IV SA/Gl 246/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r., skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., J. L. domagała się ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] , Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R., po rozpatrzeniu wniosku, odmówił J. L. przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał na treść przepisu art. 16 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którą zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie, która ukończyła 16 lat i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności powstałej w wieku do ukończenia 21 roku życia. W dniu [...]r. J. L. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wyraziła niezadowolenie z jej treści. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu przywołało treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i zaakcentowało, że odwołująca urodziła się w dniu [...] r. i dysponuje orzeczeniem o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...]r. sygn. akt [...] zmieniającym powołane orzeczenie w ten sposób, że odwołująca została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia [...] r., a w pozostałym zakresie orzeczenie to nie uległo zmianie. Zatem, wiążące jest w sprawie ustalenie dokonane w powołanym orzeczeniu o niepełnosprawności, że jej niepełnosprawność istnieje od dnia [...] r., a więc wówczas kiedy miała już [...] lat życia. W związku z tym odwołująca pomimo orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie spełnia warunku określonego w art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem jej niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nią wieku 21 lat. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zwróciła się o zmianę niekorzystnej dla niej decyzji i przyznanie jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z uwagi na jej trudną sytuację zdrowotną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska i powtórzyło argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując, iż z zebranych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżąca nie spełnia warunków do przyznania jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Taka sytuacja nie występowała w niniejszej sprawie, w której nie stwierdzono wskazanych w powołanym przepisie przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi. Zauważyć trzeba, że sądy te, gdy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie skargi, mogą jedynie zastosować wskazane wyżej formy rozstrzygnięcia, nie mogą natomiast, czego domaga się skarżąca, rozpatrzyć sprawy, która należy do właściwości organów administracji publicznej i przyznać wnioskowanego świadczenie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ odwoławczy wraz z odpowiedzią na skargę i w sytuacji, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu. Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń (art. 1 ust. 1 ). W jej rozdziale 6 uregulowane zostały zasady dotyczące postępowania w sprawach ich przyznawania i wypłacania. Stosownie do treści jej art. 16 ust. 2 zasiłek pielęgnacyjny przysługuje - niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Jednakże zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia (art. 16 ust. 3). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela interpretację art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przyjętą w zaskarżonej decyzji, w której o nie możliwości przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz skarżącej przesądza okoliczność, że jej niepełnosprawność, co wynika z orzeczenia o niepełnosprawności, nie powstała w wieku do ukończenia przez nią 21 roku życia, nie zaś jak dowodziła skarżąca z uwagi na jej trudną sytuację zdrowotną. W świetle materiału dowodowego znajdującego się w tych aktach uznać należało, że ustalenia organu odwoławczego dokonane w tej sprawie znajdują oparcie w przedstawionej dokumentacji. Również w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stwierdzono nieprawidłowości, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi, a organy administracji obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy stanowiące podstawę prawną podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Oceniając w powołanych granicach legalność zaskarżonego orzeczenia, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., nie sposób dostrzec w nim naruszenia przepisów prawa, bowiem organ odwoławczy działał zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego i mającymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa materialnego. Nadto, dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego i wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie oraz poczynił w tym zakresie prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, jak również przekonywująco uzasadnił swoje stanowisko. W tym stanie rzeczy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na powołane wcześniej przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.