za wprowadzenie do obrotu produktów: - [...] będących środkami zastępczymi. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach uzasadnienia organ I instancji wskazał, że w dniu 10 czerwca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. w oparciu o wniosek i materiał dowodowy przesłany przez Prokuraturę Rejonową w C. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z podejrzeniem wprowadzania do obrotu środków zastępczych przez A.G. Strona pięciokrotnie wezwana na podstawie art. 50 i art. 51 § 2 k.p.a. do złożenia wyjaśnień stawiła się ze swoim pełnomocnikiem w dniu 23 września 2014 r., w celu złożenia wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. A.G. nie skorzystał z możliwości złożenia wyjaśnień w związku z uzasadnionym podejrzeniem wprowadzania do obrotu środków zastępczych oraz nie zapoznał się z dokumentacją w sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. odmówił zawieszenia postępowania. Organ I instancji kierując się art. 81 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. dopuścił przekazane przez Prokuraturę Rejonową w C. materiały, w tym wyniki badań prób produktów zabezpieczonych u A.G. oraz zeznania strony i świadka. Z materiałów dowodowych wynika, że w samochodzie i mieszkaniu strony ujawniono dużą ilość substancji, celem dalszej odsprzedaży, co do których A.G. oświadczył, że są to tzw. "dopalacze". W przesłuchaniu z dnia 6 lutego 2013 r. wyjaśnił, że większość substancji, które u niego zatrzymano są dopalaczami. W przeszłości strona prowadziła sklep z tzw. "dopalaczami" w T., a po jego zamknięciu "załatwiała" te produkty znajomym korzystając ze sklepów internetowych. A.G. przyznał, że są to produkty sprzedawane "pod przykrywką np. pochłaniaczy wilgoci, zapachów, soli piorących", sam zaś nie zna ich składu chemicznego. A.G. miał świadomość jakimi produktami handluje, zwłaszcza że wcześniej sprzedawał je w sklepie prowadząc własną działalność gospodarczą. Sprzedawał produkty, które są stosowane niezgodnie z opisem wynikającym z etykiet, których składu i działania na organizm człowiek nie znał. Jego działalność stanowiła zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Dalej organ I instancji podniósł, że nazwy wymienionych na wstępie środków zastępczych oraz substancji w nich zidentyfikowanych są znane organowi i znajdują się w bazie danych z prowadzonych innych postępowań związanych z wprowadzaniem środków zastępczych do obrotu. Wyniki badań przedmiotowych produktów przeprowadzonych przez A sp. z o. o. w K. potwierdziły, że substancje w nich zawarte wykazują działnie psychoaktywne i są środkami zastępczymi stwarzającymi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Następnie organ pierwszoinstancyjny zacytował art. 52 a ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który stanowi że kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. Karę pieniężną wymierza w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Na koniec organ wskazał, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, zgodnie z art. 52 a ust. 3 wyżej wskazanej ustawy wzięto pod uwagę ilość zabezpieczonych w postępowaniu środków zastępczych, które w opinii biegłego były wystarczające do odurzenia od około 126 do 316 osób proszkiem zawierającym w swoim składzie PVP oraz od około 99 do około 247 osób proszkiem zawierającym w swoim składzie pentedron. Od powyższej decyzji A.G. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości oraz o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa w postaci art. 52 a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 oraz art. 44 b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez przyjęcie że odwołujący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa w postaci art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe rozpatrzenie zebranie w sprawie materiału dowodowego, który nie daje podstaw do przyjęcia, że odwołujący wprowadził do obrotu środki zastępcze. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii "wprowadzenie do obrotu" oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Zgodnie z wyrokami Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2006 r. sygn. akt II Aka 177/06 oraz z dnia 28 września 2006 r. sygn. akt Aka 135/06 działanie w postaci udostępniania osobom trzecim środków zastępczych jest bez wątpienia wprowadzaniem ich do obrotu na terytorium RP. Podobne wioski były przedmiotem wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 311/13 z uzasadnienia którego wynika, że wobec braku stosownego rozróżniania w treści art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, każdą formę udostępniania za którą w znaczeniu słownikowym należy uznać "czynienie czegoś dostępnym, ułatwienie, umożliwienie odbioru", należy uznać za wprowadzanie do obrotu. Zgodnie z cytowanym podejściem dopiero na użytek prawa karnego dochodzi do rozróżnienia form obrotu z przypisaniem im różnych czynności sprawczych. Podkreślenia wymaga w tym miejscu charakter administracyjny regulacji zawartej w art. 52a, czego naturalną konsekwencją jest brak odwoływania się do norm i zasad wypracowanych w prawie karnym oraz prawie wykroczeń. Następnie organ II instancji podniósł, że potwierdzeniem wprowadzania do obrotu środków zastępczych jest protokół przesłuchania podejrzanego z dnia 6 lutego 2013 r. (A.G. zeznał, że większość substancji, które u niego zatrzymano jest dopalaczami, a po zamknięciu sklepu "załatwiał" produkty znajomym korzystając ze sklepów internetowych) oraz protokół przesłuchania świadka z dnia 6 lutego 2013 r., któremu A.G. dwukrotnie sprzedał "dopalacze". Zdaniem organu zarzut naruszenia art. 52 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zatem bezzasadny, gdyż w niniejszym przypadku zgromadzony materiał dowodowy potwierdza wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Czyn stypizowany w tym przepisie stanowi delikt administracyjny, a nie przestępstwo. W przedmiotowej sprawie została wydana decyzja wymierzająca karę pieniężną, której wysokość ustalono w oparciu o ilość wprowadzanych do obrotu środków zastępczych. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze A.G. nie zgodził się z powyższymi decyzjami i wniósł o ich uchylenie. Strona skarżąca, analogicznie jak w odwołaniu, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 52 a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 oraz w zw. z art. 44 b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez przyjęcie, że ustalony w sprawie stan faktyczny uprawnia do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co jest konsekwencją błędnej interpretacji pojęcia "wprowadzania do obrotu" użytego w przepisach art. 52 a ust. 1, art. 4 pkt 34 i art. 44 b ustawy. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na błędnym rozpoznaniu zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęciu, że okoliczność wprowadzania do obrotu przez skarżącego środków zastępczych została udowodniona, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów nie daje podstaw do takiego twierdzenia. Na poparcie swojego stanowiska skarżący szeroko przytoczył orzecznictwo sądów powszechnych oraz administracyjnych. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., nie znajdując podstaw do zmiany wydanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.), zwanej dalej: u.p.n. Przepis art. 44b u.p.n. ustanawia zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Zgodnie z art. 44c ustawy cyt. wyżej w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Natomiast stosownie do treści art. 4 pkt 27 u.p.n. środek zastępczy oznacza substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Z kolei w myśl art. 52a ust. 1 u.p.n. kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. Jednocześnie w art. 4 pkt 34 u.p.n. ustawodawca zawarł definicję legalną pojęcia "wprowadzanie do obrotu", stanowiąc, że oznacza to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Podkreślić w tym miejscu należy, że przepisy art. 44b i 52a u.p.n. zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396) zmieniającą przedmiotowa ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną uzupełniając pierwotną ustawę o cały nowy rozdział 6a. Ustawodawca uznał, że prócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy, należy wyodrębnić instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Wprowadzenie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a sankcji administracyjnej z tytułu wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego miało na celu szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia życia i zdrowia jednostki. Dodatkowo przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a ust. 4 wskazują, że do kary, o której mowa w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, a organowi inspekcji sanitarnej przysługują uprawnienia organu podatkowego, a wyegzekwowana kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa. Zaznaczyć należy, że regulacja art. 52a u.p.n. funkcjonuje aktualnie obok wcześniejszych postanowień ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca odrębnie penalizuje udzielanie innej osobie środka odurzającego lub środków psychotropowych, określając w art. 58 ust. 1 u.p.n., że kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Podobnie w art. 59 u.p.n. przewiduje środki karne m.in. za udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Uwzględniając powyższe rozważania stwierdzić należy, że w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 u.p.n. organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3) (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt II OSK 77/14, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). W przywołanym wyżej wyroku NSA wskazano, że pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. W ocenie NSA ustawodawca w hipotezie i dyspozycji normy art. 52a ust. 1-3 u.p.n. wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). W konsekwencji prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, organ inspekcji sanitarnej ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podziela ten pogląd w całości. Z powyższych względów w ocenie Sądu na gruncie środków zastępczych pojęcie wprowadzania do obrotu należy rozumieć tak, jak zostało ono dosłownie zdefiniowane w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - czyli jako każdą postać udostępnienia osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków zastępczych. Sąd nie podziela natomiast stanowiska prezentowanego w skardze, jakoby pod pojęciem "wprowadzania do obrotu środków zastępczych" (o którym mowa w art. 52a w zw. z art. 4 pkt 34 u.p.n.) należało rozumieć tylko i wyłącznie sytuacje udostępniania tych środków osobom trzecim, które uczestniczą w ich dalszym obrocie hurtowym lub detalicznym, z wyłączeniem udostępnienia ich finalnym konsumentom. Organy orzekające w sprawie trafnie uznały każdą postać udostępnienia środków zastępczych innej osobie za mieszczącą się w kategorii wprowadzenia do obrotu środka zastępczego. Należy bowiem rozważając tę kwestię mieć na względzie, że ustawodawca nie zdecydował się wyjaśnić tego pojęcia w tym samym pozostawił praktyce orzeczniczej, w konkretnym przypadku, sposób jego rozumienia. Dlatego też jeśli odbiorca tych środków używa ich do własnych celów, czy też jest pośrednikiem w ich zbywaniu nie ma to decydującego znaczenia. Nie można przy tym odmówić trafności argumentowania na rzecz szerokiego rozumienia przez te organy wyrażenia "udostępnienie środka zastępczego", z tym, że w przepisach karnych ustawy wyróżniono dodatkowo czynności "uczestnictwa w obrocie" i "udzielania środka innej osobie", kategorii tych brak natomiast na gruncie przepisów art. 52a ustawy, co przemawia za szerokim rozumieniem wprowadzenia do obrotu środka zastępczego i ma sprzyjać zwalczaniu tego rodzaju czynów zabronionych. Można bowiem przyjąć za organem odpowiadającym na skargę, że art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii sankcjonuje jednolite zachowania polegające na wprowadzaniu do obrotu (lub wytwarzaniu) środków zastępczych. Wobec rezygnacji ustawodawcy z zastosowania w odniesieniu do środków zastępczych podkategorii zachowań w postaci "uczestniczenia w obrocie" oraz "udzielania innej osobie" uznać należy, że pojęcie wprowadzania do obrotu należy w tym przypadku rozumieć szeroko - to jest tak jak zostało ono zdefiniowane w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przyjęcie natomiast odmiennego wniosku równoznaczne byłoby z założeniem, że obrót środkami zastępczymi jest zupełnie legalny, o ile tylko mamy do czynienia z obrotem wtórnym lub udostępnianiem środka zastępczego bezpośrednio samemu konsumentowi. Wniosek taki byłby jednak zupełnie sprzeczny z ratio legis art. 44 b i art. 52 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, bowiem celem wprowadzenia tych przepisów miała być przede wszystkim walka z udostępnieniem środków zastępczych ich docelowym odbiorcom (konsumentom). Cele nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie ograniczyły się zatem tylko do ustanowienia zakazu "hurtowego" czy pierwotnego obrotu środkami zastępczymi, ale obejmowały wyeliminowanie wszelkich zachowań polegających na udostępnianiu środków zastępczych innym osobom (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 220/14, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). Sąd nie podziela także argumentacji skargi dotyczącej naruszenia przez organ w trakcie postępowania norm prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy daje wystarczającą podstawę, by uznać, że substancja zabezpieczona u skarżącego wypełnia znamiona substancji będącej środkiem zastępczym. Daje nadto wystarczającą podstawę aby przyjąć, że została spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu – czy to w ramach działalności gospodarczej jaki też sprzedaży internetowej - środka zastępczego nawet w jej rozumieniu zawężonym, jaki został przedstawiony w skardze. Prowadzenie działalności gospodarczej w formie sklepu, w którym dokonywana jest sprzedaż określonych produktów, jak też prowadzenie takiej sprzedaży w sklepach internetowych może stanowić udostępnianie osobom trzecim środków odurzających zarówno w celu ich bezpośredniego spożycia jak też dalszej odsprzedaży. W takim stanie rzeczy weryfikacja osoby nabywcy z punktu widzenia celów zakupu nie jest możliwa do przeprowadzenia. W konsekwencji nie jest też możliwa ocena zachowania skarżącego z punktu widzenia kryterium jakim jest osoba nabywcy środka odurzającego. O tym, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze organy administracyjne orzekały na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie oraz zebranych dowodów. W szczególności dokonały oceny przesłuchań skarżącego oraz świadka, jak i wyników specjalistycznej opinii wdanej przez A sp. z o. o. w K., w której w sposób jednoznaczny stwierdzono, że środki, które rozprowadzał skarżący zawierały substancje wykazujące działanie psychoaktywne będące środkami zastępczymi, stwarzającymi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Sam skarżący przyznał, że większość substancji, które u niego zatrzymano jest "dopalaczami". Oświadczył, że w przeszłości prowadził sklep z "dopalaczami", natomiast po jego zamknięciu "załatwia" te produkty znajomym korzystając ze sklepów internetowych. Skarżący poinformował, że zmawia produkty hurtem. Potwierdzeniem wprowadzania do obrotu środków zastępczych jest również protokół przesłuchania świadka, któremu a.g. dwukrotnie sprzedał dopalacze. W ocenie Sądu wymiar orzeczonej kary pieniężnej w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości. Organy wskazały, że przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej – zgodnie z art. 52a ust. 3 ustawy – kierowały się ilością wprowadzonego do obrotu środka zastępczego. Należy nadmienić, że organy inspekcji sanitarnej oparły się w dużej mierze na materiałach sprawy przesłanych przez Prokuraturę Rejonową w C. jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się możliwość czynienia ustaleń faktycznych na podstawie akt takiej sprawy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt SA/Bk 752/10) co skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela. Dotyczy to w szczególności czynności dochodzeniowych, których w postępowaniu administracyjnym nie da się powtórzyć (np. przeszukanie, ekspertyza i opinia biegłego). W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.