IV SA/Gl 277/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi G. F. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii Ekonomicznej im. [...] w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie spraw studentów uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...]. G.F. w dniu [...] r. złożył do Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Akademii A im. [...] w K. wniosek o przyznanie stypendium za wyniki w nauce, w roku akademickim 2008/09 wraz z potwierdzeniem ukończenia, w dniu [...] r., siedmiu [...] studiów pierwszego stopnia na Wydziale [...] Politechniki [...] w G. i obrony przez niego w dniu [...] r. pracy dyplomowej. Wydziałowa Komisja Stypendialna Wydziału [...] Akademii A im. [...] w K. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 173 i następnych ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) w związku z § 7 ust. 3 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Akademii A im. [...] w K., odmówiła przyznania wnioskowanego stypendium, ponieważ uznała, że G. F. nie ukończył studiów pierwszego stopnia i nie zdał egzaminu dyplomowego do dnia [...] r. Okoliczność powyższa, w myśl § 7 ust. 3 powołanego Regulaminu, wyklucza możliwość pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku. G. F. odwołał się od powyższej decyzji podnosząc, że opóźnienie obrony pracy dyplomowej nie nastąpiło z jego winy, bowiem bronił się w pierwszym możliwym terminie i na potwierdzenie tego stanu rzeczy załączył pismo Kierownika Katedry [...] z dnia [...] r., który wyjaśnił, że w roku akademickim 2007/2008 pierwszym terminem obrony prac dyplomowych na studiach [...] był dzień [...] r. Decyzją Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii A im. [...] z dnia [...] r., nr [...], utrzymana została w mocy decyzja organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, że warunkiem przyznania wnioskowanego stypendium jest ukończenie studiów pierwszego stopnia i zdanie egzaminu dyplomowego do dnia [...] r. W dniu [...] r. G.F. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się przyznania stypendium naukowego w wysokości miesięcznie [...] zł. Kwestionował zastosowanie w jego sprawie przepisu § 7 ust. 3 powołanego Regulaminu, który niezasadnie zawęża możliwość otrzymania stypendium, co nie wynika z przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Wskazał, że kończąc studia na Politechnice [...] w G. nie wiedział, iż zostanie studentem Akademii A w K. oraz nie znał zasad przyznawania w niej stypendiów. Jego zdaniem, spełnia konieczny warunek wynikający z ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, tj. ma "wysoką średnią ocen" a na termin obrony jego pracy nie miał wpływu, bowiem został on wyznaczony przez komisję. W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii A im. [...] w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie odnotować należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy akt organu administracji publicznej jest słuszny, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza nakaz działania na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy indywidualnej. Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., sądy badają czy zaskarżone akty uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo badają, czy organ orzekający nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością zaskarżonego aktu. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawidłowość przyjętej przez organy administracji procedury, która doprowadziła do wydania tego aktu, przy czym rozważa się prawo obowiązujące, jak również stan sprawy istniejący w dniu wydania zaskarżonego aktu. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Kierując się tymi przesłankami Sąd doszedł do przekonania o konieczności uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii A im. [...] w K. z dnia [...] r., która utrzymała w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału [...] tej samej Akademii z dnia [...] r. o odmowie przyznania skarżącemu stypendium za wyniki w nauce na rok akademicki 2008/2009. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz. 1365 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym. Stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Wyjaśnić przy tym należy, że wskazanie przez ustawodawcę na "odpowiednie" stosowanie przepisów K.p.a., przesądza o szczególnym charakterze postępowania przed organami szkoły wyższej i dopuszczalności jedynie pewnych odstępstw od uregulowanych w K.p.a. zasad. Uznać należy, iż te ewentualne odstępstwa dotyczą jedynie kwestii związanych z realizacją trybu i zasad postępowania wynikających z przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, regulujących postępowanie w sprawach o przyznanie stypendium, a organy nie mogą w sposób dowolny stosować ogólnych przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza bowiem konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000r., sygn. akt SK 19/99, publik. w OTK nr 7, poz. 258). Dlatego też, postępowanie w sprawie przyznania stypendium winno zachować ogólne podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 pkt 3 i art. 174 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie. Świadczenia, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 omawianej ustawy, przyznaje się ze środków funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, o których mowa w jej art. 103. W uczelni posiadającej podstawowe jednostki organizacyjne świadczenie to jest przyznawane na wniosek studenta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, od którego decyzji przysługuje odwołanie do rektora uczelni (art. 175 ust. 1 i 2 omawianej ustawy), przy czym stypendium za wyniki w nauce może być także przyznane bez konieczności składania wniosku przez studenta. Na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor swoje uprawnienia przekazują odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej (art. 175 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym), nad którymi nadzór sprawują odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor (ust. 5 i 6 tego samego artykułu). Z art. 177 ust. 1, 3, 4 i 5 tej samej ustawy wynika, że decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne, podpisują przewodniczący tych komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący. Regulacja ustawowa art. 173 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym znalazła swoje przełożenie w Regulaminie ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Akademii A im. [...] w K., który został wprowadzony Zarządzeniem Nr [...], z dnia [...]r., Rektora Akademii A im. [...] w K. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 i § 4 ust. 1 w związku z § 2 pkt 8 powoływanego Regulaminu świadczenia w postaci m.in. stypendium za wyniki w nauce przyznaje Wydziałowa Komisja Stypendialna. Od jej decyzji przysługuje prawo wniesienia odwołania do Odwoławczej Komisji Stypendialnej składane w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji (§ 13 ust. 2 w związku z § 2 pkt 9 tego samego Regulaminu). W rezultacie organem pierwszej instancji w sprawach stypendiów socjalnych stała się Wydziałowa Komisja Stypendialna, natomiast organem drugiej instancji - Odwoławcza Komisja Stypendialna. Podmioty te są w rozpatrywanej sprawie "organami uczelni", o których mowa w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, podejmującymi decyzje w indywidualnej sprawie studenta, jaką jest przyznanie stypendium za wyniki w nauce i równocześnie są podmiotami zobowiązanymi do odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. W myśl art. 181 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub osiągnął wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Jednocześnie przytaczana ustawa przewidziała w art. 186 ust. 1 ustalenie przez rektora w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego szczegółowego regulaminu ustaleniu wysokości, przyznawania i wypłacenia świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 6-8. Z treści § 7 ust. 1 powołanego Regulaminu wynika, że warunkiem ubiegania się o stypendium za wyniki w nauce jest zaliczenie roku studiów (pkt 1) i uzyskanie średniej nie niższej niż średnia graniczna ocen, o której mowa w § 2 ust. 7 tego Regulaminu, a więc niższej niż 4,00 (pkt 2). Przy czym, w myśl zapisu § 7 ust. 3 zdanie drugie Regulaminu, student pierwszego roku studiów drugiego stopnia, którego studia pierwszego stopnia trwały 3,5 roku (7 semestrów) może ubiegać się o stypendium za wyniki w nauce, jeżeli ukończył studia pierwszego stopnia i zdał egzamin dyplomowy do 31 marca, a student, który rozpoczął studia w semestrze letnim - do 30 września. Zatem zawarto w nim warunek ukończenia studiów pierwszego stopnia i zdania egzaminu dyplomowego do 31 marca. Analiza powołanego przepisu, zdaniem organów orzekających w sprawie, prowadzi do wniosku, iż wprowadzone tym przepisem dwa terminy, tj. ukończenia studiów pierwszego stopnia i zdania egzaminu dyplomowy nie później niż do 31 marca bądź do 30 września są terminami mającymi charakter materialnoprawny, bowiem zostały one zamieszczone w akcie prawa materialnego, jakim jest przytoczony Regulamin. Wskazuje na to skutek niezachowania obu terminów, jakim jest niemożność ubiegania się o stypendium za wyniki w nauce w razie ich przekroczenia. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że cechą terminu zawitego prawa materialnego jest to, że nie można go przywrócić niezależnie od powodów jego uchybienia oraz istnienia zawinienia bądź braku winy strony w jego przekroczeniu. Ta kwestia prawna była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 646/06 (Lex nr 213865), iż nie można przyjąć, że ustawodawca w akcie regulaminowym przewidywał wprowadzenie materialno-prawnego terminu zawitego, którego upływ udaremnia przyznanie świadczenia, bowiem taka wykładnia narusza art. 152 c i art. 152 h (obecnie art. 179 i art. 186 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym), jak również zasady konstytucyjne. (Przegląd Prawa Publicznego 2007/12/69). Pogląd taki wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 14 maja 2002 r. w sprawie o sygn. akt I SA 2454/00 (Lex nr 81772) i z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1365/00 (Lex nr 57060) oraz z dnia 28 marca 2007r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 803/06 (dostępny w Internecie). Należy jednak zaznaczyć, iż przepis art. 181 ust.1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje jako jedynie kryterium przyznania stypendium za wyniki w nauce - uzyskanie za rok studiów wysokiej średniej ocen. W przepisie tym nie określono żadnego innego kryterium otrzymania tego świadczenia. Jednocześnie w art. 186 ust.1 wymienionej ustawy upoważniono rektorów wyższych szkół do wydania szczegółowego regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów. W delegacji art. 186 ust. 1 przeważają sprawy o charakterze proceduralnym choć ustawa przekazała do regulaminowego ustanowienia niektóre elementy o charakterze materialnoprawnym, jak określenie szczegółowych kryteriów przyznawania pomocy czy wysokość świadczeń. W przepisie tym ustawodawca nie przewidział jednak możliwości wprowadzenia w regulaminie materialnoprawnego terminu zawitego, którego upływ udaremnia przyznanie stypendium. Z jego zapisu nie wynika, aby rektor został upoważniony do wprowadzania w regulaminie takiego rodzaju terminu. Jedyne kryterium przyznania stypendium za wyniki w nauce określono w art. 181 ust. 1 omawianej ustawy. W związku, z czym wprowadzenie w § 7 Regulaminu takich terminów stanowi naruszenie art. 181 ust. 1 i art. 186 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Wprowadzone w Regulaminie terminy nie mogą być uznane za terminy, których przekroczenie uniemożliwia ubieganie się o stypendium. Gdyby taka była intencja ustawodawcy to niewątpliwie stosowne postanowienie znalazłoby się w ustawie, w przepisach o charakterze materialnoprawnym. Pogląd, taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym już wcześniej wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 646/06. Wymieniony wyrok został wydany przy bardzo zbliżonym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie tyle, że dotyczył stypendium socjalnego. Wprowadzenie terminu ukończenia studiów pierwszego stopnia i zdania egzaminu dyplomowy nie później niż do 31 marca bądź do 30 września wyszło poza wspomnianą delegację ustawową. Zarówno w doktrynie jak i w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że podstawą materialnoprawną decyzji może być jedynie przepis prawa powszechnie obowiązującego. Jest rzeczą oczywistą, że regulamin studiów nie może stanowić samoistnej podstawy materialnoprawnej decyzji bez odwołania się wprost do przepisów rangi ustawowej. W ocenie Sądu, przedstawiony powyżej sposób postępowania organów samorządu studenckiego w zakresie rozstrzygania o spełnieniu przesłanek do uzyskania stypendium naukowego narusza konstytucyjną zasadę równości. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie wyjaśniano treść zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). W powoływanym często orzeczeniu z 9 marca 1988 r. sygn. U 7/87 (OTK z 1988 r., cz. I. pn.1) wskazano, że zasada równości "polega na tym, że wszystkie podmioty prawne (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, powinni być traktowani równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących." Zasada równości zakłada jednakowe traktowanie osób znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Zróżnicowanie w ramach jednej grupy jest jednak dopuszczalne, jeśli jest usprawiedliwione innymi wartościami. Taka sytuacja jednak w sprawie nie występuje. Trybunał Konstytucyjny interpretując art. 32 Konstytucji podkreślił, że "żadne kryterium nie może stanowić podstawy dla zróżnicowań niesprawiedliwych, dyskryminujących określone podmioty" (wyrok z 23 października 2001 r., sygn. K 22/01, OTK ZU nr 7/2001). Z tych względów zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie mogły się ostać z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Dodać tylko należy, iż termin obrony pracy dyplomowej przez skarżącego dopiero w dniu [...] r. nastąpił bez jego winy, co wynika z oświadczenia Kierownika Katedry [...] Politechniki [...] w G., złożonego wraz z odwołaniem. Na uwagę zasługuje też fakt niezachowania przez organy warunków formalnych, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w indywidualnej sprawie studenckiej przez komisję stypendialną. W świetle art. 207 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z art. 107 § 3 K.p.a. decyzja w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania studentowi stypendium za wyniki w nauce powinna zawierać min.: powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W myśl tego przepisu każda decyzja winna zawierać konkretne wskazanie podstawy prawnej. Zatem niewystarczające jest wskazanie w podstawie prawnej obu decyzji wydanych w rozpatrywanej sprawie jedynie "art. 173 i następnych ustawy" Prawo o szkolnictwie wyższym. Nadto, w przypadku organu kolegialnego decyzja winna zawierać również imiona i nazwiska wszystkich członków organu, który wydał decyzję. Zarówno Komisja Stypendialna, jak i Odwoławcza Komisja Stypendialna są organami kolegialnymi. A więc w decyzjach winny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy wydali decyzje. Tymczasem obie decyzje nie zawierają składu komisji i zostały podpisane jedynie przez przewodniczących komisji. Wskazane pominięcia podstawy prawnej i uzasadnienia prawnego oraz imion i nazwisk członków komisji, którzy wydali decyzje w obu instancjach stanowi naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. Reasumując Sąd uznał, iż decyzje organów administracji obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, gdyż w art. 186 ust.1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym ustawodawca nie upoważnił rektora do wprowadzenia w regulaminie jakiegokolwiek terminu uzależniającego przyznanie stypendium za wyniki w nauce, którego upływ udaremnia przyznanie świadczenia. Jedyne kryterium otrzymania stypendium zostało określone w art. 181 ust. 1 omawianej ustawy. Organy administracji obu instancji naruszyły zatem przepisy art. 181 ust. 1 i 186 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, a odmowa przyznania skarżącemu stypendium z uwagi na przekroczenie terminu jest nieuzasadniona. Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu (art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a.), przy czym organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonają oceny zasadności żądania skarżącego o przyznanie stypendium w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa zinterpretowane w zgodzie z konstytucyjną zasadą równości. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Uwzględniając skargę nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, bowiem w ocenie Sądu art. 152 p.p.s.a., który nakłada na sąd obowiązek zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w wyroku uwzględniającym skargę, nie dotyczy uwzględnienia skargi na akt odmowny. Akt, którym odmówiono uwzględnienia żądania nie podlega wykonaniu, a tymczasowa ochrona wynikająca z powołanego przepisu z istoty swojej dotyczy aktów i czynności, które podlegają wykonaniu w jakiejkolwiek formie. W oparciu o treść art. 210 p.p.s.a. Sąd nie orzekł również o zwrocie kosztów postępowania, gdyż skarżący nie zgłosił przed zamknięciem rozprawy stosownego wniosku pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie, doręczonego mu w dniu [...] r. (k - 31 i 34 akt sądowych).