IV SA/Gl 287/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. (M.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu M.K. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć zł 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego M.K. W dniu 20 czerwca 2017 r. wspomniany pełnomocnik nadał do Sądu pismo procesowe, w którym podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze A.M., zażądał uchylenia zaskarżonego aktu, podniósł dodatkowe zarzuty oraz poparł je stosowną argumentacją. Równocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu - w wysokości maksymalnej oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Sąd orzekł o umorzeniu postępowania wobec cofnięcia skargi. Pismem procesowym datowanym na 6 września 2017 r. radca prawny M.K. ponownie zażądał przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wnosząc o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 29 sierpnia 2017 r. o rozstrzygnięcie w tym zakresie. Zarządzeniem z dnia 11 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału IV skierował sprawę do starszego referendarza sądowego, celem rozpoznania wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, pełnomocnikowi strony przyznano zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na którą składa się opłata za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego. Kwotę tą podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł; W ocenie rozpoznającego wniosek brak jest natomiast podstaw do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia w wysokości zgodnej z jego żądaniem, czyli maksymalnej (to jest wynoszącej 150 % przedmiotowej opłaty). Oceniwszy bowiem jego działanie przez pryzmat kryteriów wskazanych w § 4 ust. 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., uznano, że nakład pracy wyżej wymienionego w niniejszej sprawie nie był ponadprzeciętny, zaś charakter tej sprawy nie wskazuje, aby należała ona do szczególnie zawiłych czy skomplikowanych. Nadto wzięto pod uwagę, iż postępowanie w sprawie zostało przez Sąd umorzone wskutek cofnięcia skargi, a tym samym trudno przyjąć, aby działanie wspomnianego pełnomocnika, a w szczególności sporządzone przezeń pismo procesowe z dnia 20 czerwca 2017 r., gdzie żądał on uchylenia zaskarżonego aktu, wywarło zasadniczy wpływ na przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia tej sprawy. Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.