IV SA/Gl 259/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia [...]r. odmówił J.Z. przyznania specjalnego zasiłku celowego na spłatę kredytów bankowych w wysokości 200 zł miesięcznie na okres od stycznia 2016 r. do czerwca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odmawia się przyznania ww. świadczenia ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego określone w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz stwierdzenie braku szczególnych okoliczności uzasadniających przyznanie pomocy finansowej na wnioskowany cel w formie specjalnego zasiłku celowego. Od tej decyzji odwołanie wniosła strona. Wyraziła niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Strona stwierdziła, że wnosi o zasiłek celowy na w/wym. cel, ponieważ po 6 miesiącach spłaty może się ubiegać o umorzenie pożyczek. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r , poz. 23) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 04 stycznia 2016 r. J.Z. zwrócił się z prośbą o pomoc w spłacie rachunków bankowych w kwocie 200 zł miesięcznie. W dniu 14 stycznia 2016 r. przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony. Na jego podstawie stwierdzono, że J.Z. jest kawalerem bez zobowiązań alimentacyjnych, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zajmuje 1 pokojowe mieszkanie komunalne. Strona nie pracuje i nie utrzymuje się z prac dorywczych. Posiada orzeczony lekki stopień niepełnosprawności na stałe oraz orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy. Strona ma głęboki niedosłuch i nosi aparat słuchowy oraz cierpi na zwyrodnienie stawów biodrowych. Dochodem strony jest świadczenie rentowe z ZUS w wysokości 1147,89 zł, (które jest pomniejszone o kwotę 341,17 zł z powodu egzekucji administracyjnej) oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 41,17 zł. Łączny dochód strony za miesiąc grudzień 2015 r. wyniósł 1189,06 zł. Wydatki strony w grudniu 2015r. wyniosły: 35 zł -leki, 60 zł - akcesoria do aparatu słuchowego, 270 zł - czynsz, 60 zł - gaz, 20 zł - środki czystości, 232,50 zł - żywność, 30 zł - telefon, 60 zł - internet, 40 zł - ubezpieczenie, 341,17 zł - egzekucja administracyjna, łącznie 1189,06 zł. Strona zaciągnęła cztery kredyty bankowe w łącznej wysokości 35 321,39 zł., przy czym nie jest w stanie powiedzieć na co przeznaczyła zaciągnięte kredyty. Od stycznia 2016 r. strona zobowiązała się do spłaty w wysokości 200 zł miesięcznie (tj. cztery kredyty po 50 zł miesięcznie). Dalej Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającej na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jednocześnie z treści art. 3 ww. ustawy wynika, iż pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ww. ustawy poprzez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Pomoc społeczna nie ma więc z założenia służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych. Wspiera jedynie osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z wolą ustawodawcy ocena warunków i możliwości udzielenia określonego rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy, należy do organu administracji, któremu w tym zakresie pozostawiono określony zakres swobody, który w rozpatrywanej sprawie został zachowany. Istotnym bowiem jest fakt, że osoby i rodziny w pierwszej kolejności obowiązane są do zaspakajania potrzeb życiowych własnym staraniem wykorzystując wszystkie środki, możliwości i uprawnienia jakimi dysponują. Dopiero wtedy, gdy nie są w stanie same pokonać trudności własnym staraniem możliwa jest, na podstawie przepisów prawa pomoc ze strony państwa. Kolegium zaakcentowało, że celem pomocy społecznej bowiem nie jest zaspokajanie wszystkich potrzeb każdego obywatela. Pomoc społeczna nie może być traktowana jako źródło dochodów, nie jest też instytucją charytatywną. Ma bowiem na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w przezwyciężaniu trudności, a nie systematyczne zaspokajanie wszystkich ich potrzeb. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 39 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być w szczególności przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Stosownie zaś do art. 41 pkt 1 ww. ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi bądź też zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Kolegium zaznaczyło, że przyznawanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego bądź zasiłku celowego specjalnego i zwrotnego ma charakter uznaniowy. Przyznanie pomocy uzależnione jest od potrzeb strony i możliwości finansowych gminy. Dalej organ odwoławczy podniósł, iż rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zweryfikowano kryteria dochodowe (od 01 października 2015 r.) dla osoby samotnie gospodarującej ustalono w wysokości 634,00 zł. dla osoby w rodzinie w wysokości 514,00 zł. Następnie Kolegium stwierdziło, że w pierwszej kolejności należy podkreślić, że pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią ubiegających się, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanej i wnioskowanej przez te osoby wysokości, a uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną. Każda trudna sytuacja, połączona z niemożliwością jej samodzielnego przezwyciężenia, będzie uprawniała do otrzymania tego świadczenia. Kolegium podniosło, że poza sporem pozostaje okoliczność, że w miesiącu grudniu 2015 r. tj. w miesiącu poprzedzającym wszczęcie postępowania administracyjnego w tej sprawie, strona dysponowała dochodem w postaci: świadczenia rentowego w wysokości 1147,89 zł i dodatku mieszkaniowego w wysokości 41,17 zł, co łącznie stanowiło kwotę 1189,06 zł. Wysokość dochodu strony przewyższa kwotę kryterium dochodowego uprawniającą do przyznania pomocy, który w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 634 zł, zatem zasiłek celowy jej nie przysługuje. W zaskarżonej decyzji także wskazano, że rozważono przyznanie pomocy na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej (który mówi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzime o dochodach przekraczających kryterium dochodowe uprawniające do bezzwrotnych świadczeń z pomocy społecznej może być przyznany specjalny zasiłek celowy). Szczególny przypadek, o jakim mowa w art. 41 ustawy, musi być wyrazisty i odbiegający od sytuacji innych osób znajdujących się w trudnej sytuacji, że uzasadnia przyznanie tej formy pomocy z uwagi na okazjonalność, nadzwyczajność występującego zdarzenia, które jest na tyle dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w sytuację życiową danej osoby, że nie jest ona sama w stanie jej pokonać nawet przy uwzględnieniu możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Kolegium zważyło jednocześnie, że sytuacja zdrowotna strony jest trudna, natomiast nie stanowi to szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, wymagającego doraźnej pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Kolegium Odwoławcze zaakcentowało, że w przypadku strony zgłoszona potrzeba w postaci spłaty kredytów bankowych w wysokości 200 zł miesięcznie na okres od stycznia do czerwca 2016 r. nie może być uznana za cel pomocy społecznej. Celem pomocy społecznej jest bowiem zaspokajanie niezbędnych potrzeb bytowych, których osoby nie są w stanie zaspokoić ze środków własnych. Skoro spłata kredytu nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej, to niezależnie od tego jaka jest obecna sytuacja finansowa strony nie mógł on otrzymać tego świadczenia. Stąd tez w opinii Kolegium - organ I instancji słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że J.Z. miesięcznie dysponuje rentą, która po potrąceniu zajęć komorniczych jest wypłacana w kwocie 806,72 zł oraz kwotą 41,17 zł dodatku mieszkaniowego, co powinno mu wystarczyć na zaspokojenie bieżących potrzeb. Podkreśliło przy tym, że co prawda kwota ta nie pozwala na wysoki poziom życia, ale jest dochodem stabilnym. Zdaniem Kolegium, strona gospodarując własnymi zasobami finansowymi w sposób oszczędny i racjonalny jest w stanie samodzielnie zaspokoić zgłoszone potrzeby. W ocenie Kolegium strona posiada zdolność do zaspokojenia potrzeb bytowych z uzyskiwanych dochodów. Nie występują także okoliczności kwalifikujące się jako "szczególnie uzasadniony przypadek". Dlatego brak jest prawnych podstaw do przyznania świadczenia w postaci specjalnego zasiłku celowego. Dodatkowo Kolegium wskazało, że organ I instancji objął już stronę pomocą (przyznając dodatek mieszkaniowy). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J.Z. domagał się "ponownego rozpatrzenia jego wniosku". Powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, akcentując, ze posiadane środki finansowe nie wystarczają mu na "przeżycie". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej P.p.s.a. - (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Po pierwsze wskazać przyjdzie, że w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji jak i organ odwoławczy obowiązywała ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2016 r., poz. 930). Art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zawierający konstytucyjną zasadę pomocniczości , stanowi iż, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 7 tej ustawy pomocy tej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Na mocy natomiast art. 8 ust. 1 omawianej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40,41, 78 i 91, przysługuje: - osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", - osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 514 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", - rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją mającą za zadanie wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Po myśli art. art. 39 ust 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Z treści materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że strona skarżąca pismem z dnia 04 stycznia 2016 r. zwróciła się z prośbą o pomoc w spłacie rachunków bankowych w kwocie 200 zł miesięcznie. W dniu 14 stycznia 2016 r. przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony. Na jego podstawie stwierdzono, że skarżący jest kawalerem bez zobowiązań alimentacyjnych, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zajmuje 1 pokojowe mieszkanie komunalne, nie pracuje i nie utrzymuje się z prac dorywczych. Posiada orzeczony lekki stopień niepełnosprawności na stałe oraz orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy. Strona skarżąca ma głęboki niedosłuch i nosi aparat słuchowy oraz cierpi na zwyrodnienie stawów biodrowych. Dochodem skarżącego jest świadczenie rentowe z ZUS w wysokości 1147,89 zł, (które jest pomniejszone o kwotę 341,17 zł z powodu egzekucji administracyjnej) oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 41,17 zł. Łączny dochód strony za miesiąc grudzień 2015 r. wyniósł 1189,06 zł. Strona skarżąca zaciągnęła cztery kredyty bankowe w łącznej wysokości 35 321,39 zł., przy czym nie jest w stanie powiedzieć na co przeznaczyła zaciągnięte kredyty. Mając powyższy stan faktyczny na uwadze Sąd zauważył, co następuje. Z powyższych wyliczeń wynika, iż łączny dochód strony skarżącej przekracza ustawowe kryterium 634 zł kwalifikujące do otrzymania bezzwrotnej pomocy społecznej. Prawidłowo zatem organy procedujące w sprawie rozpatrzyły złożony wniosek w trybie art. 41 ustawy o pomocy społecznej, który to przepis stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi, jak również mogą te osoby otrzymać zasiłek celowy, zasiłek okresowy, pomoc rzeczową pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku. W opinii Sądu - celem pomocy społecznej, zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, nie jest pokrywanie zobowiązań cywilnoprawnych, do których zalicza się zobowiązanie strony skarżącej wobec banków. Przede wszystkim jednakże - w opinii Sądu - co do zasady, przepis art. 39 ust. 1 (w tym przypadku w zw. z art. 41) ustawy wyklucza możliwość przyznania zasiłku celowego na wskazaną potrzebę, ponieważ spłata kredytów nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej, wymagającej zaspokojenia, o której mowa w tym przepisie. Należy zważyć, iż art. 39 ust. 2 ustawy zawiera tylko przykładowy katalog tzw. "niezbędnych potrzeb życiowych", jednak charakter i rodzaj wskazanych celów pozwala na przyjęcie, iż chodzi o zapewnienie potrzeb podstawowych, bieżących, pilnych, aktualnych, związanych z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka. Konieczność spłaty zaciągniętych zobowiązań finansowych nie posiada zdaniem Sądu takiego charakteru. Przeto należy wyrazić pogląd, że jakakolwiek spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie mieści się w celach pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, w tym wypadku indywidualny interes prawny strony skarżącej, stojący w kolizji z interesem społecznym (publicznym), nie zasługuje na uwzględnienie i nie może zyskać przewagi nad tym drugim (art. 7 k.p.a.). Mając na względzie normy wskazujące im zadania, cele i kryteria działania podnieść należy, że świadczenia wypłacane przez organy pomocowe mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, nie zaś doprowadzić do całkowitego przejęcia ich ponoszenia przez system pomocy społecznej. Nadto, że mają one obowiązek gospodarować w taki sposób posiadanymi środkami, aby były w stanie pomóc wszystkim potrzebującym, zwłaszcza tym, którym z uwagi na kryterium dochodowe udzielenie pomocy jest obligatoryjne. Pomoc społeczna ma na celu przezwyciężenie sytuacji osób, które przy wykorzystaniu własnych zasobów majątkowych nie są w stanie bez tej pomocy sytuacji tej zmienić. Zdaniem Sądu zaistniała przesłanka do odmowy udzielenia skarżącej pomocy w tym wypadku. Innymi słowy, w sytuacji, gdy strona skarżąca występuje o przyznanie świadczenia nie na opłacenie bieżących niezbędnych potrzeb życiowych, lecz o przyznanie środków pieniężnych umożliwiających spłatę zaciągniętego długu, to rozważyć należy, czy wskazany cel jest zgodny z celami pomocy społecznej. Na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi negatywnej. Otóż pomoc społeczna i przyznawane w jej ramach świadczenia nie mogą być przeznaczane na spłatę zadłużeń - nawet tych – które zostałyby zaciągnięte na zaspokojenie potrzeb zgodnych z celami pomocy społecznej. Sumując - w świetle powyższych rozważań - przyjdzie stwierdzić, że strona skarżąca w istocie ubiegała się o zaspokojenie potrzeby, która nie jest zgodna z celami pomocy społecznej. Dokonana zatem przez organy administracji ocena dowodów jak i cały przebieg postępowania w niniejszej sprawie nie naruszają zasad postępowania administracyjnego. Nie jest więc ona dowolna. Skoro organy pomocy społecznej wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia w ramach uznania, kontrolowane akty są zgodne z normami prawa procesowego, to zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie przekraczają ram uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.