IV SA/Gl 257/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie innych świadczeń finansowych związanych z lokalem mieszkalnym oddala skargę. Komendant Miejski Policji w C. decyzją z [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 88 ust. 1, art. 94 i art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) odmówił R.B. przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że strona od [...] pełni służbę w Komisariacie [...] Policji w C. Do [...] pełnił służbę w Komendzie [...] Policji w W. i otrzymywał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W dniu [...] złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w C. Podkreślono, że aktualnie strona mieszka w domu jednorodzinnym rodziców w R., natomiast jego żona zamieszkuje w domu jednorodzinnym swoich rodziców w R. Wskazany lokal w C. został przez funkcjonariusza zakupiony w dniu [...], a zatem w okresie pełnienia służby w Komendzie [...] Policji w W. i przed datą złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Wskazany lokal zapewnia policjantowi przysługujące trzy normy zaludnienia. Zdaniem organu fakt nabycia lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, nawet wówczas, gdy przed takim nabyciem policjant spełniał przesłanki do przydziału lokalu mieszkaniowego, skutkuje wygaśnięciem uprawnień do pomocy finansowej na cele mieszkaniowe. Podkreślono, że kwestia spełniania przesłanek do otrzymania pomocy finansowej może być rozpatrywana na dzień złożenia wniosku, a nie na dzień nabycia lokalu mieszkalnego. Z uwagi na fakt, iż w dniu złożenia wniosku policjant dysponował lokalem spełniającym wymogi określone przepisami prawa, tym samym miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się R.B., w imieniu którego odwołanie wniósł radca prawny J.K. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji jak również zarzucono jej naruszenie postanowień art. 94 pkt 1 ustawy o Policji a także § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, iż zakup lokalu mieszkalnego przed datą złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej powoduje wygaśnięcie prawa uzyskania jednorazowej pomocy finansowej na uzyskania lokalu mieszkalnego. W motywach odwołania przybliżono wpierw argumentację organu pierwszej instancji, a następnie przywołano treść stosownych unormowań prawnych oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1414/05, potwierdzający prawo strony do otrzymania wnioskowanej pomocy pieniężnej. Zaakcentowano również, że nabycie przedmiotowego lokalu nastąpiło po uzyskaniu ustnej zgody Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji w C. na przeniesienie się z W. do C., nadto podkreślono, że przedmiotowy lokal nie nadawał się do zamieszkania, ponieważ wymagał generalnego remontu. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył stan normatywny w przedmiotowym zakresie. Nadto wskazany organ odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2009 r., która podjęta została w sprawie o zbliżonym charakterze, przy czym dotyczyła ona Służby Więziennej. Wskazany organ uznał, że w ramach postępowania dowodowego prowadzonego przez organ pierwszej instancji nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia. Dostrzeżono również brak opłaty skarbowej z tytułu udzielonego pełnomocnictwa. Komendant Miejski Policji w C. decyzją z [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 88 ust. 1, art. 94 i art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) odmówił R.B. przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji powyższy organ przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie zaprezentował czynności procesowe podjęte w ramach ponownie prowadzonego postępowania. W szczególności wskazał, że wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających, iż na dzień złożenia wniosku przedmiotowy lokal nie nadawał się do zamieszkania. Następnie powyższy organ podkreślił, że w dniu [...] wpłynęło pismo strony, z którego wynika, że nie będzie przedkładała żadnych dowodów na okoliczność tego, że lokal w dniu złożenia wniosku nie nadawał się do zamieszkania, jak również żadne przepisy resortowe nie stanowią o takim obowiązku. Następnie podkreślono, że w ramach czynności procesowych ustalono, iż przedmiotowy lokal znajduje się w budynku komunalnym i jest w dobrym stanie technicznym i nie wymaga żadnego remontu, a R.B. nie zgłaszał żadnych usterek. Zaznaczono również, że strona i jego pełnomocnik zostali pouczeni o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków dowodowych, jednakże nie skorzystali z tej możliwości. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przywołał treść przepisów regulujących zasady przyznawania pomocy pieniężnej na zakup lokalu, nadto zaznaczono również fakt, iż Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie przyjął uchwałę z 29 kwietnia 2009 r. w zakresie udzielania takiej pomocy w ramach służby więziennej. Z uwagi na tożsamość regulacji uchwała ta ma zastosowanie do spraw prowadzonych przed organami Policji. Następnie wskazany organ zauważył, że skoro w dniu złożenia wniosku przedmiotowy lokal był w dobrym stanie technicznym, a strona nie zgłaszała usterek, zatem nie wymagał on przeprowadzenia remontu i na dzień zakupu nadawał się do zamieszkania. Zaakcentowano także, że kwestia spełniania przez policjanta przesłanek do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia lokalu mieszkalnego. W konkluzji organ doszedł do przekonania, że strona na dzień złożenia wniosku miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Odwołanie od tej decyzji w imieniu strony wniósł radca prawny J.K. W odwołaniu tym zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 94 ust. 1 ustawy o Policji oraz postanowień aktu wykonawczego do ustawy. W motywach odwołania przedstawiony został wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a w szczególności podejmowane rozstrzygnięcia jak również czynności procesowe podejmowane przez stronę prowadzonego postępowania. W dalszej części odwołania podkreślono, że policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i jest to prawo bezwzględne. Z kolei art. 94 zawiera unormowania doprecyzowujące prawo przysługujące policjantowi. Zwrócono uwagę na fakt, że prawo to posiada także bezwzględny charakter, ponieważ przysługuje funkcjonariuszowi po spełnieniu wymogów wynikających z postanowień ustawy. Podkreślono, że na dzień złożenia wniosku strona miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, jednakże zdaniem pełnomocnika z przepisów ustawy jak również rozporządzenia wykonawczego nie wynika termin, w jakim stosowny wniosek winien być złożony. Jego zdaniem organ arbitralnie uznał, że termin mija z dniem uzyskania tytułu prawnego do określonego lokalu. Zwrócono również uwagę na dokumenty wymagane przy składaniu przedmiotowego wniosku i podkreślono, że potwierdzają one argumentację prezentowaną w odwołaniu. W końcowej części uzasadnienia przywołano orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2006 r. powielające stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Pismem z dnia [...] pełnomocnik strony przekazał do organu pierwszej instancji zbiór faktur i zaświadczeń potwierdzających prowadzenie prac remontowych lokalu zajmowanego przez R. i J.B. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania jak również podejmowane w jego trakcie rozstrzygnięcia. W tej części uzasadnienia zwrócono uwagę na dokumenty przekazane przez pełnomocnika strony, a mające potwierdzić wydatki poniesione na remont przedmiotowego lokalu. W części poświęconej własnym ustaleniom organ odwoławczy przywołał na wstępie treść art. 88 ustawy o Policji, jak również przybliżył zasady udzielania pomocy policjantom na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. W tej części rozważań odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych, a w szczególności do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 1999 r. sygn. akt OPS 1/99. Treść tej uchwały oraz brzmienie art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji stanowią o tym, że policjantowi nie przydziela się lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji w sytuacji, gdy on lub jego małżonek posiada lokal w miejscowości pełnienia służb lub w miejscowości pobliskiej, odpowiadający wymogom w zakresie powierzchni mieszkalnej. Następnie wskazany organ przywołał unormowania prawne normujące problematykę przyznawania pomocy pieniężnej policjantom, jak również wskazania wynikające z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OPS 7/08. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do sytuacji faktycznej występującej w rozpatrywanej sprawie i do rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Zdaniem tego organu strona nie spełniała wymogów przewidzianych do otrzymania wnioskowanej pomocy zarówno w dniu złożenia wniosku o jej przyznanie czyli w dniu [...] jak również w dniu zmiany miejsca pełnienia służby czyli w dniu [...] ponieważ w tych dniach dysponowała lokalem o odpowiedniej wielkości w miejscowości pełnienia służby. Przedłożone na etapie postępowania odwoławczego faktury nie stanowią przekonującego dowodu braku możliwości zamieszkania w zakupionym lokalu z chwilą jego nabycia jak również z dniem [...] a także złożenia wniosku, czyli z dniem [...]. Organ wyższego stopnia dostrzegł z jednej strony upływ czasu między nabyciem lokalu a złożeniem stosownego wniosku, jak również zaakcentował, że złożenie wniosku o przyznanie przedmiotowej pomocy powinno być zbieżne z nabyciem lokalu przewidzianego do zamieszkania. Rozciągnięcie tych czynności w czasie może być usprawiedliwione niezbędnością przeprowadzenia remontu. Nadto organ ten zauważył, że to na stronie spoczywał obowiązek wykazania, że w przedmiotowym lokalu po jego zakupie nie ma możliwości zamieszkania. W rozpatrywanej sprawie strona takich czynności i działań nie podjęła. Przedłożone kserokopie faktur nie świadczą o złym stanie technicznym zakupionego lokalu, jak również cena za jaką lokal został nabyty nie pozwalają na przyjęcie tezy, że przedmiotowe mieszkanie wymagało znacznego remontu uniemożliwiającego w nim zamieszkiwanie. Zakupione przez stronę materiały budowlane i urządzenia wskazują, że zakres prac należy ocenić jako normalny w odniesieniu do lokalu nabytego na wolnym rynku, mający charakter zwykłego odświeżenia i adaptacji dla własnych potrzeb. Podkreślono również, że wnioskodawca nie wskazał dowodów na okoliczność faktycznego przeprowadzenia remontu, jego konieczności, w tym głównie w zakresie instalacji. Następstwem takich ustaleń stało się stwierdzenie wskazanego organu, iż strona miała możliwość zamieszkania w przedmiotowym lokalu przed dniem złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Według organu odwoławczego unormowania ustawy o Policji nie przewidują aby przedmiotowe świadczenie można było traktować jako rekompensatę za nieotrzymanie w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego. Pomocy finansowej nie można utożsamiać z bezzwrotnym świadczeniem udzielanym przez państwo na spłatę wszystkich wydatków związanych z nabyciem lokalu mieszkalnego. Świadczenie to przysługuje nie w związku z uzyskaniem lokalu mieszkalnego ale na jego uzyskanie, czyli w celu uzyskania lokalu mieszkalnego umożliwiającego funkcjonariuszowi zamieszkanie w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do charakteru prawnego i mocy obowiązującej uchwał podejmowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w kontekście uchwały podjętej w zakresie pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza Służby Więziennej. Z decyzją tą nie zgodził się R.B., w imieniu którego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła radca prawny J.K. W skardze tej pełnomocnik skarżącego wystąpił o uchylenie w całości kwestionowanej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wskazanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 94 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r. przez błędną jego wykładnię i uznanie, że zakup lokalu mieszkalnego przed datą złożenia wniosku o pomoc finansową powoduje wygaśnięcie prawa uzyskania przez wnioskodawcę pomocy finansowej. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach skargi przybliżono wpierw przebieg postępowania administracyjnego, jak również podejmowane w sprawie rozstrzygnięcia. Następnie przywołano postanowienia ustawy o Policji normujące zasady przyznawania pomocy mieszkaniowej policjantom. Podkreślono, że przedmiotowa pomoc policjantom przysługuje, a wynika to z treści przywołanych przepisów. W skardze podkreślono, że w unormowaniach prawnych nie wskazano terminu, w którym przedmiotowy wniosek ma być złożony, to organ arbitralnie ustalił, że termin ten mija z chwilą nabycia tytułu prawnego do określonego lokalu. Zdaniem skarżącego takie ujęcie pozostaje w sprzeczności z treścią normy prawnej. Na poparcie własnego stanowiska przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2006 r. i główne jego tezy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wystąpił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nadto po myśli art. 134 powoływanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak zostało powyżej zaznaczone sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności przedstawić należy stan prawny obowiązujący w rozpatrywanej sprawie, Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W przypadku, gdy prawo to, nie może być zrealizowane poprzez przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, przysługuje funkcjonariuszowi dwojakiego rodzaju uprawnienie o charakterze rekompensacyjnym w postaci – równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania lub pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wynika z art. 94 ust. 1 powoływanej ustawy. Z kolei, przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) stanowi, że pomoc finansowa przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ale lokalu takiego nie otrzymał. Organy słusznie podkreślały, że potrzeby mieszkaniowe funkcjonariuszy Policji mogą być zaspokajane w różny sposób. Podstawową jednak formą pomocy funkcjonariuszom w uzyskaniu mieszania jest przydział w drodze decyzji administracyjnej lokalu z zasobów mieszkaniowych będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Dopiero, gdy przydziału takiego nie dokonano, w grę mogą wchodzić inne świadczenia, w tym pomoc finansowa. Przy czym pamiętać należy, że pomoc finansowa jest alternatywną formą spełnienia prawa do lokalu oraz konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza, który ma prawo ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego. Ponadto, zaakcentować trzeba, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Policji. Nie może być ona też uznawana za dodatkowy przywilej tej grupy zawodowej, a poczynione w tej mierze przez Naczelny Sąd Administracyjny uwagi, zawarte w uchwale z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/98 (Lex nr 36572) oraz stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt SK 1/00 (Lex nr 48037), mają odpowiednie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi, który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że skoro skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spełniającego normy przysługującej jej powierzchni mieszkalnej, położonego w miejscowości pełnienia służby, to na dzień złożenia wniosku miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i tym samym nie posiada prawa do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a co się z tym wiąże, nie posiada prawa do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Na potwierdzenie powyższego stanowiska, organ wskazał na ustalony stan faktyczny w oparciu o dokumenty dołączone do wniosku tj. w szczególności umowę kupna – sprzedaży przeprowadzoną w drodze aktu notarialnego z dnia [...]. Wspomniana pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu, lecz na wniosek funkcjonariusza, a realizacja tego uprawnienia zależy przede wszystkim od tego, czy funkcjonariusz występując o pomoc finansową ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i czy możliwym jest przydzielenie mu lokalu mieszkalnego, czy też występują negatywne przesłanki uniemożliwiające przyznanie takiego lokalu. Zatem, kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma jednoznaczne ustalenie sytuacji mieszkaniowej funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie pomocy finansowej tj. czy funkcjonariusz zgłaszając roszczenie o to świadczenie nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W tym miejscu odwołać się należy do stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale OPS 7/08 z dnia 29 kwietnia 2009 r. o sygn. akt OPS 7/08 (Lex nr 490969), otóż uznał on, iż: "1. Nabycie domu (lokalu) przed datą zgłoszenia roszczenia o pomoc finansową automatycznie nie wyklucza uprawnień przewidzianych w art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.); 2. Trudno mówić o zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych na przykład w sytuacji nabycia domu w budowie czy w stanie surowym; 3. Wykładnia celowościowa przepisów rozdziału 6 ustawy prowadzi do wniosku, że w przypadkach takich jak: umowa najmu, współwłasność lokalu lub domu, ale przy usprawiedliwionej niemożności zamieszkania w nim – funkcjonariusz Służby Więziennej nie powinien być pozbawiony prawa do pomocy finansowej, o jakiej mowa w art. 90 ust. 1 ustawy". W uzasadnieniu powyższej uchwały NSA między innymi stwierdził, iż "wyjaśnianego zagadnienia prawnego nie można zatem wiązać wyłącznie z datą nabycia przez funkcjonariusza domu (lokalu) mieszkalnego, ani też wyłącznie z datą złożenia wniosku o pomoc finansową, albowiem istotne jest przede wszystkim to, czy funkcjonariusz ma zaspokojone prawo do mieszkania w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Nabycie domu (lokalu) przed datą zgłoszenia roszczenia o pomoc finansową automatycznie nie wyklucza uprawnień przewidzianych w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej podając m. in., że "..,przy usprawiedliwionej niemożności zamieszkania w nim – funkcjonariusz Służby Więziennej nie powinien być pozbawiony prawa do pomocy finansowej, o jakiej mowa w art. 90 ust. 1 ustawy". Zauważyć przyjdzie, że przedmiotowa uchwała dotyczy problematyki przyznawania pomocy pieniężnej funkcjonariuszom służby więziennej, jednakże z uwagi na zbieżność unormowań w omawianym zakresie na gruncie ustawy o Służbie Więziennej oraz ustawy o Policji, powyższa uchwała będzie stanowiła o sposobie wykładni przepisów stosowanych w niniejszej sprawie. Uwaga ta pozwala na wykorzystanie postanowień tej uchwały. Uchwała ta została podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 15 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchwały przewidziane w tym przepisie – jak wyjaśniono w jej uzasadnieniu – "mają istotne znaczenie dla funkcjonowania sądownictwa administracyjnego, a ich podstawowym celem jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Są one przy tym podejmowane nie w konkretnej sprawie, lecz in abstracto". Oznacza to, że odejście od wykładni ustalonej w takiej uchwale wymaga dochowania szczególnego trybu postępowania sądu określonego w art. 269 wyżej wymienionej ustawy. Zatem powyższa uchwała, z mocy art. 269 powoływanej ustawy, jest wiążąca dla sądów administracyjnych, dlatego też skład orzekający w niniejszej sprawie jest zobligowany tę uchwałę respektować. Po przedstawieniu stanu normatywnego oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w omawianym zakresie przejść należy do analizy stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania kwestionowanych rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż skarżący do [...] służbę pełnił w Komendzie [...] Policji w W., a z dniem [...] rozpoczął taką służbę w Komendzie Miejskiej Policji w C. Z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wystąpił w dniu [...], natomiast lokal przy ul. [...] nabył mocą umowy notarialnej w dniu [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego skarżący i jego rodzina miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe odpowiadające przysługującej mu powierzchni normatywnej. Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji podejmował działania zmierzające do ustalenia, czy nabyty przez skarżącego lokal spełniał wymogi techniczne i nadawał się do zamieszkania. W tym celu wystąpił do administratora budynku, w którym zlokalizowany jest lokal skarżącego o uzyskanie informacji dotyczących jego stanu. Dołączona do akt sprawy notatka służbowa sporządzona w dniu [...] zawiera informację, że nabyty lokal nadawał się do zamieszkania. Z kolei skarżący dołączył do akt sprawy dokumenty wskazujące na przeprowadzenie remontu we wskazanym lokalu dopiero pismem uzupełniającym wniesione odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że organ odwoławczy odniósł się do wzbogaconego materiału dowodowego i przeprowadził jego autonomiczną ocenę. Przeprowadzona analiza dostarczonych faktur pozwoliła organowi odwoławczemu na przyjęcie stanowiska, iż przedłożone przez skarżącego dokumenty potwierdziły przeprowadzenie remontu w zakresie odpowiadającym temu, jaki jest przeprowadzany w lokalu nabytym na rynku wtórnym, a tym samym przedmiotowe mieszkanie nie wymagało znacznego remontu, uniemożliwiającego w nim zamieszkiwanie. Według oceny przywoływanego organu remont ten nie odbiega od tego, który jest przeprowadzany w lokalach stale zamieszkiwanych i poddawanych częściowej modernizacji. Powyższa analiza doprowadziła organ odwoławczy do konkluzji, iż skarżący na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na nabycie lokalu mieszkalnego miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby. Ze stanowiskiem zajętym przez organy administracji wypowiadające się w przedmiotowej sprawie przyjdzie się zgodzić. Uznać należy, że zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego był właściwy, a działania organów dobrze udokumentowane, nadto organ odwoławczy przeprowadził wnikliwą analizę dokumentacji dostarczonej przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego. W świetle powyższego nie można organom administracji postawić zarzutu, iż prowadzone przez nich postępowanie dowodowe zawiera braki i wymaga uzupełnienia. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącego zarzucił organom administracji wypowiadającym się w sprawie naruszenie postanowień art. 94 ust. 1 ustawy o Policji oraz postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2001 r., przy czym argumentacja prezentowana w skardze odwołuje się do stanowiska organów administracji i orzecznictwa sądów administracyjnych prezentowanego do momentu podjęcia przywoływanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ramach analizowania tej uchwały zaznaczono, iż z uwagi na jej abstrakcyjny charakter jest ona wiążąca dla składów orzekających w analogicznych sprawach. Oznacza to, że stanowisko prezentowane w skardze nie może zostać uwzględnione, a organy administracji przed podjęciem decyzji w sprawie uwzględnia bądź nie żądania do niego skierowanego obowiązane były ustalić, czy sporny lokal nadawał się do zamieszkania, a tym samym czy skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przeprowadzona powyżej analiza dowiodła tego, że skarżący na dzień złożenia wniosku miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a tym samym wniosek nie mógł zostać uwzględniony, a zastosowane w sprawie unormowania prawne zostały prawidłowo zinterpretowane. Zatem podniesiony zarzut nie mógł zyskać akceptacji ze strony składu orzekającego. Drugim zarzutem sformułowanym w przedmiotowej skardze jest naruszenie przez organy wypowiadające się w sprawie postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że w uzasadnieniu skargi nie wskazano w jakim zakresie organy dopuściły się naruszenia przywołanego przepisu. W tej sytuacji, mając na uwadze przeprowadzoną z urzędu powyżej analizę działań organów administracji należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest poparty żadnymi argumentami, a tym samym nie może być uwzględniony. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. sw