IV SA/Gl 248/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta Z. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji", orzekł o utracie przez Z.M. statusu osoby bezrobotnej – z dniem 25.06.2012 r. Rozstrzygnięcie to wynikło z ustalenia, że bezrobotny nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w wyznaczonym terminie tj. 20.06.2012 r., i w okresie do 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Ponieważ doręczenie wezwania w sposób określony w art. 44 kpa nastąpiło w dniu 22.06.2012 r., to strona winna była się zgłosić w dniu 25.06.2012 r., tj. w pierwszym dniu roboczym po dniu doręczenia wezwania, o czym została pouczona. Tymczasem bezrobotny zgłosił się dopiero w dniu 30.07.2012 r. Wobec podnoszonych przez stronę zarzutów organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że przy zachowaniu należytej staranności bezrobotny mógł odebrać skierowaną do niego przesyłkę i zgłosić się w wyznaczonym terminie. W odwołaniu Z.M. zarzucił, że w toku postępowania administracyjnego nie zaproponowano mu żadnej pracy, a z okoliczności sprawy wynika, że wezwanie do stawiennictwa na dzień 20.06.2012 r. było bezcelowe. Zakwestionował nadto notatkę urzędową dotyczącą stanu skrzynek pocztowych i przedstawił swoje zdjęcia tych skrzynek. Według niego listonosz powinien awiza umieszczać w drzwiach mieszkania. Powołał się również na zgłaszane przez niego włamania do piwnicy. Zauważył w końcu, że od czasu skreślenia go z listy bezrobotnych minęło już ponad 120 dni, a zatem skutki decyzji wykraczają poza ustawowe ramy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, nie dopatrując się w niej nieprawidłowości. W szczególności organ odwoławczy podzielił ustalenia dotyczące skutecznego doręczenia skarżącemu wezwania do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy, przedstawiając obowiązujący w tym względzie stan prawny. Za niemiarodajne organ uznał okoliczności podnoszone przez stronę odnośnie uszkodzenia skrzynek pocztowych, zauważając, że zdjęcia skarżącego zostały zrobione w okresie późniejszym, a o dobrym ich wcześniejszym stanie świadczy choćby i to, że kolejna korespondencja była przez skarżącego odbierania mimo jej awizowania. Wojewoda podniósł także, że wydana decyzja nie stoi na przeszkodzie ponownej rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej, jeżeli spełnia przewidziane prawem warunki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z.M. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący zarzucił, że organ I instancji wydał decyzję już po upływie czasu, na jaki ewentualnie mógł utracić status bezrobotnego. Powtórzył też zarzut, że w aktach nie wykazano celu wezwania go do stawiennictwa. Zakwestionował też zgodność korespondencji jaką z Pocztą Polską prowadził organ administracyjny i on sam. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, odnosząc się jednocześnie kolejno do zarzutów skargi. W tym zakresie wskazał, że cel wezwania został w nim wyraźnie określony, a różnice w treści korespondencji kierowanej przez Pocztę Polską wynikają z tego, że dotyczy ona różnych spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa – a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji, który stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W świetle tego przepisu pominąć można zastrzeżenia skarżącego o braku powodów do wezwania go do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z., gdyż dla zastosowania wskazanej sankcji pozbawienia statusu okoliczność ta jest bez znaczenia, aczkolwiek stanowisko Wojewody w tym zakresie znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Chybiony jest również zarzut, że skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na dłuższy okres niż to wynika z przepisów. Otóż w decyzji I instancji wyraźnie wskazano, że pozbawienie statusu następuje na okres 120 dni, a więc zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji. Wbrew twierdzeniom skarżącego okres ten nie został przedłużony z tego powodu, że decyzja została wydana po upływie owych 120 dni, które są liczone od dnia niestawienia się w urzędzie (art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy). Z charakteru twierdzeń skarżącego podnoszonych również w toku postępowania administracyjnego wynika, że przede wszystkim kwestionuje on prawidłowość doręczenia mu owego wezwania do stawiennictwa w Urzędzie Pracy. Twierdzenia te noszą jednak cechy bezskutecznej polemiki z prawidłowymi ustaleniami organów obu instancji, poczynionymi po przeprowadzeniu właściwego postępowania wyjaśniającego, z którego wynikami skarżący się zapoznał najpóźniej przed złożeniem odwołania, co wynika z jego treści. Zaznaczyć należy, że skarżący nie zakwestionował zastosowania trybu zastępczego doręczenia przesyłki pocztowej zawierającej omawiane wezwanie, a jedynie prawidłowość działania doręczyciela w ramach tego trybu. Wbrew jednak jego stanowisku art. 44 § 2 kpa zakłada umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej – w pierwszej kolejności właśnie w oddawczej skrzynce pocztowej. Dopiero gdy nie jest to możliwe należy je umieścić na drzwiach mieszkania adresata. Skarga sugeruje odwrócenie kolejności tych działań, co nie ma jednak normatywnego uzasadnienia. Natomiast skarżący w żaden sposób nie obalił zawartego w art. 44 § 4 kpa domniemania skutecznego doręczenia pisma w ustalonej przez organy dacie. Powoływanie się przez niego na późniejszą korespondencję i dokumentację zdjęciową oraz na zgłaszane włamania do piwnicy nie są wystarczające do zniweczenia tego domniemania, a – jak już wywodzono – skarżący nawet nie próbował wykazywać, że tryb z art. 44 kpa nie powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 8.10.2009 r., sygn. akt II FSK 748/08, zbiór LEX nr 555594). Dalsze okoliczności powoływane przez skarżącego nie mają wpływu na wynik sprawy. Można jedynie marginalnie zauważyć, że jego pretensje o braku ofert pracy ze strony organu raczej nie wyrażają jego rzeczywistego zainteresowania podjęciem pracy, skoro sam przyznaje, że od 1993 r., a więc niemal przez całe swoje dotychczasowe dorosłe życie, z krótkimi przerwami, jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, mimo że lokalny rynek pracy w skali kraju należy do najbardziej dostępnych. W ramach obecnego postępowania sądowego kwestia ta nie wymaga jednak szerszego omawiania. Mając na uwadze wcześniejsze wywody, z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. sw