IV SA/Gl 292/15

WyrokWSA w Gliwicach2015-11-05

Skład orzekający: Szczepan Prax, Małgorzata Walentek, Teresa Kurcyusz - Furmanik

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej może odmówić zwrotu kosztów dojazdu dziecka do szkoły specjalnej, jeśli kwestia zasadności zwrotu tych kosztów za poprzedni rok szkolny nie została ostatecznie rozstrzygnięta?
Ratio decidendi
Organ administracji publicznej nie może odmówić zwrotu kosztów dojazdu dziecka do szkoły specjalnej za kolejny rok szkolny, jeśli kwestia zasadności zwrotu tych kosztów za poprzedni rok szkolny nie została ostatecznie rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu. Zajęcie stanowiska co do kosztów za kolejny rok należy uznać za przedwczesne w takiej sytuacji. Organ powinien uwzględnić okoliczności faktyczne i prawne z poprzedniego okresu, a odmowa pokrycia kosztów w kolejnym roku musiałaby wynikać z istotnej zmiany okoliczności faktycznych.
Stan faktyczny
B. T. wystąpiła do Burmistrza Miasta P. o zwrot kosztów dowozu jej syna do szkoły specjalnej oraz jej własnych kosztów jako rodzica. Burmistrz odmówił zawarcia umowy, wskazując na inne podmioty mogące zapewnić kształcenie specjalne. Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, powołując się na potrzebę kontynuacji nauki w obecnej szkole. Sąd uwzględnił skargę, wskazując na prawomocny wyrok dotyczący poprzedniego roku szkolnego, który uznał odmowę zwrotu kosztów za bezskuteczną.
Rozstrzygnięcie
Sąd stwierdził bezskuteczność czynności Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku oraz zasądził od Burmistrza Miasta P. na rzecz skarżącej kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. T. na pismo Burmistrza Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu dziecka do szkoły 1) stwierdza bezskuteczność czynności Burmistrza Miasta P. z dnia [...] roku; 2) zasądza od Burmistrza Miasta P. na rzecz skarżącej kwotę 457 złotych (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] B. T. wystąpiła do Burmistrza Miasta P. o zwrot kosztów dowozu jej syna W. uczęszczającego do II klasy dla dzieci z [...] w normie intelektualnej Szkoły Podstawowej Nr [...] w Zespole Szkół Specjalistycznych Nr [...] w K. oraz jej kosztów jako rodzica, w okresie od 1.IX.2014 r. do końca pierwszego okresu edukacji. Pismem z dnia [...] Burmistrz P. odmówił zawarcia umowy o zwrot kosztów dowozu dziecka wskazując, że zgodnie z art. 17 ust. 3a pkt 1, w zw. z art. 71b ust. 5b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. Nr 256 z 2004 r., poz. 2572, ze zm.) najbliższym podmiotem mogącym zapewnić wszystkie formy działań zalecane w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego jest powiat [...]. Ustalono ponadto, że zadania takie realizuje także Szkoła Podstawowa Nr [...] w D. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa strona zakwestionowała stanowisko Burmistrza odnośnie możliwości kształcenia jej syna w D. Natomiast wskazanie powiatu [...] uznała za dowolne, gdyż nie zostało ono poparte żadnymi szczegółowymi ustaleniami. Powołała się przy tym na zaświadczenie lekarskie uzasadniające potrzebę kontynuacji nauki w obecnej szkole w K. W piśmie z dnia 26 stycznia 2015 r. Burmistrz P. poinformował stronę, że jego stanowisko w sprawie nie uległo zmianie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu B. T. wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności, względnie orzeczenie o jej bezskuteczności. Na rozprawie sprecyzowała, że chodzi o czynność z dnia [...], a nie o odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowane tą czynnością. Skarżąca zarzuciła, że w okolicy miejsca zamieszkania jej rodziny tylko szkoła w K. odpowiada zaleceniom orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, a odmienne twierdzenia organu nie są poparte właściwymi ustaleniami. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała być uwzględniona. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma okoliczność, że odmowa zwrotu przedmiotowych kosztów za poprzedni rok szkolny została uznana za bezskuteczną prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 34/15. W motywach tego wyroku przyjęto, że z dotychczas zebranego materiału dowodowego wynika, iż w roku szkolnym 2013/2014 małoletni W. z przyczyn obiektywnych nie miał możliwości uczęszczania do klasy I w Zespole Szkół Specjalnych Nr [...] w D. Sąd nakazał, by w ponownym postępowaniu organ należycie ocenił ten materiał pod kątem art. 17 ust. 3a pkt 3 ustawy o systemie oświaty. Wyrok ten zapadł już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, ale ma na jej wynik istotny wpływ. Skoro nie została ostatecznie rozstrzygnięta kwestia zasadności zwrotu kosztów przejazdu dziecka i skarżącej do szkoły w K. za poprzedni rok szkolny, to zajęcie stanowiska co do tych kosztów za kolejny rok należy uznać za przedwczesne. Jeżeli okazałoby się, że umieszczenie dziecka w [...] szkole odpowiadało ustawowym kryteriom uzasadniającym zwrot owych kosztów, to odmowa ich pokrycia przez organ w kolejnym roku musiałaby wynikać z istotnej zmiany okoliczności faktycznych. Zasadniczo bowiem nie można nakładać na rodziców obowiązku przenoszenia dziecka do innej szkoły z powodów finansowych. Pełnomocnik skarżącej podał nadto na rozprawie, że strony zawarły umowy i rozliczały koszty za ten poprzedni rok. Byłoby to równoznaczne z potwierdzeniem przez organ spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 3a pkt 1, w zw. z art. 71b ust. 5b ustawy o systemie oświaty. Okoliczności te muszą być uwzględnione przy załatwianiu wniosku skarżącej za rok szkolny 2014/2015. Sprawa wymaga zatem ponownego rozpatrzenia i dlatego na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. im

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło