IV SA/Gl 239/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008r. sprawy ze skargi P.B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Powiatowy Policji w R. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 91 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) stwierdził wygaśnięcie z dniem [...]r. swojej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] o przyznaniu P. B. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu [...] r. żona strony – M. T.-B. nabyła spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego mieszczącego się w R., a po myśli § 1 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918) wygaszenie prawa do pobierania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego następuje wówczas, gdy policjant lub członkowie jego rodziny posiadają prawo do zajmowania lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] r. co wynika z daty znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. P. B. pismem z dnia [...] r. wniósł odwołanie od tej decyzji i wystąpił o jej unieważnienie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W motywach odwołania przedstawił przebieg prowadzonego postępowania jak również podejmowane przez organ pierwszej instancji czynności procesowe. Zdaniem strony decyzja ta jest od samego początku to jest od przytoczonych podstaw prawnych nieprawidłowa. Bezprawnym jego zdaniem jest powoływanie się na art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepisy prawa dotyczące przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego nie dają podstaw do zastosowania tej podstawy prawnej weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Kolejnym zarzutem kierowanym pod adresem powyższej decyzji jest to, że organ administracji w podstawie prawnej powołał się na nieobowiązujące przepisy prawa, a w szczególności na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, gdyż utraciło ono moc prawną w 2005 roku. Nadto zaznaczył, że żaden przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918) nie przewiduje rozstrzygnięcia przyjętego przez organ, a mianowicie "stwierdzenie wygaśnięcia". Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził niedopuszczalność odwołania P. B. oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że strona przedmiotową decyzję otrzymała w dniu [...] r., natomiast odwołanie wniosła w dniu [...] r. po otrzymaniu decyzji z dnia [...] r. We wskazanej decyzji z dnia [...] r. znajdowało się pouczenie o terminie i zasadach wnoszenia środka odwoławczego. Wnosząc pismem z dnia [...] r. odwołanie strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu. Pismem datowanym na [...] r. P. B. wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił organowi administracji zamieszczenie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i przez to utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] r. Nr [...] i wystąpił o uchylenie tej decyzji. W motywach skargi podniósł zarzuty o charakterze merytorycznym związane z wadliwościami podjęcia decyzji z dnia [...] r. Odnosząc się do samego postanowienia, skarżący zauważył, że organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania opierając się na sztampowym podejściu do 14 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji w K. wystąpił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola przez tutejszy Sąd postanowienia Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. z dnia [...] r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji należy wyraźnie zaznaczyć, że kontroli tej nie może podlegać decyzja organu pierwszej instancji podjęta w dniu [...] r. Nr [...]. Nadto niezbędnym jest zasygnalizowanie, że gdyby organ odwoławczy rozpatrywał wniesione odwołanie w przypadku wniesienia go z uchybieniem terminu, wówczas podjęta przez niego decyzja, zgodnie z powszechnie przyjmowanym stanowiskiem w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie prawa administracyjnego, objęta byłaby wadą skutkującą stwierdzenie jej nieważności. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom skarżącego, zamieszczonym w skardze, a sprowadzającym się do zarzutu zastosowania przez ten organ sztampowego podejścia ograniczającego się do badania terminu w jakim zostało ono wniesione, organ odwoławczy w pierwszej kolejności zobligowany jest do zbadania, czy wniesione odwołanie spełnia wszystkie prawem przewidziane wymogi do jego skutecznego wniesienia, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie podjęcia prawem przewidzianego rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu [...] r., a wynika to z informacji zamieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu podaje datę [...] r., jednakże data ta nie znajduje umocowania w przedstawionych aktach administracyjnych. Przywołana rozbieżność nie wpływa na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ termin do wniesienia odwołania wynikający z dostarczonych akt upłynął w dniu [...] r. i co jest istotne organ odwoławczy podaje ten sam termin, zatem dostrzeżone uchybienie nie miało żadnego wpływu na prawidłowość ustaleń, jakie organ ten dokonał. Niezbędnym uzupełnieniem jest stwierdzenie, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. zawierała prawidłowe pouczenie o zasadach i trybie wnoszenia skargi. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie pozbawiało skarżącego skorzystania z instrumentu przewidzianego art. 58 § 1 wyżej wymienionego Kodeksu, a mianowicie wystąpienia z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Ze wskazanej możliwości skarżący nie skorzystał, ponieważ w jego piśmie z dnia [...] r. brak jest jakichkolwiek sugestii w tym zakresie. Nadto w skardze do Sądu skarżący także bagatelizuje to zagadnienie i skupia się na uchybieniach merytorycznych, jakich jego zdaniem dopuścił się organ odwoławczy. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego w sprawie organ odwoławczy zobowiązany był stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co też uczynił mocą zaskarżonego postanowienia. Jak zostało to już powyżej zaznaczone nie każde uchybienie znajdujące się w kontrolowanym przez Sąd akcie administracyjnym uzasadnia uwzględnienie wniesionej skargi. W przypadku przepisów postępowania administracyjnego naruszenie przepisów musi być tego typu, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem naruszenie, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy nie daje podstaw Sądowi do uwzględnienia wniesionej skargi. Z tego typu sytuacją Sąd zetknął się w rozpatrywanej sprawie. Otóż osnowa rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera dwa elementy; stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego odwołania oraz dostrzeżone uchybienie terminu do jego wniesienia. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że organ odwoławczy przywołał oba rodzaje rozstrzygnięć przewidzianych postanowieniami art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie ujęcie jest nieprawidłowe, ponieważ z innych przesłanek organ stwierdza niedopuszczalność odwołania a innymi motywami kieruje się, gdy podejmuje rozstrzygnięcie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zatem są to dwa niezależne od siebie rozstrzygnięcia, jednakże, co należy tu wyraźnie podkreślić, rozstrzygnięcia te stanowią formę zakończenia prowadzonego postępowania administracyjnego i wywołują analogiczny skutek prawny. W świetle przedstawionych rozważań, jak również w następstwie przeprowadzonej analizy przedłożonych akt administracyjnych przyjdzie stwierdzić, że dostrzeżone uchybienie nie ma żadnego istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym nie została wyczerpana przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW