IV SA/Gl 252/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pismo z dnia [...] oznaczone jako odwołanie dotyczące decyzji [...] z dnia [...] Z odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz dołączonych do niej akt wynika, że przedmiotem skargi jest postanowienie, na mocy którego Kolegium zawiadomiło Z. P., że wniesione przez niego odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym oraz o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia [...]. Zdaniem Kolegium skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna i w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi winna być odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Jak wynika z treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w wypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...][...] o przesunięciu terminu załatwienia sprawy. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zawiadomienie z art. 36 § 1 k.p.a. dotyczy zatem kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 § 2 k.p.a.). Jest czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, która powinna przybrać formę postanowienia. Jednocześnie dla tego rodzaju czynności procesowej Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci zażalenia. Po myśli art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast stosownie do przywołanego wcześniej art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. przedmiotem kognicji sądu administracyjnego może być postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie mieści się więc w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., bowiem nie służy na nie zażalenie, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ani postanowienie, które rozstrzygałoby sprawę co do istoty. Skoro więc zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego to tym samym skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.