IV SA/Gl 282/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. W wyniku rejestracji w urzędzie pracy dokonanej przez A. N. w dniu [...] r., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., na podstawie m.in. art.2 ust.1 pkt 2, art.9 ust.1 pkt 14 lit. a, b, art.71 ust.1, 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 ze zm.), orzekł o uznaniu go za osobę bezrobotną z dniem rejestracji oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W jej uzasadnieniu podał, iż z materiału sprawy wynika, że spełnia on warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast nie wykazał przesłanek wymaganych dla przyznania mu prawa do zasiłku. Mianowicie suma okresów, o których mowa w art.71 ust.1 i 2 cytowanej wyżej ustawy przypadających w okresie [...] miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż [...] dni. W odwołaniu od tej decyzji A. N. podał, że przez [...] roku prowadził działalność gospodarczą, która z winy państwa okazała się nieopłacalna. W tym czasie uiszczał podatki i składki na ubezpieczenie społeczne. Zawieszając działalność w [...] r. w urzędzie skarbowym nie poinformowano go, że w takiej sytuacji straci prawo do zasiłku, zaś treści stosownych przepisów nie znał. Dlatego też rozstrzygnięcie to uważał za wadliwe i krzywdzące go. Zaskarżoną decyzją, na zasadzie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art.2 ust.1 pkt 2 oraz art.71 ust.1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymano kwestionowaną decyzję w mocy. Wojewoda Ś. podzielił bowiem ustalenia i rozważania poczynione przez organ pierwszej instancji, które przytoczył w motywach decyzji. Wynika z nich, że A. N. prowadził działalność gospodarczą wpisaną do ewidencji od [...] r. do [...] r., przy czym była ona zawieszona od [...] r. W przekonaniu organu odwoławczego odwołujący się nie wykazał żadnych okresów uprawniających do zasiłku, czyli co najmniej [...] dni opłacania składek na ubezpieczenie społeczne w ciągu [...] miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Nadto organ ten dodał, iż sprawami bezrobotnych zajmują się urzędy pracy, nie zaś urzędy skarbowe, stąd w tych pierwszych należało zasięgnąć informacji dotyczących wymaganych przesłanek do uzyskania spornego świadczenia. Dlatego odwołania nie uwzględnił. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący przede wszystkim eksponował fakt zawieszenia działalności, a nie jej likwidacji, co jego zdaniem winno przemawiać na jego korzyść. Podtrzymał twierdzenie, że uczynił to w wyniku sugestii urzędniczki z urzędu skarbowego w S. Wskazał nadto, że nie są mu znane zawiłości polskiego prawa. Z tych przyczyn domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jako niezasadna nie mogła odnieść skutku. Jednakowoż przed przedstawieniem merytorycznych wywodów konieczne jest wyjaśnienie, że wedle treści art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te powołane są do kontroli zgodności z prawem poddanych ich kognicji aktów administracyjnych. W toku właściwego postępowania badają więc czy owe akty nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (p. art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolują również, czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą ich nieważność (p. art.145 § 1 pkt 2 tej ustawy). Przy czym, w myśl art.134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w tych ramach niepodobna było dopatrzyć się wskazanych wyżej uchybień, dlatego nie podlegała ona wzruszeniu. Rozstrzygnięcie to wydano w wyniku dokonania poprawnych ustaleń faktycznych, których zresztą skarżący nie podważa (p. protokół rozprawy sądowadministracyjnej, podczas której skarżący oświadczył, iż w okresie zawieszenia działalności gospodarczej [...] na ubezpieczenie społeczne), oraz poczynienia zasadnych rozważań prawnych dokonanych pod kątem istnienia przesłanek prawidłowo zastosowanej normy prawa materialnego. Godzi się bowiem przyznać rację organom orzekającym w sprawie, iż zebrany w niej materiał przekonuje do zajętego stanowiska o braku podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Prawo do tego świadczenia mogą uzyskać osoby, które spełniają określone przesłanki. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji po myśli art.71 ust.1 pkt 2 lit.d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skarżący dla uzyskania prawa do zasiłku powinien wykazać, iż w okresie [...] miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się łącznie przez okres co najmniej [...] dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Skarżący bowiem jako ostatni okres aktywności zawodowej istotny z tego punktu widzenia podał prowadzenie działalności gospodarczej. Toteż organ nie miał powodów dla zakwestionowania tego twierdzenia ani do badania tej okoliczności z urzędu w innym kierunku. Nie było też podstaw dla prowadzenia postępowania dowodowego w celu poszukiwania okresów, od istnienia których zależne jest prawo do zasiłku. W okolicznościach sprawy za wystarczające wypadło przyjąć twierdzenia strony. Tymczasem nie wykazała ona faktów pozwalających na zastosowanie przywołanej powyżej normy prawnej. Jak to już wyżej wskazano skarżący przyznał, iż w okresie od [...] r. do [...] r. (a prawdopodobnie również później) nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne. Zatem zasiłek ów nie mógł mu zostać przyznany. Dla tej konkluzji obojętne są przyczyny tego stanu rzeczy. Niemniej jednak w tym zakresie podzielić wypadnie stanowisko organu odwoławczego, wedle którego w przedmiocie szeroko rozumianego bezrobocia i świadczeń z nim związanych właściwe są urzędy pracy. Toteż tam należy zasięgać informacji o uprawnieniach osób bezrobotnych i przesłankach ich przyznawania. Urzędy skarbowe powołane są do realizacji innych zadań. Co prawda pracownicy obu wspomnianych urzędów działają w imieniu państwa, to jednak ich kompetencje są różne, co należy mieć na uwadze analizując wywody skarżącego, że został wadliwie pouczony. Niezależnie więc od tego, że faktu tego nie wykazał i że nie jest pewne czy miałby on istotne znaczenie dla sprawy, z powyższej przyczyny nie może stanowić ani punktu obrony, ani tym bardziej przemawiać za uwzględnieniem jego żądania. To samo dotyczy nieznajomości prawa, które jest powszechnie dostępne w różnych formach i miejscach. Stąd powoływanie się na nieznajomość prawa, w myśl starożytnej paremii ignorantia uiris nocet, nie może odnieść skutku. Co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.