IV SA/Gl 254/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] NR [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) nie stwierdził u W.B. choroby zawodowej - [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, że W.B. w okresie zatrudnienia w latach [...] w Fabryce A (obecnie Spółka B) w B., na stanowiskach: - [...] w okresie [...]; - [...] w okresie [...], pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże orzeczeniem nadesłanym w dniu [...], Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. stwierdził brak podstaw do rozpoznania u W.B. wyżej wymienionej choroby zawodowej. W odwołaniu z dnia [...] W.B. wniósł o zmianę powyższej decyzji. Wskazał, że wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły zły stan jego [...]. Ponadto podkreślił, że podczas zatrudnienia w Fabryce A pracował w [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego również K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej, niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej służby zdrowia występującego schorzenia jako choroby wymienionej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. W sprawie W.B. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że pracował w latach [...] w Fabryce A (obecnie Spółka B) w B. jako [...] w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...]. Jednak lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych (I i II szczebla), nie zakwalifikowali rozpoznanego u niego [...] jako choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] stwierdzono, że rozpoznany u W.B. [...], nie spełnia [...], określonych w wykazie chorób zawodowych. Organ dodał, że ze zgromadzonej dokumentacji, w tym skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej wynika, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte w czasie obowiązywania przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Ponadto W.B. potwierdził, że w [...] rozpoczął starania o stwierdzenie choroby zawodowej [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W.B. wskazał, że wyniki przeprowadzonych badań potwierdziły zły stan jego [...]. Ponadto podkreślił, że przez okres [...] zatrudnienia w Fabryce A w B. pracował w [...], gdzie [...] i to spowodowało [...]. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Na wstępie wskazać należało, że przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z 2002 r.), zwane również rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego zostało bowiem rozpoczęte w [...], a więc po dacie wejścia w życie wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Przedmiotem postępowania organu administracji jest zatem ustalenie, czy są spełnione przesłanki takie jak; wystąpienie narażenia zawodowego oraz choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i związku przyczynowo-skutkowego między chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., tj. [...]. Organy administracji obu instancji - w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego – przyjęły, że skarżący podczas zatrudnienia w latach [...] w Fabryce A (obecnie Spółka B) w B., na stanowiskach [...] i [...], pracował w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...]. Okoliczność wykonywania przez niego pracy w warunkach narażenia zawodowego, nie ulegała zatem wątpliwości. Jednakże - jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - na podstawie orzeczeń obu placówek diagnostycznych (I i II szczebla), rozpoznany u skarżącego [...] nie został zakwalifikowany jako choroba zawodowa [...] wymieniona w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] stwierdzono, że rozpoznany u W.B. [...], nie spełnia - ani kryterium [...]- ani kryterium [...], określonych w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie orzeczeń lekarskich obu placówek diagnostycznych, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody, w tym przede wszystkim orzeczenia jednostek medycznych i w świetle całokształtu materiału dowodowego trafnie uznał istotne okoliczności sprawy za udowodnione. Na podstawie orzeczeń; Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...], Instytutu Medycyny Pracy w S. z dnia [...] oraz z dnia [...], prawidłowo ustalił okoliczność, że występujący u W.B. [...] nie stanowi choroby zawodowej [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zastosował również prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego. Odnośnie zarzutu skarżącego, że przez okres [...] zatrudnienia w Fabryce A w B., pracował w [...] podkreślić należało, że – jak już była o tym mowa – pozytywny wynik oceny narażenia zawodowego stanowi tylko jeden z warunków koniecznych do stwierdzenia choroby zawodowej. Kolejną przesłanką, określoną w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., jest wystąpienie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. W przypadku choroby zawodowej z poz. [...] wykazu chorób zawodowych, konieczne jest spełnienie zarówno kryterium [...], jak i [...]. Natomiast – jak ustalono w sprawie - u W.B. został rozpoznany [...], a ponadto nie zostało spełnione kryterium [...] o wielkości wskazanej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zaskarżona decyzja została zatem wydana zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które w § 2 ust. 1, jako jeden z warunków uznania schorzenia za chorobę zawodową, określa – wspomniane wyżej - rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Niewypełnienie powyższego warunku uzasadniało wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i nie naruszyły przepisów prawa materialnego. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.