IV SA/Gl 271/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Kierownik Referatu Dodatków Mieszkaniowych, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. , na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 5 i art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku M. R., przyznał mu dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj. od [...] do [...] w wysokości [...] zł. miesięcznie, w tym [...] zł. ryczałtu na zakup opału, przy czym dodatek ten przekazywany miał być na konto administratora. W załączniku do uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że M. R. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego dochód wynosi [...] zł. miesięcznie. Natomiast wydatki na lokal o powierzchni [...] za ostatni miesiąc, wyliczone dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego, według okazanych dokumentów, wyniosły [...] zł. Przyznany dodatek mieszkaniowy stanowił zatem różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a poniesionymi wydatkami w wysokości 15 % miesięcznych dochodów brutto gospodarstwa domowego. W kwocie dodatku mieszkaniowego uwzględniono ryczałt przysługujący z uwagi na brak wyposażenia lokalu w instalację centralnego ogrzewania mieszkania i centralnego ogrzewania wody oraz za gaz. W odwołaniu z dnia [...], M. R. domagał się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzucił, iż błędnie zastosowano w jego sprawie przepisy i przyznano mu dodatek mieszkaniowy w zaniżonej wysokości. Akcentował, że jest osobą [...] i utrzymuje się tylko z zasiłku stałego Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek ten przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych chyba, że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatku dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów w gospodarstwie jednoosobowym. Zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku łącznie z ryczałtem, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ odwoławczy wskazał, że wyliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego jest prawidłowe i dokonane zostało na podstawie danych zawartych we wniosku o jego przyznanie oraz deklaracji o wysokości dochodów. Zaznaczył również, że odwołujący utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości [...] zł., z którego na konto komornika przekazywana jest kwota [...] zł. tytułem zaległości alimentacyjnych i kwota ta nie podlega odliczeniu od dochodu. Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że przepisy ustawy o dodatku mieszkaniowym i przepisy ustawy o pomocy społecznej zawierają odrębne definicje dochodu, dlatego przy obliczaniu wysokości zasiłku stałego przyznany dodatek mieszkaniowy stanowi dochód, co ma wpływ na jego wysokość. W skardze wniesionej od powyższej decyzji M. R. wskazał, że jego intencją było zakwestionowanie wysokości przyznanego dodatku mieszkaniowego, bowiem kwota [...] zł. jaką uznano za dochód miesięczny nie jest jego rzeczywistym dochodem. Zaznaczył, że błędnie do dochodu zaliczono mu alimenty w wysokości [...] zł., dlatego domaga się dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] miesięcznie Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się różnicę między wydatkami ponoszonymi w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek - w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Ponadto na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość tego dodatku, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7 tego przepisu i z zastrzeżeniem jego ust. 11, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że miesięczny dochód skarżącego wyniósł [...] zł. Natomiast wydatki na lokal o powierzchni [...] za ostatni miesiąc, wyliczone dla ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego, według okazanych dokumentów, wyniosły [...] zł. Przyznany dodatek mieszkaniowy stanowił zatem różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a poniesionymi wydatkami w wysokości 15 % miesięcznych dochodów brutto gospodarstwa domowego. Przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego uwzględniono, że zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku, łącznie z powołanym już wcześniej ryczałtem, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przeprowadzając kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić należało, że trafnie organ odwoławczy wskazał, iż wyliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego jest zgodne z omówionymi powyżej przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych i dokonane zostało na podstawie danych zawartych we wniosku o jego przyznanie oraz deklaracji o wysokości dochodów. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należało, że na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przy ustalaniu wysokości dochodu uwzględnia się kwotę zasiłku stałego. Podkreślenia bowiem wymaga, że przepis art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, w sposób wyczerpujący wymienia świadczenia, które nie podlegają wliczeniu do dochodu i wśród tych świadczeń nie został wymieniony zasiłek stały ani też alimenty opłacane przez skarżącego z tego zasiłku. Na podstawie trafnej wykładni tego przepisu organy administracji obydwu instancji ustaliły wysokość dochodu skarżącego, przyjmując jako podstawę ustaleń materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy, tj. przede wszystkim decyzję o zmianie wysokości zasiłku stałego oraz uwzględniając dane z deklaracji o wysokości dochodów skarżącego. Natomiast poza zakresem zagadnień dotyczących podstaw rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zarzut podniesiony w skardze, że kwota dodatku mieszkaniowego jest uwzględniana przez organ opieki społecznej przy ustalaniu wysokości świadczeń socjalnych na rzecz skarżącego. W tym bowiem zakresie zastosowanie znajdują przepisy ustawy o pomocy społecznej, a ustalenia oraz wykładnia przepisów prawa są przeprowadzane w ramach postępowania dotyczącego świadczeń z pomocy społecznej, a nie ustawy o dodatku mieszkaniowym. Przeprowadzając kontrolę w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że ustalenia stanowiące jej podstawę, zostały dokonane w oparciu o prawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, na podstawie trafnych ustaleń, organ odwoławczy zastosował prawidłową wykładnię cytowanych wyżej przepisów ustawy o dodatku mieszkaniowym i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Reasumując, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni prawa. Nadto, organy administracji orzekające w sprawie, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i nie naruszyły przepisów prawa materialnego tj. wyżej omówionych przepisów ustawy o dodatku mieszkaniowym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.