IV SA/Gl 24/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Sędziowie NSA Adam Mikusiński, WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant st. ref. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Starosta B. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego cofnął K. K. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B+E, C, C+E prawa jazdy i decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzją Starosty B. z dnia [...] r. K. K. został skierowany na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...] r. wydał orzeczenie lekarskie, w ramach postępowania odwoławczego, w którym stwierdził istnienie trwałych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B+E, C, C+E oraz brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, ze wskazaniem daty ponownego badania na [...] r., zatem wystąpiły podstawy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Z decyzją tą nie zgodził się K. K., który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. W odwołaniu tym wskazał na występowanie rozbieżnych opinii lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S. i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Nadto wskazał, że prawo jazdy kat. C+E posiada od [...] r. i pracuje jako [...] i jest to jego źródło utrzymania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 140 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest trafne i wynika wprost z postanowień art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który po stwierdzeniu okoliczności wskazanych w tym przepisie nakazuje podjęcie określonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji co do występowania okoliczności uzasadniających podjęcie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B+E, C, C+E. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł K. K., który zakwestionował prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. W motywach skargi wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że dysponuje opiniami lekarskimi z których wynika, że w jego przypadku nie zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B+E, C, C+E. Jego zdaniem nie jest prawidłowo, gdy opinie jednych lekarzy dysponujących stosownymi uprawnieniami, wydający korzystne dla niego opinie nie są honorowane, a brane są pod uwagę opinie innych lekarzy, którzy wydali na jego rzecz opinie niekorzystne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę podtrzymało zajmowane stanowisko oraz przytoczyło analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wystąpiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja nie odpowiadała w pełni wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to również, że Sąd ten nie jest powołany do kontroli takich rozstrzygnięć przy wykorzystaniu innych kryteriów, w tym takich jak celowość czy słuszność. Z tego też powodu Sąd w tym zakresie nie może się wypowiadać. W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny obowiązujący w niniejszej sprawie. Stosownie do postanowień art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie natomiast z § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) badanie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Po myśli § 12 wskazanego rozporządzenia osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. W przypadku gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydał uprawniony lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, podmiotami odwoławczymi są jednostki wymienione w rozporządzeniu w tym: Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Z przedstawionych unormowań prawnych wynika, że krąg podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia badań lekarskich został w przepisach prawa określony w sposób precyzyjny. Oznacza to zarazem, że jako dowód w sprawie nie mogą być dopuszczone opinie lekarskie wystawione nawet przez lekarzy legitymujących się stosownymi uprawnieniami lekarskimi, lecz muszą to być orzeczenia wystawione przez lekarza reprezentującego wskazaną w przepisach placówkę medyczną. Nadto należy zwrócić uwagę na fakt, że wskazane przepisy zawierają rozwiązania umożliwiające weryfikację niekorzystnych orzeczeń, zatem zapewniona jest gwarancja procesowa prawidłowości podjęcia takiego orzeczenia. Z kolei organ administracji właściwy w sprawach dotyczących wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, podejmuje decyzję będąc związany treścią tych przepisów, które w przypadku negatywnego orzeczenia lekarskiego nakazują cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W tym zakresie należy zgodzić się z organem odwoławczym, który w uzasadnieniu swojej decyzji zwrócił uwagę na tę okoliczność. Dla rozpatrywanej sprawy kluczową rolę odgrywa nie zaskarżona decyzja lecz decyzja wydana przez Starostę B. z dnia [...] r. kierująca skarżącego na badania lekarskie. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną, zatem skarżący zobowiązany był stosownie do zawartych w niej wskazań poddać się badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu przez wskazany w niej podmiot, przy czym podmiot ten wynikał wprost z postanowień przywołanego powyżej rozporządzenia. Skarżący poddał się wskazanemu badaniu jednakże wykazało ono dla niego wynik negatywny. Z tego też powodu skorzystał z przysługującego mu instrumentu prawnego polegającego na możliwości wniesienia odwołania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Orzeczenie podmiotu odwoławczego okazało się dla skarżącego równie niekorzystne, a podmiot ten zobowiązany był przesłać kopię orzeczenia do organu pierwszej instancji w sprawie. Zatem podnoszone w skardze przez skarżącego okoliczności wskazujące na odmienność orzeczeń wydanych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. nie mogą być uwzględnione i to z dwóch powodów. Po pierwsze w aktach sprawy brak jest tego orzeczenia, mocą którego uznano skarżącego za zdolnego do kierowania pojazdami silnikowymi bez ograniczeń, zatem Sąd nie może się odnieść do tego dokumentu, a samo zasygnalizowanie tej okoliczności w pismach procesowych jest niewystarczające, a po drugie i co ważniejsze w aktach sprawy znajduje się orzeczenie lekarza z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., czyli podmiotu odwoławczego w tym zakresie. Orzeczenie to rozstrzyga wszelkie wątpliwości, które mogłyby się jawić w sprawie i jest ono wiążące dla organów właściwych dla podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wzruszenia tego orzeczenia nie mogą dokonać także orzeczenia lekarskie przedstawione przez skarżącego wraz z wniesioną skargą. Orzeczenia te sporządzone zostały przez lekarzy dysponujących odpowiednimi kwalifikacjami medycznymi, jednakże nie są to lekarze podmiotów uprawnionych do wydawania takich orzeczeń, jak również sporządzone one zostały już po wydaniu zaskarżonej decyzji, zatem nie mogą one być brane pod uwagę przy ocenie jej prawidłowości. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji od strony przestrzegania wymagań wynikających z przepisów proceduralnych nie wykazała ich naruszenia. Organ pierwszej instancji w sposób prawem przewidziany poinformował skarżącego o uruchomieniu wskazanego postępowania i zapewnił mu czynny udział w postępowaniu. Także w odniesieniu do postępowania dowodowego nie można wnosić zastrzeżeń, ponieważ organy administracji obu instancji dysponowały niezbędnymi orzeczeniami lekarskimi, które nakazywały podjęcie takiego a nie innego rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi należało orzec jak w sentencji.