IV SA/Gl 29/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części określającej datę od jakiej przyznano skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...]r wydaną z upoważnienia Starosty Powiatu w T. , na mocy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. . Nr 99 poz. 1001 ) uznano A.S. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną. Jednocześnie organ postanowieniem z dnia [...]r. działając na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie prawa bezrobotnej do zasiłku do czasu przedłożenia przez stronę zaświadczenia z firmy A Spółka Jawna potwierdzającego wysokość jej wynagrodzenia brutto z wyszczególnieniem każdego miesiąca za okres od 1 kwietnia 2006r do 30 listopada 2007r. oraz od 1 marca 2008r do 31 marca 2008r. z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze pracy. Pismem z dnia [...]r. strona wezwana została do przedłożenia w terminie do dnia [...]r. zaświadczenia opisanego w wyżej przywołanym postanowieniu o zawieszeniu postępowania. Odpowiadając na doręczone jej wezwanie A.S. poinformowała organ, iż z chwilą rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy udokumentowała czas, w jakim, przed złożeniem wniosku pozostawała w stosunku pracy (okres 365 dni zatrudnienia z okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania) oraz uzyskanie w tym okresie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Tym samym uznała, iż obowiązek, jaki ciążył na niej z mocy art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został przez nią spełniony. Oświadczyła nadto, iż udokumentowanie faktu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy należy do obowiązków pracodawcy, o co wystąpić powinien organ do niego. Wraz z wskazanym pismem strona wniosła zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zasiłku dla bezrobotnych. W zażaleniu tym zarzuciła brak należytego wyjaśnienia przyczyny zawieszenia postępowania. Jej zdaniem prawne podstawy zawieszenia określone w treści art. 97 § 1 k.p.a. nie mogą znaleźć w sprawie zastosowania. Zauważyła, iż żądanie od niej udokumentowania okoliczności, które zostały przez nią wykazane wobec urzędnika Powiatowego Urzędu Pracy w chwili rejestracji również nie jest uzasadnione prawnie, a takie zachowanie organu narusza zasady postępowania administracyjnego określone w przepisach art. 6, art.7 i art. jak również art. 11 i art. 12 k.p.a. Wojewoda [...] w wyniku rozpoznania wniesionego przez stroną zażalenia, postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do jej ponownego rozpoznania. Organ zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona przez pracownika organu zatrudnienia, z której wynika, iż A.S. "sądzi się z pracodawcą o przywrócenie do pracy i odszkodowanie z tytułu niewypłacalności należności za pracę". W związku z powyższym wymaga ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie występuje niezbędna przesłanka do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany został do ustalenia, czy taki pozew faktycznie wpłynął do sądu. Ewentualnie przeprowadzić należało, zgodnie z wytycznymi Wojewody [...], postępowanie wyjaśniające w celu ustalenie uprawnień strony do zasiłku dla bezrobotnych. Wykonując wytyczne Wojewody [...] zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]r. organ wezwał stronę do złożenia dokumentu potwierdzającego fakt wniesienia pozwu do Sądu Pracy o przywrócenie do pracy i odszkodowanie oraz zaświadczenia pracodawcy potwierdzającego wysokość osiąganego wynagrodzenia brutto z wyszczególnieniem każdego miesiąca za okres od 1 kwietnia 2006r. do 30 listopada 2007r i 1 marca 2008r. do 31 marca 2008r. z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze pracy. W dniu [...]r. A.S. złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a wskazując na bezczynność Starosty Powiatu w T. wobec bezskutecznego upływu ustawowych terminów do załatwienia jej sprawy w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Zażalenie to zostało uznane przez Wojewodę [...] za niezasadne. W treści rozstrzygającego sprawę postanowienia Wojewoda [...] wskazał, iż A.S. w chwili rejestracji w urzędzie pracy przedstawiła świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie jej w okresie od 1 stycznia 2006r do 31 marca 2008r. w tym od 1 stycznia 2006r. do 30 marca 2008r. w wymiarze 4/5 czasu pracy. Strona przedłożyła nadto dokumenty potwierdzające wysokość wynagrodzenia za grudzień 2007r, styczeń 2008 i luty 2008r. oraz kserokopię wydruków komputerowych potwierdzających odprowadzanie składek do ZUS. Do czasu przedłożenia przez stronę zaświadczenia potwierdzającego uzyskane wynagrodzenie brutto z wyszczególnieniem każdego miesiąca organ zawiesił postępowania. Zgodnie z treścią art. 103 k.p.a skutkiem prawnym zawieszenia postępowania jest wstrzymanie biegu terminów do załatwienia sprawy. Co prawda postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało w postępowaniu odwoławczym uchylone, jednakże od chwili wpływu rozstrzygnięcia organu odwoławczego do organu I instancji podejmowane były działania świadczące o braku bezczynności. W zakresie meritum sprawy wydana została natomiast w dniu [...]r. decyzja Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Działając na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit.b oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity z 2008r. Nr 69 poz. 415) organ I instancji uznał, iż strona udokumentowała wyłącznie 91 dni zatrudnienia w okresie poprzedzającym rejestrację ( od 1 grudnia 2007r. do 29 lutego 2008r.). Nie uwzględniono natomiast okresu od 1 marca 2007r. do 30 listopada 2007r. gdyż przedstawione przez A.S. wydruki komputerowe w opinii organu nie spełniały wymogów formalnych zaświadczenia. Nie były zaopatrzone w pieczątki pracodawcy i podpisy osób upoważnionych do sporządzania dokumentów tego rodzaju. W odwołaniu od wskazanej decyzji A.S. zarzuciła sprzeczność ustaleń w zakresie nieotrzymywania przez nią w okresie zatrudnienia wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, a nadto rażące naruszenie prawa materialnego - art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że na bezrobotnym ciąży obowiązek przedstawienia zaświadczenia pracodawcy o otrzymywanym wynagrodzeniu. Nadto wskazano jako naruszone przepisy proceduralne art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z wydruków komputerowych z miesięcznym rozliczeniem wynagrodzenia, art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie odwołującej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, art. 7 k.p.a przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej ze względu na nieuznanie dowodów przedstawionych przez stronę, art. 12 k.p.a. poprzez utrudnianie postępowania i domaganie się od strony dostarczenia dokumentów nieprzewidywanych prawem. Ponad powyższe odwołująca zarzuciła organowi przekroczenie terminów wyznaczonych w art. 35 k.p.a do załatwienia sprawy. Zdaniem odwołującej w sposób należyty udokumentowała ona przed organami okres swego zatrudnienia poprzedzający rejestrację w urzędzie pracy. Była to dokumentacja w formie komputerowych wydruków otrzymywanych od pracodawcy ze wskazaniem miesięcznego wynagrodzenia za miesiące od marca 2007r do lutego 2008r., z czego sporządzono kserokopie. Przedstawiła także elektroniczne potwierdzenia realizacji przelewów wynagrodzenia na rachunek bankowy za ten sam okres. Nie sporządzono jednak z nich kserokopii. Tym samym w opinii odwołującej wykazała ona wymagane 356 dniowe zatrudnienie w 18 miesiącach poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy. Przedstawione dowody wykazywały nadto wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia, które przekraczało znacząco minimalne wynagrodzenie za pracę. Odwołująca uznała za bezpodstawne żądanie od niej dostarczenia dokumentów w formie zaświadczenia, bowiem jej zdaniem obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na nią takiego obowiązku. Według odwołującej bezprawność po stronie organu polegała nie tylko na wskazanych uchybieniach ale także na przekroczeniu wszelkich terminów wymaganych do załatwienia sprawy. Wojewoda [...] decyzją z nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 71 ust. 1,2 i 6 w zw. z art.72 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przyznał odwołującej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. Opisując w uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał, iż A.S. rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. przedłożyła świadectwo pracy potwierdzające jej zatrudnienie w okresie od 1 stycznia 2006r do 31 marca 2008r. , w tym od 1 kwietnia 2006r. do 31 marca 2008r. w wymiarze 4/5 czasu pracy. Strona przedłożyła nadto dokumenty potwierdzające wysokość osiąganego wynagrodzenia za grudzień 2007r.,styczeń 2008r. i luty 2008r. oraz kserokopie wydruków komputerowych potwierdzających odprowadzanie składek do ZUS.W toku postępowania wezwano stronę do przedłożenia zaświadczenia od byłego pracodawcy potwierdzającego wysokość osiąganego wynagrodzenia brutto z wyszczególnieniem każdego miesiąca za okres od 1 kwietnia 2006r. do 30 listopada 2007r. i od 1 marca 2008r. do 31 marca 2008r., co strona uznała za zbędne wobec dotychczasowo przedstawionej urzędowi pracy dokumentacji. W takim stanie faktycznym organ odwoławczy uznał za konieczne zwrócić się bezpośrednio do byłego pracodawcy odwołującej w celu uzyskania informacji dotyczącej wysokości uzyskanego przez stronę wynagrodzenia brutto w okresie od 1 kwietnia 2006r do 31 marca 2008r. z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze pracy. W dniu [...]r. organ odwoławczy otrzymał od A Spółka Akcyjna w K. informację o uzyskiwanym przez A.S., w okresie od 1 kwietnia 2006r. do 31 marca 2008r., wynagrodzeniu brutto. Zdaniem Wojewody [...] uzyskane zaświadczenie należycie dokumentowało wymagany w treści art. 71 ust. 1 pkt2 lit. "a" staż pracy i wysokość zatrudnienia, co nakazywało od dnia udokumentowania tego faktu, przyznać odwołującej zasiłek dla bezrobotnych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działając przez swego pełnomocnika, skarżąca zakwestionowała decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej daty ustalenia prawa skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego – art. 7 k.p.a. przez naruszenie prawdy obiektywnej i pobieżne zbadanie stanu faktycznego sprawy, art. 10 i art. 81 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się , co do zebranych w sprawie dowodów , art. 12 i art. 35 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania, art. 75 § 1 poprzez pominięcie dowodu z elektronicznych potwierdzeń realizacji poleceń przelewu wskazujących na wysokość otrzymywanego przez skarżącą wynagrodzenia, art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, jako dowodów, dokumentów urzędowych tj. potwierdzeń realizacji poleceń przelewu sporządzonych zgodnie z art. 7 prawa bankowego. Zarzucono również naruszenie prawa materialnego – art. 71 ust. 1 i ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy ( Dz. U. z 10 grudnia 2004r.) poprzez nieprzyznanie skarżącej zasiłku po upływie 7 dni od jej zarejestrowania, uznanie, iż udokumentowała ona okres uprawniający ja do zasiłku po upływie 7 dni od zarejestrowania, a także poprzez nieuwzględnienie, iż skarżąca z chwilą dokonywania rejestracji przedłożyła wszystkie dokumenty konieczne do ustalenia zakresu jej uprawnień. Pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, iż w świetle przepisu art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe ( Dz. U. Nr 72 poz. 665 z 2002r.) elektroniczne potwierdzenia realizacji polecenia przelewu stanowią dokument. Z pomocą takich właśnie dokumentów skarżąca wykazywała w chwili rejestracji konieczne dla uzyskania zasiłku dla bezrobotnych fakty. Przedstawiła nadto świadectwo pracy oraz wydruki komputerowe otrzymywane od pracodawcy ze wskazaniem i rozliczeniem miesięcznego wynagrodzenia za miesiące od marca 2007r. do lutego 2008r. czyli 366 dni. Tym samym spełniła wymagania, o których mowa w § 3 rozporządzenia w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. W opinii skarżącej obowiązkiem organu, w świetle art. 7 k.p.a jest dążyć do zbadania prawdy obiektywnej, a więc do zbadania stanu faktycznego. Tymczasem organ w toku postępowania nakładał na skarżącą obowiązki nieprzewidziane przepisami prawa utrudniając jej tym samym wykazywanie swych uprawnień . Zauważono także, iż w toku postępowania zaniechano zapoznać skarżącą, zgodnie z art. 10 k.p.a. z zebranym materiałem dowodowym, przeto nie mogła się ona ustosunkować do dostarczonego przez byłego pracodawcę wykazu zarobków. Może ona jedynie domniemywać, iż pokrywają się z dokumentacją przedłożoną przez nią w momencie rejestracji w urzędzie pracy. Wskazując obok wymienionych w skardze przepisów proceduralnych także na przekroczenie przez organ terminów załatwiania sprawy, a w tym również postępowania odwoławczego, który prowadził postępowanie wyjaśniające w okresie ponad dwóch miesięcy, zarzucono organowi bezprawność działania . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie zaprzeczając, by wskazane w skardze przepisy zostały naruszone i podtrzymując swe stanowisko, co to faktu, iż udokumentowanie uprawnień skarżącej do zasiłku nastąpiło dopiero w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej , nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne badają czy wydawane przez te organy akty prawne nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania. Nadto badają czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji, przy czym, jak głosi art.134 §1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga ma uzasadnione podstawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż postępowanie w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415) zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia jest postępowaniem administracyjnym, o ile przepisy nie stanowią inaczej ( por. art. 10 tego aktu prawnego). Bezspornie zatem , w toku postępowania jakie poprzedzać musi wydanie decyzji w przedmiocie prawa osoby bezrobotnej do zasiłku, upoważniony do działania organ administracji zobligowany jest do stosowania reguł procedury administracyjnej. Mając zatem na względzie zapis zawarty w art. 75 §1 k.p.a. stanowiący, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem należałoby rozważyć, czy w świetle zapisów ustawy o promocji zatrudnienia, a także przepisów wydanych w celu jej wykonania istnieją wymagania ograniczające rodzaj środków dowodowych dopuszczonych wskazaną wyżej regulacją art. 75 § 1 k.p.a. Z treści zapisu przedstawionego w art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, wywieźć można, rozumując a contrario, iż do obowiązków bezrobotnego należy udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku przed upływem 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Pojęcie "udokumentowanie" nie zostało dookreślone w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia, a ustawodawca powierzył tę kwestię właściwemu ministrowi. Na podstawie delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. Nr 262 poz.2607). W jego § 1 wskazano, iż określa się w nim dokumenty niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego i uprawnień rejestrowanych osób. Niewątpliwie jednym z uprawnień rejestrowanych bezrobotnych jest uprawnienie do zasiłku. Analizując przeto dalsze przepisy wskazanego rozporządzenia przyjąć trzeba, iż do obowiązków polegających na "udokumentowaniu" swego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych przez osobę rejestrującą się należy przedłożenie do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji dowód osobisty lub inny dokument tożsamości, dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkolenia, świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień. Powiatowy urząd pracy może sporządzać kserokopie tych dokumentów oraz notatki z nich, w zakresie niezbędnym do ustalenia uprawnień ( por. § 3 cyt. rozporządzenia). Jak z powyższego wynika, w przepisach rangi podustawowej wskazano, jako wymagany środek dowodowy w celu udokumentowania uprawnień bezrobotnego minn. - świadectwo pracy oraz "inne" dokumenty. Żaden z przepisów przywołanego rozporządzenia nie definiuje użytego w jego § 3 określenia "inne dokumenty". Nie czyni tego również ustawa o promocji zatrudnienia .Z tych więc względów brak jest podstaw prawnych, by twierdzić, iż wyłącznym dokumentem pozwalającym na wykazanie uprawnień bezrobotnego jest zaświadczenie wystawione przez pracodawcę. Zaświadczenie jest bowiem tylko jednym z rodzajów dokumentu, jakim również może być pismo lub inna forma poświadczenia określonych faktów. Stwierdzając zatem, iż ustawodawca uzależniając datę przyznanie zasiłku dla bezrobotnych od momentu udokumentowania przez osobę bezrobotną określonych w przepisach okoliczności, nie nakazał dokumentowania ich poprzez złożenię zaświadczenia wystawionego przez byłego pracodawcę osoby bezrobotnej, tym samym trzeba przyjąć, iż "udokumentowanie" tych faktów może zostać dokonane w innej formie. Przechodząc na grunt badanej sprawy, zauważyć trzeba, iż fakt przedstawienia przez skarżącą urzędowi pracy dokumentów wymaganych treścią §3 rozporządzenia w sprawie rejestracji osób bezrobotnych nie był kwestionowany. Złożone przez nią pisemne dowody pozwalały organowi na wyjaśnienie istotnych dla sprawy zdarzeń. Jako słuszne uznać należy tym samym stanowisko skarżącej, która traktowała jako spełnienie obowiązku osoby rejestrującej się przedstawienie dokumentów, z których treści wywieźć można było zarówno długość i czas jej zatrudnienia, jak i wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia. Podkreślając ponownie, iż postępowanie w sprawie uprawnień osoby bezrobotnej jest postępowaniem administracyjnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż ciężar dowodzenia określonych faktów, w przeciwieństwie do procedury cywilnej nie zwalnia organu od aktywności zmierzającej do wyjawienia prawdy obiektywnej. Zgodnie z zasadą opisaną w treści art. 7 k.p.a. organy administracji są obowiązane do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie zwalnia organu od takiego działania zobligowanie strony postępowania do konkretnych zachowań, tak jak uczynił to ustawodawca nakładając na osobę bezrobotną obowiązek udokumentowania, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jeżeli przeto złożone przez skarżącą dokumenty wymagały zdaniem organu potwierdzenia, w świetle przywołanego art. 7, art. 75 § 1 , a także art. 77 k.p.a był on zobowiązany do samodzielnego działania. Konieczność wszechstronnego wyjaśnienia sprawy nie może bowiem doprowadzać do jej przewlekłości, czemu zdecydowanie przeciwdziała aktywność organu. Słusznym jest przeto także zarzut naruszenia reguły szybkości postępowania, gdyż organ nie podjął żadnych kroków zmierzających do zweryfikowania złożonych przez skarżącą dokumentów, po uznaniu, iż weryfikacja taka jest konieczna dla należytego wyjaśnienia sprawy , a nastąpiło to dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy weźmie pod uwagę fakt, iż dokumentacja pozwalająca na ustalenie przesłanek wymaganych do przyznania zasiłku złożona została przez stronę w chwili rejestracji, czego nie niweczył fakt konieczności jej ewentualnego zweryfikowania. Mając na względzie dostrzeżone uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a , jak w sentencji.