IV SA/Gl 242/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na działanie Sądu Rejonowego w K. w przedmiocie zażalenia na wyrok sądu postanawia: odrzucić skargę J. M. pismem procesowym z dnia [...] oznaczonym jako "zażalenie" złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zmianę punktu 2 i 3 wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 2314/04 przekazał sprawę zgodnie z właściwością do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie "ustawą p.p.s.a.". Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 - 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń wydanych przez sądy powszechne. Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą, w której przedstawił wnioski związane z wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] sygn. akt [...]. W tym stanie rzeczy skarżący nie wykazał, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia skargi skarżącego. Sytuacja ta wyczerpuje znamiona niedopuszczalności skargi określone w art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy p.p.s.a. i dlatego działając na podstawie art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.