IV SA/Gl 296/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, , , po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] lutego 2014r. pełnomocnik E. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., którą uznano zasiłki rodzinne wraz z dodatkami wypłacone E. K. od [...] 2009r. do [...] 2010r. w łącznej wysokości 1.638 zł za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne oraz umorzono postępowanie w sprawie ustalenia, czy świadczenia wypłacone od [...] listopada 2009r. do [...] listopada 2009r. są świadczeniami nienależnie pobranymi. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika natychmiastowe wykonanie tej decyzji może spowodować dla skarżącej zbyt ciężkie skutki. Skarżąca oraz jej mąż są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku, którzy poszukują pracy. Jedyny dochód uzyskują z prac dorywczych, które wykonuje mąż skarżącej. Na utrzymaniu mają dwoje małoletnich dzieci w wieku szkolnym. Nadto mieszkają sami i nie mogą liczyć na jakąkolwiek pomoc innych osób. Uzyskiwane dochody z tytułu prac dorywczych ledwo pozwalają zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe. Dlatego natychmiastowe wykonanie decyzji i egzekwowanie od skarżącej kwoty 1.638 zł wraz z ustawowymi odsetkami spowoduje dla skarżącej zbyt ciężkie skutki i pozbawi ją środków na bieżące utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że wniosek pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został rozpatrzony postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]. Z akt administracyjnych wynika, że mocą tego postanowienia odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. po. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych należy stwierdzić, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które posiadają przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009r. II OZ 782/09 publ. Lex 629019). W niniejszej sprawie pełnomocnik E. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, ustalającą wysokość nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oraz umarzającą postępowanie. Zaskarżona decyzja nie stwierdza oraz nie stwarza po stronie skarżącej żadnych obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do wykonania w drodze egzekucji. Tym samym nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a. Taki obowiązek stwierdza dopiero decyzja nakazująca zwrot nienależnie pobranych świadczeń. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.