IV SA/Gl 279/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na decyzję Prokuratora Okręgowego w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy; Wyrokiem z dnia 24 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W.K. na decyzję Prokuratora Okręgowego w G. z dnia z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie informacji publicznej. W tym samym dniu skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie orzeczenia. W konsekwencji pismem z dnia [...] wyżej wymienionego wezwano do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem. W odpowiedzi W.K. nadesłał pismo procesowe datowane na [...], w którym wniósł o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonej opłaty sądowej. Żądanie powyższe zostało następnie potwierdzone przez skarżącego na urzędowym formularzu "PPF" złożonym do Sądu w dniu [...]. W uzasadnieniu wnioskujący podniósł merytoryczne kwestie związane z aktem stanowiącym przedmiot zaskarżenia w sprawie. Równocześnie oświadczył, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości i uzyskuje miesięczny dochód z tytułu emerytury w kwocie [...] zł. Dodał również, iż zamieszkuje w wynajmowanym lokalu uiszczając miesięczny czynsz w wysokości [...] zł a nadto wydatkuje miesięcznie [...] zł na spłatę pożyczki i [...] zł na zakup leków. Ponieważ powyższe oświadczenia uznano za niewystarczające do oceny sytuacji materialnej strony, wezwaniem z dnia [...] zwrócono się do niej uprawdopodobnienie danych, na które się powołała poprzez przedłożenie stosownych dokumentów źródłowych. W wyznaczonym siedmiodniowym terminie W.K. nie udzielił jednak jakiejkolwiek odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. W treści wniosku W.K. sprecyzował, iż jego zakres obejmuje zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wydanego w sprawie wyroku. Odnosząc się do tego żądania należy zatem przywołać zasadę sformułowaną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., po myśli której przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza zatem przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostało udowodnione przez stronę (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 319). Zważywszy powyższe uznano, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania albowiem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, na które powołał się w swoim wniosku. Trzeba tu raz jeszcze zaznaczyć, że W.K. został do tego wyraźnie wezwany pismem z dnia [...], doręczonym mu w dniu [...] (patrz: dołączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru). W wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego upływ nastąpił z dniem [...] ([...] grudnia były dniami ustawowo wolnymi od pracy) wnioskodawca nie ustosunkował się w żaden sposób do powyższego wezwania. W szczególności nie udokumentował w żaden sposób swego dochodu ani kosztów ponoszonych z bieżącym utrzymaniem oraz nie nadesłał kopii umowy pożyczki wraz z harmonogramem spłat lub innym dokumentem potwierdzającym wysokość miesięcznej raty spłaty. Tymczasem uchylenie się od przedłożenia dokumentów potwierdzających okoliczności związane z sytuacją materialną strony uniemożliwia uznanie oświadczeń wnioskodawcy za w pełni przekonujące a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania mu prawa pomocy w żądanym zakresie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego; z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05). Trzeba zatem stwierdzić, że skarżący nie wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, aby nie był w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w swym koniecznym utrzymaniu. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że wymóg, o którym mowa w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. nie został w sprawie zachowany i dlatego orzekł jak w sentencji.