IV SA/Gl 294/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] orzekającą o uznaniu C. Ż. z dniem [...] za osobę bezrobotną i jednocześnie odmawiającą przyznania prawa do zasiłku. W dniu [...] C. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem dołączonych do skargi dowodów, a to – świadectwa pracy wydanego przez Biuro Rachunkowe [...] D. Ś. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wojewoda wskazał, że z dołączonej do skargi kopii świadectwa pracy wynika, że C. Ż. był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę wypełnił więc warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z regulacją art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ uwzględnił więc dowód przedłożony przez stronę wraz ze skargą i na mocy art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości skarżoną decyzję własną, uchylił również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] w wysokości 100 % kwoty zasiłku podstawowego. Powołana wyżej decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] i nie została zaskarżona w przypisanym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce gdy w toku postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z akt administracyjnych wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. w związku ze skargą C. Ż. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] oraz decyzję organu pierwszej instancji utrzymaną nią w mocy w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i przyznał stronie prawo do tego zasiłku od dnia [...] w wysokości 100%. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że decyzja z dnia [...] utraciła byt prawny na skutek jej uchylenia. W tej sytuacji, skoro decyzja, przeciwko której skarga była skierowana, została wyeliminowana z obrotu prawnego to postępowanie stało się bezprzedmiotowe wobec braku przedmiotu zaskarżenia. Powyższe skutkować musiało zatem koniecznością umorzenia postępowania sądowego. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.