IV SA/Gl 298/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W treści skargi z dnia [...] lutego 2011 r. T. B., działający przez pełnomocnika - radcę prawnego M. M., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. w dniu [...] września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej polegać może zatem na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Jak więc wynika z powyższego, rozstrzygnięcie w omawianym zakresie uzależnione jest od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w Sygn. akt IV SA/Gl 298/11 danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia kwestionowanego przez T. B. W niniejszej sprawie nie można bowiem dopatrzeć się ewentualnych zagrożeń uzasadniających zastosowanie tej instytucji prawnej. Sam zawarty w skardze wniosek strony, pomimo iż sformułowany przez reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika, nie został uzasadniony w kontekście przesłanek wynikających z cytowanego art. 61 §3 p.p.s.a. Równocześnie, w uzasadnieniu skargi wskazano wprawdzie, że zaskarżona decyzja doprowadziła do sytuacji, w której skarżący pozbawiony jest nie tylko dochodu lecz także możliwości korzystania ze świadczeń w ramach ubezpieczenia zdrowotnego, jednak argument ten nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W tym miejscu należy przyznać, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2010 r., nr [...], którą zmienił on wcześniejszą decyzję własną z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] o przyznaniu wnioskodawcy zasiłku stałego i składki na ubezpieczenie społeczne w ten sposób, że określił, iż "świadczenia te przysługują do miesiąca, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Należy jednak podkreślić, że pomimo to, faktycznym następstwem zaskarżonego rozstrzygnięcia nie była utrata przezeń wsparcia z pomocy społecznej tak w postaci spornego zasiłku jak i w formie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne. Trzeba bowiem wskazać, że rozstrzygnięcie zawarte w przywołanej decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] września 2010 r. stało się ostateczna z chwilą utrzymania tego aktu w mocy przez organ odwoławczy, co miało miejsce [...] grudnia 2010 r., a zatem - stosownie do treści sentencji rzeczonej decyzji – T. B. był uprawniony do obu wspomnianych świadczeń do grudnia 2010 r. Uprawnienia tego skarżący nie utracił także później, gdyż - jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, Prezydent Miasta B. w dniu Sygn. akt IV SA/Gl 298/11 [...] stycznia 2011 r., wydał kolejną decyzję nr [...], mocą której przyznał wyżej wymienionemu zasiłek stały oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne począwszy od [...] stycznia 2011 r. aż "do odwołania". Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności, Sąd uznał, że nie sposób przyjąć, aby wykonanie zaskarżonego aktu stwarzało niebezpieczeństwo wywołania dla strony znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i dlatego orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.