IV SA/Gl 234/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi A. S. wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...]), w tym podatek VAT w kwocie [...] zł ([...]), tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt IV SA/GL 234/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego skargę oddalił. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach ustanowił dla strony skarżącej Z. N. adwokata z urzędu. Następnie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla strony pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. S. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 12 października 2010 r. adwokat A. S. wniósł o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy świadczonej z urzędu, które nie zostały dotychczas w jakiejkolwiek części pokryte. Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej w skrócie p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), które zgodnie z regulacją § 2 ust. 1 przewiduje, iż sąd zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę jego niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 cytowanego rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Nadto, po myśli § 2 ust. 3 rozporządzenia, przedmiotowa opłata zostaje przez sąd podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z regulacją § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie niż wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. a – b powołanego przepisu, wynosi 240,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia przyznał adwokatowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości [...] zł, podwyższone o 22% stawki podatku VAT, to znaczy o kwotę [...] zł, a zatem łącznie [...] zł.