IV SA/Gl 266/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie NSA Tadeusz Michalik Szczepan Prax /spr./ Protokolant st. ref. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi N.M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta R. uznał N.M. za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz odmówił przyznania mu prawa do zasiłku. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że według przedstawionych dokumentów strona spełniała w dniu rejestracji warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /j.t. Dz.U. Nr 58 z 2003 r., poz. 514 ze zm./, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co nie daje podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu N.M. podniósł, że do Urzędu Pracy udał się w połowie [...] w celu dokonania rejestracji. Wówczas zażądano od niego dodatkowego zaświadczenia z ZUS-u oraz wyznaczono ostateczny termin dokonania rejestracji do dnia [...]. Dokonując zaś rejestracji w dniu [...] został poinformowany, że nie przysługuje mu prawo do zasiłku. Zdaniem strony okoliczności te nie mogą być powodem niepomyślnej dla niej decyzji. Ponadto przy rejestracji należało zażądać od niej zaświadczenia stwierdzającego zdolność do wykonywania pracy po uprzednim bezpłatnym skierowaniu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy ustalił, że N.M. zarejestrował się w dniu [...]. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. od [...] do [...] wnioskodawca był zatrudniony przez [...] dni, a przez [...] dni [...]. Udokumentowany okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych wynosi więc [...] dni i jest niewystarczający w świetle art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wojewoda nie zaakceptował argumentów odwołania wskazując, że obowiązująca procedura nie przewiduje wyznaczenia stronie terminu rejestracji, która jest dobrowolna. Powołał się też na § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy /Dz.U. Nr 25, poz. 131 ze zm./, według którego nie dokonuje się rejestracji w przypadku nieprzedłożenia wymaganych dokumentów. Natomiast wnioskodawca nie ubiegał się o zgodę starosty na rejestrację, którą to zgodę można wyrazić w szczególnie uzasadnionych przypadkach dla osoby nie posiadającej kompletu dokumentów. Rejestracja prawidłowo została więc dokonana w dniu [...] i nie ma mocy wstecznej w zakresie wynikających z niej skutków. Z kolei nie ma podstaw prawnych do kierowania przez Urząd Pracy osób chcących nabyć status bezrobotnego na badania mające na celu ustalenie ich zdolności do pracy. W skardze N.M. lakonicznie wniósł o rozpatrzenie zasadności zaskarżonej decyzji. Na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia [...] podał, że naruszenie prawa oraz jego interesu prawnego nastąpiło poprzez nieuwzględnienie większości jego uwagi i wyjaśnień z odwołania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Jedyny zarzut skarżącego okazał się chybiony, gdyż Wojewoda szczegółowo ustosunkował się do twierdzeń i zarzutów odwołania. Nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi /art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./. Sąd przeprowadził całościową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i w rezultacie uznał, że jest ona prawidłowa. Taki stan rzeczy potwierdzają w dodatku oświadczenia złożone przez skarżącego na rozprawie sądowej. Wynika z nich w szczególności, że w czasie powoływanej przez niego bytności w Urzędzie Pracy w połowie [...] nie złożył pisemnego wniosku o rejestrację, ani też takiego podania nie wniósł do protokołu. W tej sytuacji, pomijając okoliczność, że nie doszło wówczas do rejestracji w trybie przytoczonego wcześniej rozporządzenia z dnia 28 lutego 1997 r., nie nastąpiło również wniesienie podania o rejestrację na zasadach ogólnych, przewidzianych w art. 63 kpa. Dopuszcza on wniesienie podania pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu, przy czym podanie wniesione do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Skarżący nie zgłosił żądania w wymieniony sposób. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że w połowie [...] doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie jest równoznaczne z wszczęciem takiego postępowania samo stawienie się przez skarżącego w Urzędzie Pracy i uzyskanie od różnych pracowników /jak to podał na rozprawie/ informacji /choćby błędnych/ dotyczących zasad rejestracji bezrobotnych. Przedmiotem postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego, nie może być przy tym kwestia odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną skarżącemu taką ewentualną błędną informacją. Zauważyć jednak należy, że jego twierdzenia w tym zakresie są całkowicie dowolne, gdyż nie poparł ich jakimkolwiek dowodem. Odnośnie meritum sprawy ustalenia i wnioski organów obu instancji nie budzą natomiast zastrzeżeń. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza bowiem, że rejestracja skarżącego nastąpiła w dniu [...], a w okresie 18 miesięcy poprzedzającym tę datę posiadał on okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych, wynoszący [...] dni. W szczególności za okres od [...] do [...] nie wykazał on okoliczności określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Brak 365 dni wymaganych w tym art. 23 ust. 1 pkt 2 powoduje, że skarżący nie mógł nabyć prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.