IV SA/Gl 289/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić skarżącemu wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Pismem z dnia 4 lutego 2015 r. R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne. Pismem z dnia 10 lutego 2016 r. skarżący cofnął skargę z uwagi na rozpoczęcie na Uniwersytecie [...] Szkole Zarządzania w C. studiów stacjonarnych na kierunku zarządzania w roku akademickim 2015/2016. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpatrywanej sprawie skarżący cofnął skargę pismem z dnia 10 lutego 2016 r. powołując się na fakt rozpoczęcia studiów na kierunku zarządzania w roku akademickim 2015/2016. Wobec powyższego nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa albo też powodujące utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.