IV SA/Gl 258/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz C., na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 163, ze zm.), przyznał M.F. zasiłek celowy na pokrycie kosztów leków w kwocie 25 zł. W piśmie z dnia 25 maja 2016 r. wnioskodawca wyraził niezadowolenie z powyższej decyzji. Po sprecyzowaniu swojego żądania oświadczył w dniu 19 września 2016 r., że oczekuje zmiany tej decyzji i przyznania mu zasiłku na leki w kwocie 300 zł. Decyzją z dnia [...] r. ten sam organ administracji publicznej w trybie art. 155 kpa odmówił zmiany swojej pierwotnej decyzji. Po przedstawieniu zasad wzruszenia decyzji ostatecznych w tym trybie organ przeanalizował sytuację życiową wnioskodawcy. Ustalił, że jego dochód nie uległ zmianie i stanowi go zasiłek stały w wysokości 604 zł. Oprócz tego otrzymuje on co miesiąc zasiłki celowe na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, takich jak leki, żywność, środki czystości. W pierwotnym postępowaniu wnioskodawca został wezwany do dostarczenia recept wraz z wyceną leków. Przedstawione recepty opiewały na łączną kwotę 32,84 zł. Twierdzenia o potrzebie sięgającej sumy 440 zł na zakup leków nie zostały więc udokumentowane. Analizując materiał sprawy pod katem przesłanek z art. 155 kpa organ nie dopatrzył się ich istnienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wskazał na zmianę swoich warunków życiowych, a za zmianą decyzji nie przemawia też interes społeczny związany z ogółem osób korzystających z pomocy społecznej. W odwołaniu wnioskodawca wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu I instancji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu podstawowego stopnia, całkowicie podzielając jego ustalenia i wnioski. W szczególności z uwagi na wykazane okoliczności faktyczne w ramach uznania administracyjnego organ I instancji prawidłowo ocenił, że odmowa zmiany pierwotnej decyzji z trybie art. 155 kpa nie narusza słusznego interesu strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.F. wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skarżący nie podniósł konkretnych zarzutów wobec ustaleń i rozstrzygnięć organów administracyjnych. Jedynie ogólnikowo powołał się na zmianę sytuacji i wskazał, że leczy się psychiatrycznie, a wsparcie z pomocy społecznej się zmniejszyło, w związku z czym żyje w niedostatku. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z obowiązującym prawem. Sprawa prawidłowo została rozpatrzona w trybie art. 155 kpa, skoro skarżący nie powoływał się na zmiany jego sytuacji po wydaniu pierwotnej decyzji, lecz domagał się przyznania większego zasiłku uważając, że udzielone mu wsparcie było zbyt małe. Nie dawało to zatem podstaw do weryfikacji decyzji w trybie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Występowanie przez stronę w tym trybie w sprawach o zasiłek celowy jest zresztą problematyczne, skoro w razie pogorszenia się jej sytuacji, czy też pojawienia się nowej potrzeby, zawsze może wystąpić z kolejnym wnioskiem w trybie zwyczajnym. Ta ostatnia okoliczność stanowi jednocześnie jeden z argumentów przeciwko uwzględnieniu skargi. Jeżeli bowiem skarżący nie powoływał się na okoliczność, że z okresu objętego pierwotną decyzją pozostała jakaś niezaspokojona potrzeba, albo konieczne do spłacenia zadłużenie, to oczywiste jest, że celem pomocy społecznej nie jest tworzenie przez jej beneficjentów rezerw finansowych. Stwierdzenie to należy rozumieć w kontekście ustalonego przez organy faktu, że skarżący korzysta w sposób ciągły ze wsparcia pomocy społecznej, zgłaszane przez niego potrzeby są na bieżąco oceniane i co miesiąc otrzymuje on zasiłki celowe na zaspokojenie różnych potrzeb życiowych, niezależnie od zasiłku stałego. Drugim zasadniczym powodem oddalenia skargi jest niepodważenie w niej ustalenia organów, że skarżący nie udokumentował poniesienia wydatków na leki w żądanej przez siebie kwocie, a jedynie na kwotę 32,84 zł, a więc niewiele większą od przyznanego zasiłku celowego, który nie musi w pełni pokrywać zgłoszonej potrzeby. Udzielenie dalej idącego wsparcia w oparciu jedynie o gołosłowne twierdzenia strony byłoby sprzeczne z prawidłowym gospodarowaniem finansami publicznymi. Słusznie też organy oceniły sprawę przez pryzmat przesłanek z art. 155 kpa i uznały, że za zmianą decyzji ostatecznej z przyznaniem zasiłku celowego nie przemawia ani interes społeczny ani też nie został naruszony słuszny interes skarżącego. Ten pierwszy wyklucza wydatkowanie środków pomocowych na nieuzasadnione (nieudowodnione) cele. Natomiast z okoliczności sprawy wynika, że skarżący jest objęty pomocą realizowaną zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Samo domaganie się większej sumy pieniężnej niż przyznana w prawidłowej decyzji administracyjnej, nie może być traktowana w kategoriach słusznego interesu strony, o jakim mowa w art. 155 kpa. Dodatkowo można wskazać, że w analogicznych sprawach skargi wniesione przez skarżącego też zostały oddalone (np. wyroki tut. Sądu z 7 i 27 września 2017 r., sygn. akt odpowiednio IV SA/Gl 261 i 260/17). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mr