IV SA/Gl 249/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę A. W. pismem procesowym z dnia [...]r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu. Stosownie do postanowień art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powoływanej ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżący w dniu [...]r. na rzecz Prezydenta Miasta K. uiścił opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości [...] zł, a w dniu [...]r. wystąpił do wskazanego organu o zwrot kwoty [...] zł, zawyżonej opłaty. W następstwie tego wniosku Prezydent Miasta K. pismem z dnia [...]r. odmówił zwrotu tej opłaty. W świetle treści skargi strony podlega ona odrzuceniu z uwagi na wyczerpanie przesłanki przewidzianej w art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej ustawy, a mianowicie wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za takim ujęciem przemawia fakt, iż czynność organu administracji, która jest kwestionowana przez skarżącego dokonana została w dniu [...]r. zatem w terminie 14 dni od dnia tej czynności skarżący zobligowany był do wezwania wskazanego organu administracji do usunięcia naruszenia prawa, a jak wynika z akt sprawy za takie wezwanie można uznać pismo skarżącego z dnia [...]r, zatem z uchybieniem wskazanego czternastodniowego terminu. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.