IV SA/Gl 290/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję; Decyzją z dnia [...] [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., na podstawie art. 104 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 z późn. zm.), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u R.C. choroby zawodowej – [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż R.C. dnia [...] został skierowany do jednostki orzeczniczej z podejrzeniem chorób zawodowych [...] (poz. [...]) [...] (poz. [...]). Dnia [...] WOMP Poradnia Chorób Zawodowych w S. wystawiła orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych z którym strona się nie zgadzała. Dnia [...] IMPiZŚ Przychodnia Chorób Zawodowych w S. wystawiła orzeczenia lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wskazano, że podstawie tych orzeczeń PPlS w G. wydał dnia [...] decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, od której odwołał się R.C. Następnie na skutek odwołania złożonego przez stronę w dniu [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją nr [...] uchylił decyzję PPIS w G. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. przeprowadził ponowną konfrontację stron pomiędzy przedstawicielami zakładu Spółka A a R.C., w wyniku której ustalono zakres wykonywanych przez pracownika czynności. Organ administracyjny zaprezentował przebieg zatrudnienia skarżącego i wymienił czynności, jakie były przezeń w toku tego zatrudnienia wykonywane. Mianowicie podał, iż w trakcie zatrudnienia w okresie od [...] do [...] w zakładzie "Spółka A" w G., R.C. pracował: 1. w okresie [...], na terenie [...], gdzie zajmował się [...] (średnio [...] godzin na zmianę roboczą), [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą, [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą i [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą) – [...]; 2. w roku [...], na terenie Elektrociepłowni B, gdzie brał udział w pracach związanych z [...]), nie wykonując prac przy [...]; 3. także w roku [...], na terenie Zakładów C, gdzie zajmował się [...] - średnio [...] godziny na zmianę roboczą, [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą, [...]); 4. w roku [...], na terenie [...], gdzie zajmował się [...] – średnio [...] godzin na zmianę roboczą, wykonywaniem [...]); 5. także w roku [...], na terenie Zakładu D, gdzie brał udział w [...]; 6. w roku [...], na terenie Fabryki E, gdzie wykonywał czynności polegające na [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą przez [...] dni w tygodniu, [...] ([...] – przez około [...] tygodnie) oraz [...]; 7. także w roku [...], na terenie Elektrowni F, gdzie zajmował się [...]; 8. w okresie od [...] do [...] roku, za granicą (M.), gdzie brał udział w [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą, [...]; 9. w roku [...], na terenie Elektrowni G, gdzie zajmował się [...] – średnio [...] godzin na zmianę roboczą, [...]; 10. w roku [...], na terenie Elektrociepłowni H, gdzie wykonywał prace polegające na [...] (średnio [...] godziny na zmianę roboczą), [...]; 11. w okresie od [...] do [...] roku, na terenie różnych zakładów pracy, gdzie brał udział w: - [...]. Nie pracował tu przy [...]; - [...] ([...] – średnio [...] na zmianę roboczą) na terenie [...]. Nie pracował tu [...]; - [...]) – Miejski Zarząd Dróg i Mostów w G.; - pracach na terenie Zakładów I, polegających na [...] (średnio [...] godzin na zmianę roboczą) [...]. 12. w okresie od [...] do [...] roku; - na terenie Elektrowni J, gdzie wykonywał czynności polegające na [...] (do [...] godzin na zmianę roboczą) a także na [...]; - na terenie Firmy K (okres zatrudnienia około [...]), gdzie zajmował się [...] – średnio [...] godziny na zmianę roboczą oraz [...]. Nie pracował tu przy [...]; - na terenie Elektrowni L (okres zatrudnienia około [...] miesięcy), gdzie brał udział w [...]; - na terenie Zakładów I i Elektrowni M, gdzie zajmował się [...] (średnio [...] godziny na zmianę roboczą, nie codziennie), [...] oraz [...]; - na terenie elektrowni J, gdzie zajmował się [...] oraz [...]; 13. w okresie od [...] do [...], na terenie Zakładu N, gdzie brał udział w [...] – średnio [...] godzin na zmianę roboczą, [...]; 14. w [...], na terenie [...], gdzie wykonywał [...]. Nie pracował tu przy [...] zaś [...] ([...] na zmianę roboczą); 15. w [...], na terenie Elektrowni P, gdzie pracował przy [...]. Nie wykonywał tu [...]; 16. w okresie od [...] do [...], na terenie Elektrowni M, gdzie zajmował się [...] (około [...] w ciągu zmiany roboczej), [...] ([...] na zmianę roboczą); 17. [...], na terenie Zakładów R, gdzie pracował w godzinach nadliczbowych ([...] godzin na zmianę roboczą, w tym [...] przez około [...] godzin na zmianę roboczą (według skarżącego przez [...] godzin). Skarżący nie wykonywał tu [...]; 18. [...], na terenie Zakładów R, gdzie pracował w godzinach nadliczbowych ([...] godzin na zmianę roboczą, w tym [...] razy w tygodniu [...] przez około [...] godzin na zmianę roboczą; 19. [...], na terenie Elektrowni M, gdzie wykonywał [...]. Skarżący nie wykonywał tu [...]; 20. na terenie [...] - ostatnie miejsce wykonywania pracy skarżącego, gdzie zajmował się on [...]. Skarżący nie wykonywał tu [...]. Następnie organ zwrócił się z wnioskiem o ponowne wydanie orzeczenia lekarskiego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie uzupełniające Nr [...] z dnia [...]) oraz, w trybie odwoławczym, w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...]). Zdaniem organu - jednostki orzecznicze I i II stopnia rozpoznały [...], jednak z uwagi na sposób wykonywania pracy nie związany [...] nie rozpoznały zawodowej etiologii schorzenia. Stąd też Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. biorąc pod uwagę powyższe oraz uzyskane dodatkowe informacje w zakresie wykonywanych czynności nie stwierdził występowania u strony choroby zawodowej - [...] – wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. R.C. dał wyraz swemu niezadowoleniu z rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji. Skarżący zaakcentował, że pracował w ciągłym narażeniu zawodowym przez okres [...] lat będąc zatrudnionym na stanowisku [...], co znajduje potwierdzenie zarówno w umowie o pracę jak i w świadectwie pracy. Równocześnie podniósł, iż czynności pracownicze wykonywał często w trudnych warunkach i w [...], między innymi [...]. Nadto zarzucił przedsiębiorstwu, w którym był zatrudniony, iż w toku konfrontacji zaniżyło czas oraz intensywność wykonywanej przezeń pracy przy [...]. W tym miejscu strona wskazała na nieprawidłowości, w zakresie prowadzenia przez Spółkę A dokumentacji związanej z wykonywaniem prac [...], które wykryte zostały w toku kontroli przeprowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 K.p.a., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot odwołania. Organ drugiej instancji wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, to jest ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie istniało w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. Równocześnie podkreślił, że skarżący był dwukrotnie badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych S. (orzeczenie z dnia [...], nr [...] i orzeczenie uzupełniające z dnia [...], nr [...]) oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie nr [...], nr [...], orzeczenie z dnia [...], nr [...]). Zdaniem organu odwoławczego - w wyniku omawianych badań lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych potwierdzili rozpoznanie [...], lecz sposób wykonywania pracy, która była związania z [...] nie nosił znamion [...]. Tym samym nie uznali zawodowej etiologii i nie zakwalifikowali schorzenia, jako chorobę wymienioną w pozycji nr [...] wykazu chorób zawodowych. Mając na względzie powyższe organ drugiej instancji podniósł, że ponownie przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż w okresie zatrudnienia w latach [...] w zakładzie "Spółka A" w G. pracował jako [...], gdzie sposób wykonywania pracy nie stwarzał warunków do powstania [...] albowiem nie wykonywał on pracy [...]. W tym stanie rzeczy uznano, że wyżej wymieniony nie pracował w warunkach ryzyka choroby zawodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, R.C. oświadczył, iż nie zgadza się z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. Skarżący ponownie wywiódł, że ustalenia dokonane w wyniku konfrontacji przeprowadzonych pomiędzy nim a Spółką A oparte zostały na oświadczeniach przedstawicieli tego zakładu, w których "celowo zmniejszono lub zminimalizowano ilość czynności". W tym miejscu ponownie wskazał na liczne naruszenia prawa pracy, których wspomniany podmiot dopuścił się w zakresie postępowania wobec pracowników narażonych na pracę [...]. Podkreślił również, iż w toku postępowania pracodawca nie był w stanie sprecyzować kolejności wykonywanych przezeń prac a w konsekwencji nie sposób przyjąć aby jego wywody o rodzaju wykonywanych wówczas czynności oraz ich czasu były wiarygodne. W dalszej części skargi R.C. raz jeszcze zaakcentował, iż wykonywał [...] w [...] dodając, iż w ostatnim okresie zatrudnienia pracował przy [...] po [...] godzin dziennie oraz przy [...] ([...] godzin dziennie), zaś jego oświadczenia złożone w tej kwestii w toku konfrontacji zostały zbagatelizowane. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. W uzasadnieniu ponownie podkreślił, że specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez kompetentne placówki orzecznicze wykluczyły zawodowe pochodzenie występującego u strony schorzenia i dlatego brak było podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej wymienionej w poz. [...] rozporządzenia z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga musiała odnieść skutek. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 2 ust. 3 przy ocenie narażenia zawodowego uwzględnia się w odniesieniu do: 1) czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i okres narażenia zawodowego; 2) czynników biologicznych - rodzaj czynnika, ustalenie czasu kontaktu oraz stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia stężenia tego czynnika; 3) czynników o działaniu uczulającym (alergenów) - rodzaj czynnika i stwierdzenie kontaktu z takim czynnikiem w czasie pracy, jeżeli występował on w środowisku pracy, surowcach, półproduktach lub gotowych wyrobach, bez konieczności określania stężenia tego czynnika; 4) sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej na podstawie odrębnych przepisów przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeśli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy. Zgodnie z § 6 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia orzeczenie lekarskie wydaje się na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika oraz oceny narażenia zawodowego. Ocenę narażenia zawodowego odnosi się m.in. do sposobu wykonywania pracy, a więc określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażem czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządów. Mając na względzie powyższe organ administracyjny zaprezentował przebieg zatrudnienia skarżącego i wymienił czynności, jakie były przezeń w toku tego zatrudnienia wykonywane. Mianowicie podał, iż w trakcie zatrudnienia w okresie od [...] do [...] w zakładzie "Spółka A" w G., R.C. pracował jako [...] i wykonywał pracę na terenie różnych zakładów pracy w kraju i za granicą. W trakcie całego okresu zatrudnienia R.C. wykonywał m.in. następujące prace: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Jak wynika z akt sprawy prace te były wykonywane w różnym czasokresie i z różną częstotliwością. W sprawie R.C. zostały wydane cztery orzeczenia jednostek diagnostycznych. Skarżący był poddany kolejno badaniom: - w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. - orzeczenie z dnia [...], nr [...], gdzie nie stwierdzono u skarżącego "[...]", - w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - orzeczenie nr [...], nr [...], w którym to orzeczeniu wskazano, iż "aktualnie nie ma podstaw do rozpoznania [...]", - w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. - orzeczenie uzupełniające z dnia [...], nr [...], gdzie stwierdzono u skarżącego [...], - w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - orzeczenie z dnia [...], nr [...], gdzie rozpoznano [...], dodając, iż "[...]". Zdaniem organu odwoławczego (ostatnie zdanie na k. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji) w konkluzjach orzeczeń lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych potwierdzili rozpoznanie [...], lecz z uwagi na sposób wykonywania pracy, która była związania z [...] i nie nosiła znamion [...] - nie uznali zawodowej etiologii i nie zakwalifikowali schorzenia, jako chorobę wymienioną w pozycji nr [...] wykazu chorób zawodowych. W tej mierze wskazać przyjdzie, iż nie sposób w pełni podzielić oceny organu odwoławczego, (dokonanej en bloc wobec wszystkich orzeczeń lekarskich zapadłych w sprawie), albowiem pierwsze orzeczenia obu jednostek diagnostycznych z dnia [...] i [...] wskazywały - wbrew temu, co twierdzi organ – iż u skarżącego nie ma podstaw do rozpoznania [...]. Następne orzeczenia wprawdzie rozpoznają u skarżącego schorzenie w postaci [...], lecz są one rozbieżne, albowiem WOMP w orzeczeniu z dnia [...] rozpoznaje u skarżącego [...], zaś IMPiZŚ w orzeczeniu z dnia [...] rozpoznaje [...]. Tym bardziej niezrozumiały wydaje się zapis w ostatnio wspomnianym orzeczeniu IMPiZŚ , iż bezpośrednio poprzedzające je "[...]", skoro jednostka ta nie odniosła się w jakikolwiek sposób do tego, iż poprzednie orzeczenie rozpoznało u skarżącego [...] a nie rozpoznała tego schorzenia [...]. Stąd też uprawnionym jest twierdzenie, iż kwestia ta nie została w sposób prawidłowy wyjaśniona przez orzekające w sprawie jednostki diagnostyczne. Te zasadnicze rozbieżności w orzeczeniach jednostek diagnostycznych – wymagające jednoznacznego wyjaśnienia - umknęły jednakże uwadze organu odwoławczego (jak też wcześniej organu I instancji). W trakcie postępowania administracyjnego ustalono ponad wszelką wątpliwość, że R.C. przez wiele lat wykonywał pracę [...], a zatem - w przypadku rozpoznania u niego schorzenia w postaci [...] – i jednoczesnego nie uznania tego schorzenia za schorzenie o etiologii zawodowej należało wskazać inne przyczyny występowania u skarżącego omawianej choroby, czego w toku postępowania nie uczyniono. Godzi się tu zwrócić uwagę organowi odwoławczemu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 372/82 – ONSA 1982/1/33 (nota bene przywołany przez ten organ w uzasadnieniu zapadłej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] Nr [...]), gdzie wskazano, iż "dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy(...) ustalenie, że choroba ta mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystarczy zatem samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że - mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę - jej powstanie w konkretnym wypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, jednakże nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika, zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową". W tej mierze wskazać przyjdzie, iż organ odwoławczy wykluczając zawodową etiologię schorzenia skarżącego nie wskazał (podobnie nie uczyniły tego w swoich opiniach jednostki diagnostyczne, WOMP w orzeczeniu z dnia [...] i IMPiŻŚ w orzeczeniu z dnia [...]) jakie w tym konkretnym przypadku przyczyny spowodowały u skarżącego wystąpienia schorzenia w postaci [...]. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Stąd też jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Jak wykazano powyżej takich kroków organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie podjął, w konsekwencji czego sprawa niniejsza nie została wyjaśniona dostatecznie do rozstrzygnięcia. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W dalszym toku postępowania organ winien zwrócić się do lekarzy IMPiZŚ w S., którzy wydali w tej sprawie ostanie orzeczenie, o jego uzupełnienie w zakresie wyżej naprowadzonym, a to po pierwsze wyjaśnienia rozbieżności rozpoznania z orzeczeniem WOMP z dnia [...], po wtóre zaś w razie rozpoznania schorzenia wymienionego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i nie uznania etiologii zawodowej tego schorzenia, o jasne i jednoznaczne wskazanie jakie przyczyny, nie związane z wykonywaniem zatrudnienia, spowodowały wystąpienie u skarżącego schorzenia w postaci [...]. Następnie zaś organ wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisami art. 107 § 1 i 3 k.p.a.