IV SA/Gl 242/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P.G. działającego przez przedstawiciela ustawowego M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., odmówił M.G. przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz P.G. za okres świadczeniowy 2013/2014. W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenie funduszu alimentacyjnego przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekroczy kwoty 725 zł. W roku 2012 dochód członka rodziny (dwuosobowej) wyniósł 1 087,92 zł i przekracza kryterium dochodowe, uprawniające do uzyskania świadczenia, o 362, 92 zł. Do dochodu rodziny zaliczono kwotę uzyskaną z tytułu emerytury przez M.G. w wysokości 14 723,15 zł oraz 11 386,83 zł z tytułu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, wskazując na niską emeryturę oraz potrzeby syna związane z kontynuowaniem nauki po ukończeniu gimnazjum. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 3 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, do której odsyła art. 2 pkt. 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dochód to przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Dochód rodziny za rok 2012 ustalono na podstawie zaświadczenia Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. z dnia 8 sierpnia 2013 r., zgodnie z którym M.G. w roku 2012 osiągnęła dochód opodatkowany na zasadach ogólnych w wysokości 16 534,76 zł (pomniejszony o koszty uzyskania przychodu), co po odjęciu należnego podatku dochodowego, składki na ubezpieczenia społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne daje dochód 14 723,17 zł. Do dochodu rodziny dodano dochód strony wynikający z zaświadczenia Urzędu Skarbowego w B. z dnia 11 grudnia 2013 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 11 386,83 zł. Miesięczny dochód rodziny w 2012 r. wyniósł 2 175,83 zł, zaś na osobę – 1 087,92 zł. Wobec tego kryterium dochodowe, wynoszące 725 zł miesięcznie zostało przekroczone i stąd odmówiono przyznania świadczenia. Jak podkreślono w końcowej części uzasadnienia, obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nawet w przypadku nieznacznego przekroczenia wskazanego kryterium. W skardze do sądu administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r. pełnomocnik M.G. wniósł o zmianę kwestionowanej decyzji i przyznanie małoletniemu skarżącemu prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od 1 października 2013 r. oraz o zasądzenie od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez przyjęcie, że dochód na członka rodziny do której należy skarżący wyniósł w 2012 roku 1.226,93 zł miesięcznie, podczas gdy faktycznie wyniósł on 657 zł na osobę. W uzasadnieniu skargi wskazuje, za prawidłowe należy uznać ustalenie dochodu M.G. za rok 2012 z tytułu pobieranych świadczeń emerytalnych, natomiast błędnie ustalono jej dochód z działalności gospodarczej, objętej podatkiem zryczałtowanym. Dochód z działalności gospodarczej to różnica między wskazanym przychodem, a kosztem jego uzyskania, na który składa się koszt zakupionego towaru o wartości 8 883,39 zł oraz koszty obsługi księgowej w kwocie 1 464 zł. Zatem dochód z działalności gospodarczej za rok 2012 wynosi 1 039,44 zł. Miesięcznie daje to 86,62 zł. Stąd miesięczny dochód na członka rodziny wynosił 657 zł i nie przekracza kryterium dochodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty analogiczne jak w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie - niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Oceniając zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, tj. w aspekcie jej legalności Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania M.G. prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz P.G. za okres świadczeniowy 2013/2014. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowi przepis art. 9 ust. 2 z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j.Dz.U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną pozostaje wysokość dochodu w przeliczeniu na osobę w rodzinie, bowiem w ocenie organów za rok 2012 wynosi on 1 087,92 zł i przekracza wskazane kryterium dochodowe, przesądzając o odmowie przyznania świadczenia. Zdaniem skarżącej dochód wynosi tylko 657 zł i tym samym uzasadnia roszczenie o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej małoletniego syna P. Istota sporu zasadza się w tym czy w sytuacji, w której wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, objętą podatkiem zryczałtowanym, koszty uzyskania przychodu podlegają odliczeniu (jak twierdzi skarżąca), czy też należy brać pod uwagę dochód zadeklarowany, bez odliczenia kosztów jego uzyskania (jak przyjęły organy orzekające w sprawie. W kwestii dochodu ustawa nie zawiera własnej definicji, przepis art. 2 pkt. 4 odsyła w tym zakresie do ustawy z dnia 28 listopada 2013 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm., dalej; u.ś.r.). Zgodnie z art. 3 pkt. 1 a i b u.ś.r. ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: a/ przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. b/ deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w roku 2012 prowadziła działalność gospodarczą opodatkowaną w formie ryczałtu ewidencyjnego (k. 15 akt administracyjnych), stanowiącego jedną z dwu form opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych bądź karty podatkowej. Wobec tego wyliczenie dochodu rodziny z uwzględnieniem dochodu osiąganego z tej działalności powinno przebiegać z uwzględnieniem art. 3 pkt. 1 lit. b u.ś.r., a więc, tak jak uczyniły to organy orzekające w sprawie, należy do niego zaliczyć deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (11 739zł), pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy (0 zł) i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (352,17 zł). W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze, a zwłaszcza dotyczące błędnego ustalenia wysokości dochodu na członka rodziny skarżącej w roku 2012. Organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, iż obecnym stanie prawnym, zwłaszcza w kontekście postanowień art. 2 pkt. 4 ustawy w zw. z art. 3 pkt. 1 lit. b u.ś.r. nie ma możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodu jeśli źródłem tego dochodu jest działalność gospodarcza podlegająca opodatkowaniu w formie ryczałtu ewidencyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.