IV SA/Gl 266/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/GI 266/16 odrzucił skargę S. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał, że skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu i stosownie do postanowień art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący pismem, które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 31 maja 2016 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazane pismo zawierało uchybienie formalne, albowiem nie było podpisane. Następstwem tego faktu, skarżący pismem z dnia 9 czerwca 2016 r. został wezwany do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, poprzez jego podpisanie. W dniu 21 czerwca 2016 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo skarżącego uzupełniające brak formalny wniosku, albowiem zawierało podpis skaranego. We wskazanym wniosku skarżący podniósł, iż skargę wniósł do Sądu, ponieważ tak został pouczony i nie miał świadomości tego, że skarga może zostać odrzucona. W jego ocenie skarga wpłynęła do Sądu w terminie, a konieczność formalna uzupełnienia materiałów przez Agencję nie powinna skutkować jej odrzuceniem, gdyż organ dołączył jedynie akta sprawy. W jego ocenie zastosował się do otrzymanego pouczenia. Wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony, ponieważ zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei po myśli art. 87 § 1 powyższej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Według § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywołany powyżej stan normatywny musi być dostosowany do realiów rozpoznawanej sprawy, albowiem przedmiotowa sprawa zalega już w Sądzie, który już w niej się wypowiadał. Postanowienie tutejszego Sądu z dnia 9 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 20 maja 2016 r. Natomiast pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w urzędzie pocztowym zostało nadane w dniu 27 maja 2016 r., a zatem czynność ta dokonana została w terminie przewidzianym w przepisach prawa. Na skarżącym występującym ze wskazanym wnioskiem spoczywał jeszcze jeden obowiązek, a mianowicie obowiązany był uprawdopodobnić okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Jak zostało to powyżej zaznaczone skarżący we wskazanym piśmie akcentował tylko to, że wnosząc skargę postępował zgodnie z pouczeniem i z tego powodu nie powinien ponosić żadnych negatywnych konsekwencji. W tej sytuacji należy rozważyć, czy faktycznie skarżący postępował zgodnie z otrzymanym pouczeniem. Zaskarżona decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. zawiera pouczenie, które brzmi w sposób następujący "od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Podkreślić należy, że przywołana treść pouczenia jest prawidłowa i wynika z obowiązujących unormowań prawnych. Zestawienie treści pouczenia z działaniami podejmowanymi przez skarżącego pozwala w sposób jednoznaczny stwierdzić, że wbrew jego twierdzeniom nie postępował zgodnie z treścią pouczenia zawartą w zaskarżonej decyzji, ponieważ skargę wniósł bezpośrednio do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy winna być ona wnoszona za pośrednictwem organu, który wydał daną decyzję. Argumentacja skarżącego zamieszczona w piśmie z dnia 21 czerwca 2016 r. nie może zostać uwzględniona, ponieważ organ odwoławczy po wpłynięciu do niego skargi stosownie do postanowień art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dysponuje możliwością autokontroli, a tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego rolą organu administracji, którego rozstrzygnięcie jest skarżone do sądu administracyjnego nie jest tylko przekazanie akt sprawy, lecz dysponuje on możliwościami merytorycznego wypowiedzenia się w niej i podjęcia rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości wniesioną skargę. Dodatkowo należy zauważyć, że tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 9 maja 2016 r. już wyjaśnił skarżącemu, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nie mają zastosowania postanowienia art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego i wynikające z niego reguły uznające, że pismo skierowane do organu niewłaściwego, a następnie przekazane organowi właściwemu, uznawane jest za wniesione w terminie skierowania do organu niewłaściwego. Oznacza to, że postępowanie skarżącego wbrew jego twierdzeniom nie było zgodne z pouczeniem zamieszczonym w kwestionowanej decyzji, albowiem wyraźnie stanowi się w nim, że skarga ma być wniesiona za pośrednictwem organu, a tym samym wniesienie jej bezpośrednio do sądu jest działaniem sprzecznym z treścią pouczenia. Nadto skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności pozwalających na uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W następstwie przedstawionego stanu faktycznego przyjdzie stwierdzić, że skarżący nie dopełnił wymogu wynikającego z treści art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie przedstawił okoliczności uzasadniających stwierdzenie braku winy po jego stronie w nieterminowym wniesieniu skargi, a tym samym brak jest przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniesionego wniosku. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.