IV SA/Gl 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a i d z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69 , poz. 415 ze zm.), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu R. z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia decyzji tego organu z dnia [...]r. nr [...] odmowie przyznania K.Z prawa do zasiłku. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną. W dniu 27 września 2007 r. K.Z. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W karcie rejestracyjnej bezrobotnego ww. wskazała następujące okresy zatrudnienia: od 07.10.1994r. do 08.04.1995 r. w [...] Fabryce A R. w pełnym wymiarze czasu pracy, od 03.06.1996r. do 02.06.1997r. firmie B w R. w pełnym wymiarze czasu pracy, od 10.08.1999r. do 11.12.2004r. w C Spółka Jawna w R. w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 01.03.2002r. od 01.01.2005r. do 31.07.2006r. w Zakładzie D" w R. w pełnym wymiarze czasu pracy. Przedłożyła również decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego pod numerem [...] dotyczącego działalności rozpoczętej w dniu 08.02.2001r. Jednocześnie złożyła oświadczenie, iż z prowadzonej w latach 2001 do 2007 działalności, składki nie były odprowadzane. W związku z powyższym, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...]r. orzekł o uznaniu Pani K.Z. z dniem 27.09.2007r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W piśmie wniesionym do organu I instancji dnia 22 kwietnia 2009 r. K.Z. działająca przez pełnomocnika J.C., podała, że w dniu 27 września 2007r. miała prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast złożone oświadczenie, iż nie opłacała składek ZUS wiązało się z mylnym interpretowaniem przepisów prawa przez ZUS i niewłaściwym przelaniem kwot bieżących składek ubezpieczenia na nieistniejące zaległości za rok 1999 r. W związku z powyższym wniosła o nadpłatę zasiłku dla bezrobotnych za okres przewidziany prawem. W dniu 5 października 2009 r. strona ostatecznie sprecyzowała swoje żądanie i wyjaśniła, że w toczącym się postępowaniu organ powinien zastosować wznowienie postępowania mające na celu uchylenie decyzji z dnia [...] r. i wydanie prawidłowej decyzji o przyznaniu jej zasiłku dla bezrobotnych. Strona wskazała również, że przemawia za tym fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności oraz dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jako nowe dowody strona wskazała między innymi pismo ZUS z dnia 17.08.2007r., skargę do ZUS z dnia 13.08.2007r., zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29.09.2007r., postanowienie ZUS z dnia [...]r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 123, 145 § 1 pkt 5 oraz 149 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprostowanym postanowieniem z dnia [...]r., organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...]r. o uznaniu K.Z. za osobę bezrobotną z dniem 27 września 2007r. i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku - w części dotyczącej odmowy prawa do zasiłku. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...]r. o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Rozstrzygnięcie to, na skutek odwołania strony, zostało uchylone przez Wojewodę [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ze względu na konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...]r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie, gdyż uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda [...] uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem jednoznacznego ustalenia, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a tym samym czy strona dochowała terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...]r. Nr [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, 148 § 1 i 104 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z [...]r. o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Na podstawie wyjaśnień strony uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 k.p.a. Strona wyjaśniała, że podstawą do złożenia wniosku z dnia 22 kwietnia 2009r., który zainicjował to postępowanie było pismo ZUS z dnia 26 marca 2009r. (doręczone w dniu 1 kwietnia 2009r.), dotyczące rozliczenia konta wpłat na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. (doręczone w dniu 30 marca 2009r.), o zaliczeniu wpłat z tytułu podatku za VII 2007 r., które zostało wydane w związku z wyrokami WSA z dnia 06 i 18 listopada 2008r. dołączonymi do akt sprawy. Zdaniem organu nie zostały natomiast spełnione warunki do przyznania prawa do zasiłku określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit d). Z dołączonych dokumentów, w tym 6 sztuk wyciągów z rachunku, potwierdzających dokonane przelewy bankowe, pismo ZUS z dnia 17 sierpnia 2007 r. dotyczące rozliczenia konta, 7 sztuk deklaracji rozliczeniowych ZUS P DRA wynika wprawdzie, że udokumentowane wpłaty oraz deklaracje rozliczeniowe do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pokrywają się z pismem ZUS z 26 marca 2009 r. Z dokumentów tych nie wynika natomiast jak była podstawa odprowadzanych składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W odwołaniu od tej decyzji strona nie zgodziła się z twierdzeniem, że nie przedłożyła żadnego dokumentu który wskazywałby podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, gdyż przedłożone zostały deklaracje rozliczeniowe ZUS P DRA. Strona zahaczyła do odwołania deklarację ZUS P DRA z dnia 23 listopada 2006 r. oraz zestawienie składek na ubezpieczenia społeczne w formie tabeli. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, że prawo do zasiłku - zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105 (lit a); opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (lit d). Następnie organ odwoławczy stwierdził, że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji K.Z. to okres od 26 marca 2006 r. do 26 września 2007 r. Za bezsporne uznał, że do wskazanego okresu należało zaliczyć okres zatrudnienia w Zakładzie D w R. od 26.03.2006r. do 31.07.2006r. tj. 128 dni, który nie jest jednak wystarczający do przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dalej organ wskazał, że w toku postępowania wszczętego na wniosek strony z dnia 22 kwietnia 2009r. ustalono, że poza działalnością gospodarczą zarejestrowaną w dniu [...] 05.1999r. pod numerem [...] i wykreśloną z dniem [...] 10.1999r. oraz działalnością rozpoczętą w dniu 08.02.2001r. pod numerem [...] i wykreśloną z dniem [...] 09.2007r., prowadziła również działalność gospodarczą pod nazwą E zarejestrowaną pod numerem [...] w okresie od 01.08.2006r. do 31.07.2007r., z tym że w dniu rejestracji strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że prowadziła tę działalność, a jej oświadczenie, w którym wskazała, że składki nie były odprowadzane dotyczyło działalności zarejestrowanej pod numerem [...]. W toku prowadzonego postępowania, strona przedłożyła m.in. deklaracje rozliczeniowe ZUS P DRA dot. płatnika pod nazwą E oraz wyciągi z rachunku bankowego potwierdzające dokonane przelewy bankowe na rzecz ZUS przez płatnika pod nazwą E. Następnie organ podał, że wystąpił do ZUS [...] z wnioskami o udostępnienie danych w zakresie wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, opłacanych z tytułu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej pod numerem [...] od 08.02.2001r. do 19.09.2007r. oraz działalności gospodarczej pod nazwą E prowadzonej od 01.08.2006r. do 31.07.2007r. Pismem z 17.09.2010r. oraz 06.10.2010r. ZUS [...] udzielił informacji, z których wynika, że K.Z. opłacała składki na ubezpieczenia społeczne w okresie prowadzenia działalności gospodarczej od 01.08.2006r. do 31.07.2007r.. ZUS [...] wskazał także, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosiła w następujących okresach: od 08.2006r. do 12.2006r. - 269,73 zł., od 01.2007r.do07.2007r. - 280,80 zł. Organ podkreślił, że informacje udzielone przez ZUS [...] w zakresie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w ww. okresie są spójne z deklaracjami rozliczeniowymi ZUS P DRA oraz wyciągami z rachunku bankowego, dot. płatnika pod nazwą E, przedłożonymi przez stronę w toku postępowania. Organ wskazał, że z uwagi na wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, która stanowiła kwotę niższą od minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym okresie, okres od 01.08.2006r. do 31.07.2007r. działalności gospodarczej pod nazwą E nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku. Wyjaśnił, że najniższe (minimalne) wynagrodzenie pracowników w okresach od 01.01.2006r. do 31.12.2006r. wynosiło 899,10 zł., od 01.01.2007r.do31.12.2007r. –wynosiło 936,00 zł. co oznacza, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, opłacanych przez stronę stanowiła 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w danym okresie. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że pomimo, iż suma okresów zatrudnienia i prowadzenia działalności gospodarczej przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest dłuższa niż 365 dni, strona nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Okres prowadzenia działalności gospodarczej od 01.08.2006r. do 31.07.2007r. nie podlega bowiem zaliczeniu do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie organ wskazał, że pełnomocnik strony, zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W piśmie z dnia 26.11.2010r. nie wypowiedział się co do uzyskanych w sprawie dowodów, a jedynie poinformował, że zwrócił się z wnioskiem do ZUS o potwierdzenie okresu zatrudnienia K.Z. w D w okresie od 01.01.2005r. do 01.08.2006r. Organ wyjaśnił, że okres ten figuruje w Karcie rejestracyjnej bezrobotnego wypełnionej w dniu rejestracji strony i nie był kwestionowany przez organy zatrudnienia, gdyż został potwierdzony świadectwem pracy. W tym stanie faktycznym i prawnym organ uznał za słuszną decyzję organu I instancji. Od opisanej wyżej decyzji Wojewody [...] K.Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając, że rozstrzygnięcie to wydano wbrew przedstawionym dowodom oraz błędnej interpretacji prawa. Za błędne skarżąca uznała twierdzenie, że składka nie została odprowadzana od "najniższej krajowej", jako że "składka odprowadzana wbrew ustawie tworzyłaby zaporę w dalszej pracy na swój rachunek". Podniosła, że ZUS w swoich pismach nie neguje wpłat od 0I 2005-3I.07.2007, co oznacza, ze składki wpływały regularnie, nie korzystała także z urlopów bezpłatnych. Zaznaczyła, że wpłata składek była zgodna z wymaganiami ZUS. Zdaniem skarżącej zgodnie z prawem oraz zasadami zycia społecznego zachodzą podstawy aby zasiłek dla bezrobotnych został jej nadpłacony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Badając sprawę w zakreślonych ramach Sąd nie uwzględnił skargi. Rozważając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową uregulowaną w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte wadliwością. Ponieważ instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, owa wadliwość musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwyczajne, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a., a w razie pozytywnego ustalenia - przeprowadzenie postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Z brzmienia art. 149 § 2 k.p.a. wynika, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje podstawę do rozpatrzenia dwóch połączonych ze sobą spraw, to jest sprawy dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W zależności od wyniku przeprowadzenia postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa organ wydaje rozstrzygnięcie zgodnie z art. 151 k.p.a. Powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą zatem stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie, okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Decyzją ostateczną z dnia [...]r. organ odmówił stronie skarżącej prawa do zasiłku, wobec niespełnienia przez nią warunków określonych w art. art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją strona podniosła, iż w okresie poprzedzającym rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy prowadziła działalność od której, wbrew złożonemu przy rejestracji oświadczeniu, odprowadzała składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia tej działalności, co uprawniało ją do otrzymania zasiłku. Postanowieniem z dnia [...]r. r. organ pierwszej instancji wznowił postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją ostateczną z dnia [...]r. w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania strona przedłożyła dokumenty, które wskazują na odprowadzanie składek z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej i obejmują okres roku 2006 i 2007, który nie został zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Ujawnione okoliczności nie miały jednak istotnego znaczenie dla sprawy, nie stanowiły zatem istotnych okoliczności w sprawie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 71 ust. 2 lit. d). W związku z tym, iż strona zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w R. w dniu 26 września 2007 r. okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji obejmował okres od 26 marca 2006 r. do 26 września 2007 r. Tymczasem z dokumentów przedłożonych przez stronę oraz pisma ZUS [...] wynikało, że wprawdzie odprowadzała ona składki na ubezpieczenia społeczne w okresie prowadzenia działalności gospodarczej od 1.08.2006 do 31.07.2007 ale podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne była niższa od minimalnego wynagrodzenia pracowników, bowiem wynosiła 30% minimalnego wynagrodzenia. W tej sytuacji nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej o odmowie prawa do zasiłku. Odnosząc się do zarzutów skargi przyjdzie wskazać, że odprowadzanie składek w wysokości 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę znajduje uzasadnienie w 18a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia. Oznacza to, że uiszczanie składek w wysokości 30% minimalnego wynagrodzenia nie narusza przepisów tej ustawy. Natomiast dla uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowić musi kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, o czym wyraźnie stanowi art. 71 ust. 1 lit d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawa ta nie przewiduje odstępstw w tym zakresie. Natomiast wskazany w piśmie ZUS [...] z dnia 26 listopada 2010 r. dołączonym do skargi okres zatrudniona skarżącej w D od 1 stycznia 2005 do 31.07.2006 figuruje w karcie rejestracyjnej z dnia [...]r., a zatem okres ten był uwzględniany przy wydaniu decyzji z dnia [...]r. Przy czym organ w zaskarżonej decyzji słusznie zauważył, że do okresu 18 miesięcy poprzedzającego dzień rejestracji , a więc od 26 marca 2006 r. do 26 września 2007 r. należało zaliczyć wyłącznie okres zatrudnienia w D od 26 marca 2006 do 31.07.2006, tj. 128 dni, który nie był okresem wystarczającym do przyznania prawa do zasiłku, ten bowiem wynosi co najmniej 365 dni. Skoro więc Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić.