IV SA/Gl 281/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K.A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę· Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029) po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] do dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Organ odwoławczy podkreślił, że z przytoczonego przepisu wynika wprost obowiązek zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych przez ustawę. Podniósł, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, iż w dniu [...] przeciwko K.A. zostało wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Skarżącemu przedstawiono bowiem zarzut popełnienia przestępstwa kierowania samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, tj. z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Organ podkreślił, że w niniejszym postępowaniu, czynności w zakresie dowodowym ograniczały się do potwierdzenia faktu przedstawienia zarzutów policjantowi. Ponadto podniósł, że z uwagi na charakter zarzucanego skarżącemu czynu zabronionego, jak i wydźwięk społeczny wynikający z pozostawania przez policjanta pod zarzutem popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, uzasadnione jest zawieszenie go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K.A. – reprezentowany przez pełnomocnika - wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut, że przy wydaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa o służbie funkcjonariuszy Policji poprzez niezastosowanie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych, w tym części przepisów o przesłankach fakultatywnego zawieszenia oraz o uznaniu administracyjnym w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zarzucił niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80, art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia przesłanek zawieszenia, zarówno co do okresu jak i bezprzedmiotowości zawieszenia na tak długi okres. Skarżący podniósł również zarzut braku w decyzji prawidłowego oznaczenia organu II instancji zgodnie z przepisami § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów i wskazanie jedynie jednostki pomocniczej oraz zarzut braku materialnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w randze ustawy, a także braku właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Podniósł również, że organ zaniechał rozpoznania i oceny w postępowaniu odwoławczym, zarzutów podniesionych w odwołaniu. Ponadto zarzucił sprzeczność sentencji decyzji z treścią uzasadnienia. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumentację, która została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego ponownie wniósł o oddalenie skargi i dodał, że [...] skarżący został zwolniony ze służby z uwagi na oczywistość popełnienia przestępstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami określonymi w skardze. W wyniku przeprowadzenia kontroli w wyżej wskazanym zakresie, stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, podobnie jak i decyzji organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] do dnia [...]. Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) – którego treść została przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Trafnie organ odwoławczy stwierdził więc, że treść tego przepisu wskazuje, iż zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych – w razie wystąpienia okoliczności określonych w tym przepisie – jest obligatoryjne. Podkreślenia również wymagało, że akta administracyjne zawierają zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w R. z dnia [...] o wszczęciu śledztwa, z którego wynika, że wszczęte zostało śledztwo w sprawie spowodowania kolizji przez nietrzeźwego kierowcę K.A., tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k. W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że prawidłowe było stwierdzenie organu odwoławczego, iż zaistniała podstawa do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy zasadnie również uznał, że okoliczności faktyczne sprawy uzasadniały zawieszenie w czynnościach na okres trzech miesięcy. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, uznać należało, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, według którego przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Nie można zgodzić się również z zaprezentowanym przez pełnomocnika strony stanowiskiem, iż niezastosowanie w toku postępowania karnego przez organy procesowe środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w trybie art. 276 Kodeksu postępowania karnego, stanowi przeszkodę do stosowania tej instytucji przez przełożonego w sprawach osobowych w trybie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Podkreślić należy odrębność obu postępowań oraz niezależność w podejmowaniu decyzji przez Komendanta Powiatowego Policji w W., ograniczoną jedynie wymogami prawnymi. Należy w tym miejscu podkreślić, że trafnie organ odwoławczy podniósł, iż wszelkie negatywne skutki, jakie spowodowało zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącego, zostaną niezwłocznie usunięte zgodnie z dyspozycją art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, jeżeli nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Ponadto stwierdzić także należało, że ustalenia stanowiące podstawę decyzji zostały przeprowadzone w oparciu o prawidłową analizę zebranego w sposób kompletny materiału dowodowego. Uwzględnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy, a więc została przeprowadzona ocena w zakresie tego, czy zaistniały warunki zastosowania art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Bezpodstawny był zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. W podsumowaniu podkreślenia zatem wymagało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, podobnie jak i decyzji organu I instancji, nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego. Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.