IV SA/Gl 262/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej postanawia: odmówić sprostowania wyroku z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 262/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 marca 2008 r. oddalił skargę J. R. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej. Odpis wyroku z dnia 17 marca 2008 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu [...] r. W swym piśmie z dnia [...] r. skarżący wniósł o sprostowanie części wstępnej wskazanego wyżej wyroku w ten sposób, że w miejsce wadliwie jego zdaniem oznaczonego przedmiotu sprawy, w brzmieniu: "Funkcjonariusze Straży Pożarnej" należy wpisać prawidłowe jego oznaczenie w brzmieniu: "Zmiany i uzupełnienia opinii o służbie, na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej Nr [...] z dnia [...] r. o sygn. akt [...] Ś. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w K.". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zamieszczone w części wstępnej wyroku oznaczenie przedmiotu sprawy jest nieprecyzyjne (niedokładne, niejasne), a także błędne i niekompletne. Zdaniem skarżącego w orzecznictwie Sądu Najwyższego panuje ugruntowane stanowisko stanowiska, iż oznaczenie przedmiotu sporu w wyrokach powinno być tak określone, aby możliwa była identyfikacja pod względem przedmiotowym podstawy sporu. W konkluzji uzasadnienia wskazał on, że wadliwe oznaczenie tego przedmiotu w wyroku narusza prawo w stopniu rażącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 156 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia został określony w momencie rejestrowania sprawy, zgodnie z treścią załącznika nr 1 do zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych. Biorąc pod uwagę brzmienie art. 156 § 1 p.p.s.a. zezwalającego sądowi z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku J. R. W sytuacji gdy przedmiot zaskarżenia został określony na podstawie i zgodnie z treścią wyżej cytowanego Zarządzenia Prezesa NSA, nie mogło dojść do błędnego, nieprecyzyjnego lub niejasnego jego określenia, a wobec tego, że w treści wyroku nie wystąpiły niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, nie znalazł również podstaw do jego sprostowania. Takie stanowisko zostało wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt I OZ 537/07 (niepublikowane), wydanym w sprawie między tymi samymi stronami. Wobec tego na podstawie wyżej powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji.