IV SA/Gl 26/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi E.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. z dnia [...] nr [...] oraz decyzję Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] nr [...]. 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją Dyrektora Powiatowego Centrum w Rodzinie w C. z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 19 pkt 10, art. 59 ust. 2, art. 62 ust. 1 i 2 oraz art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, umieszczono E.N. w Domu Pomocy Społecznej w B. przy ul. [...] na pobyt stały oraz wskazano, że termin przyjęcia do Domu Pomocy Społecznej w B. uzależniony jest od wolnego miejsca i zostanie wskazany przez dyrektora tego Domu. W jej uzasadnieniu powołano się na decyzję Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. nr [...], z dnia [...]r. w sprawie skierowania E.N. do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych oraz na możliwość zapewnienia jej miejsca we wskazanej placówce w okresie nieprzekraczającym trzech miesięcy przy pełnym koszcie pobytu wynoszącym w 2008 roku kwotę [...] - zł. E.N. w złożonym odwołaniu podniosła, że nie wyraża zgody na umieszczenie jej w Domu Pomocy Społecznej w B., bowiem jest zdolna do samodzielnej egzystencji, robi codziennie zakupy w sklepie osiedlowym, odżywia się tym co lubi i sama gotuje, nadto wyremontowała własne mieszkanie, które jest bardzo ładne i czyste, dobrze się w nim czuje i dlatego nie chce go opuszczać. Nadmieniła również, że pobyt z osobami psychicznie chorymi byłby dla niej przygnębiający i pozbawiłby ją wolności, co byłoby dla niej krzywdzące, bowiem sama nie jest psychicznie chora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium uznało, że E. N. jest osobą samotną i niepełnosprawną oraz ze względu na stan zdrowia wymaga zapewnienia całodobowej opieki, a jej jedyne źródło utrzymania stanowi [...]. Jednocześnie podkreśliło, że postanowieniem z dnia [...] r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w G. [...] orzekł o umieszczeniu E. N. w domu pomocy społecznej, a w dalszej kolejności decyzją z [...] r. Zastępca Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. skierował ją do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ pierwszej instancji był zobligowany do wydania decyzji o jej umieszczeniu w takiej placówce. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. N. wniosła o uznanie powyższej decyzji za niezgodną z obowiązującym prawem. Powołała się na argumenty przedstawione w odwołaniu oraz na nie aktualność decyzji Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] r. w sprawie jej skierowania do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych sprawy. Zaznaczyła, że obecnie sama dba o wyremontowane przez nią mieszkanie, systematycznie reguluje płatności, prawidłowo się odżywia i funkcjonuje w środowisku oraz jest objęta stałą pomocą ze strony przyjaciółki, z którą utrzymuje regularny kontakt. Wszystkie powołane okoliczności potwierdziła opinia Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] r. przesłana do wiadomości również do organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej, umieszczenie jej w ośrodku dla osób przewlekle psychicznie chorych stanowiłoby pogwałcenie praw człowieka i byłoby dla niej krzywdzące, bowiem jest na [...] a nie choroby psychicznej. Do skargi została dołączona wskazana opinia Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] r., skierowana do Powiatowego Centrum Pomocy w Rodziny w C., w którym wnosi się o prolongatę terminu umieszczenia skarżącej w Domu Pomocy Społecznej na okres 2 lat oraz wniosek tegoż samego Dyrektora z dnia [...] r., skierowany do Sądu Rejonowego w G. o zmianę orzeczenia z dnia [...] r. o umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej bez jej zgody. W uzasadnieniu obu wniosków wskazano na znaczącą poprawę stanu zdrowia skarżącej, samodzielne zaspokajanie przez nią niezbędnych potrzeb życiowych, stałą opieką lekarską i pomoc ze strony przyjaciółki, co powoduje ustanie przesłanek uzasadniających umieszczenie jej w takiej placówce. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Na rozprawie skarżąca podtrzymała zarzuty skargi i wyjaśniła, że w toku jest sprawa przed sądem powszechnym prowadzona z inicjatywy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o zmianę orzeczenia o jej umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Kwestię umieszczenia w domu pomocy społecznej regulują przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728 z późn. zm.). W oparciu o art. 36 pkt 1 lit. o w związku z art. 106 ust. 4 tej ustawy decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia w postaci pobytu i usług w domu pomocy społecznej wydaje organ administracji najlepiej zorientowany w sytuacji osoby wymagającej takiego skierowania. Zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 omawianej ustawy osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Osobę, o której mowa w ust. 1 powołanego przepisu, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Taka regulacja oznacza, że obowiązek skierowania danej osoby do domu opieki społecznej określonego typu powstaje dopiero wówczas, gdy po stronie takiej osoby zaistnieją wszystkie przesłanki warunkujące powstanie prawa do tego rodzaju świadczenia pomocy społecznej. Powołany przepis wskazuje zatem, że umieszczenie danej osoby w domu pomocy społecznej poprzedzone być musi uzyskaniem zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego oraz ustaleniem, że osoba ta z uwagi na swój wiek i stan zdrowia nie jest w stanie funkcjonować samodzielnie w codziennym życiu i wymaga całodobowej opieki, której nie można zapewnić poprzez usługi opiekuńcze. Stosownie do treści art. 56 ustawy o pomocy społecznej, domy pomocy społecznej, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone, dzielą się na domy dla: osób w podeszłym wieku; osób przewlekle somatycznie chorych; osób przewlekle psychicznie chorych; dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie; dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie; osób niepełnosprawnych fizycznie. Przy czym takie domy mogą być prowadzone łącznie dla osób w podeszłym wieku oraz osób przewlekle somatycznie chorych; osób przewlekle somatycznie chorych oraz osób niepełnosprawnych fizycznie; osób w podeszłym wieku oraz osób niepełnosprawnych fizycznie; osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie oraz dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie (por. art. 56 a ustawy o pomocy społecznej). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.) ilekroć przepisy wymienionej ustawy stanowią o osobie z zaburzeniami psychicznymi, odnosi się to do osoby: chorej psychicznie (wykazującej zaburzenia psychotyczne), upośledzonej umysłowo, wykazującej inne zakłócenia czynności psychicznych, które zgodnie ze stanem wiedzy medycznej zaliczane są do zaburzeń psychicznych, a osoba ta wymaga świadczeń zdrowotnych lub innych form pomocy i opieki niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym lub społecznym. W myśl art. 38 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej. Ochrona praw osób z zaburzeniami psychicznymi, wskazanych w art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego obejmuje między innymi zasadę, że objęcie tej grupy osób całodobową opieką zapewnianą przez dom pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych wymaga uprzedniego uzyskania zgody uprawnionego na przyjęcie do domu pomocy społecznej tej kategorii. Postępowanie przez organem pomocy społecznej obejmować musi ustalenie, że strona spełnia przesłanki określone w art. 38 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, tj., że wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, natomiast nie wymaga dalszego leczenia w szpitalu. Jeżeli natomiast osoba, o której mowa w art. 38 omawianej ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, lub jej przedstawiciel ustawowy nie wyrażają zgody na przyjęcie jej do domu pomocy społecznej, a brak opieki zagraża życiu tej osoby zastosowanie znajduje jej art. 39 ust. 1, zgodnie z którym organ do spraw pomocy społecznej może w takich przypadkach wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem o przyjęcie do domu pomocy społecznej bez jej zgody. Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić również kierownik szpitala psychiatrycznego, jeżeli przebywająca w nim osoba jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, natomiast nie wymaga dalszego leczenia w tym szpitalu (art. 39 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Z opisanych powyżej regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że skierowanie osoby do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób przewlekle psychicznie chorych wymaga zgody zainteresowanego na umieszczenie w tego rodzaju domu pomocy społecznej bądź wydania takiego orzeczenia przez sąd opiekuńczy. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 1998 r., (sygn. akt I SA 1435/98, Lex nr 45762), w którym wskazano, że: "w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych lub umysłowo upośledzonych może przebywać tylko osoba chora psychicznie lub upośledzona umysłowo. Zgodnie z przepisami ustawy z 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (art. 38) osoba chora psychicznie lub upośledzona umysłowo (lub jej przedstawiciel ustawowy) musi wyrazić zgodę na pobyt w domu pomocy społecznej. W przypadku braku tej zgody, przy występowaniu określonych ustawowo przesłanek, o takim pobycie orzeka sąd opiekuńczy, a nie organy administracji publicznej. W takiej sytuacji organy wydając stosowne decyzje administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 1990 r. o pomocy społecznej, wykonują jedynie orzeczenie sądu" (por. I. Sierpowska Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz. ABC 2007). W przypadku, gdy do domu pomocy społecznej kieruje się osobę na podstawie orzeczenia sądu, rola organów administracji sprowadza się do wykonania tego orzeczenia i obowiązku wydania decyzji o skierowaniu osoby do domu pomocy społecznej, co nie zwalnia tych organów z konieczności ustalenia przesłanek wynikających z treści art. 59 ustawy o pomocy społecznej, na co bezpośrednio zwraca uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 2 grudnia 1998 r. o sygn. akt I SA 1435/98 w stwierdzeniu: "organ, wydając stosowne decyzje z zakresu pomocy społecznej, wykonuje jedynie orzeczenie sądu". Jednakże, co należy zaakcentować, w stosunku do osób psychicznie chorych nie stosuje się terminu oczekiwania na wolne miejsce bądź wpisu na listę oczekujących, bowiem orzeczenie sądu musi być wykonane niezwłocznie. Wówczas, wydanie decyzji o skierowaniu do domu nie wymaga przedłożenia wniosku wraz z załącznikami i rodzinnego wywiadu środowiskowego. Dokumenty te powinny zostać skompletowane przez ośrodek pomocy społecznej w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o skierowaniu do domu. Zaznaczyć jednak przyjdzie, że umieszczenie w jakimkolwiek domu pomocy społecznej jest ostatecznością i powinno być poprzedzone oceną możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania oraz wnikliwym zbadaniem jej sytuacji rodzinnej. W postępowaniu administracyjnym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. To w toku postępowania wyjaśniającego ma on obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek sine qua non prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa, rozstrzygnięcia sprawy. Na organach prowadzących postępowanie spoczywają zatem dwa obowiązki: po pierwsze - określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, po drugie - obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że wcześniej przywołane przesłanki umieszczenia skarżącej w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych nie zostały spełnione. W rozpatrywanej sprawie jest bezspornym, że postanowienie Sądu Rejonowego w G. [...] z dnia [...] r. o sygn. akt [...] stanowiło jedynie o umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej i nie zawierało wskazania typu tego domu. Z akt administracyjnych wynika, że organ pomocy społecznej dopiero po upływie prawie sześciu lat, na podstawie decyzji Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] r., orzekł o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych. Zdaniem Sądu, organ pomocy społecznej z chwilą otrzymania prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego powinien niezwłocznie wszcząć działania, celem jego wykonania. Tymczasem upływ czasu od wydania powołanego postanowienia i szczególna sytuacja skarżącej związana z jej schorzeniem, co potwierdza zaświadczenie lekarza psychiatry z dnia [...]r., znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy wskazuje, że dokonanie wyboru dla niej domu po takim długim okresie czasu "oczekiwania" powinno być poprzedzone wnikliwym postępowaniem w drodze wszystkich możliwych i dostępnych do przeprowadzenia dowodów, w tym również przesłuchania skarżącej w charakterze strony oraz zgłoszonych przez nią, jak również wskazanych przez organ pomocy społecznej, świadków. Zdaniem Sądu, stwierdzone zaniedbanie tj. brak niezwłocznego wykonania powołanego postanowienia Sądu Rejonowego oraz opieszałość organów pomocy społecznej w wykonywaniu powierzonych im w drodze ustaw obowiązków nie może tworzyć negatywnych skutków dla strony jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, tym bardziej, gdy dotyczy ono osób szczególnie potrzebujących pomocy i wsparcia tych organów (por. zasady ogólne postępowania określone w art. 6 - 9 i art. 11, w tym również szybkości postępowania - art. 12). Jednoznaczne stanowisko skarżącej i nowe okoliczności, które miały miejsce po wydaniu powołanego postanowienia znane organowi pomocy społecznej, co wynika z chronologii zebranych w aktach administracyjnych dokumentów (zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] r., ale wcześniej, bo już w dniu [...] r. został sporządzony wniosek o zmianę postanowienia) pozwala na stwierdzenie, że w sprawie nie dokonano prawidłowo ustalenia, czy skarżąca jest niezdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób, jak również czy potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji. Dokonane przez organ pomocy społecznej działania w celu zmiany powołanego postanowienia, w oparciu o treść art. 41 ust. 2 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego zasługują na aprobatę, ale świadczą o nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy w dniu [...] r., co musi skutkować uchyleniem decyzji Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z tego dnia, w oparciu o treść art. 135 p.p.s.a., jak również wydanych na jej podstawie późniejszych decyzji tj. zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w C. z dnia [...] r. W tym stanie rzeczy, do poczynionych w tym zakresie przez Sąd rozważań organy administracji orzekające w sprawie, zobowiązane są odnieść się szczegółowo w uzasadnieniu na nowo wydanych przez siebie decyzji, a ograniczenie się w tym przedmiocie do lakonicznego stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., że ze względu na stan zdrowia i nie posiadanie rodziny skarżąca nie może samodzielnie funkcjonować, nie wskazuje na spełnienie przez nią kryteriów określonych w art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej i nie stanowi dostatecznego uzasadnienia faktycznego decyzji, o którym mowa w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, w tej konkretnej sprawie orzekanie przez organy pomocy społecznej po znacznym upływie czasu od wydania powołanego postanowienia Sądu Rejonowego w żaden sposób nie zwalnia tych organów ze wskazania motywów, które nakazują umieścić daną osobę w placówce danej kategorii. Ustalenie to, miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wobec nie dość wyczerpująco ustalonego jej stanu faktycznego, w tym sytuacji rodzinno-zdrowotnej skarżącej na dzień wydania powyższych rozstrzygnięć i jednoznacznego stanowiska skarżącej wyrażonego zarówno w odwołaniu, jak i skardze. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią powyższe rozważania mając na uwadze zaistniałe w sprawie nowe okoliczności i odniosą się także do kwestii wykazania, że sytuacja skarżącej spełnia kryteria określone w art. 38 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, a stan jej zdrowia uzasadnia konieczność skierowania do domu pomocy społecznej. W przypadku zakończenia sprawy przed sądem powszechnym prowadzonej z inicjatywy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o zmianę orzeczenia o umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej zasadne będzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przywołane powyżej decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, co w konsekwencji skutkuje ich uchyleniem, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie dotyczące wykonalności zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.