IV SA/Gl 306/06

Dnia 10 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na Prezydenta Miasta C. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę J. K. w dniu [...] roku (data stempla pocztowego) wniosła skargę na Urząd Miasta w C.. W uzasadnieniu opisała swoją trudną sytuację materialno-bytową. Podniosła, iż w [...] roku złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, który załatwiony został odmownie. Wyraziła niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, wyjaśniając okoliczności posiadania przez syna M. K. samochodu osobowego. Pismem z dnia [...] roku wezwano J. K. do uzupełnienia braków skargi poprzez oznaczenie organu administracji publicznej, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie zaskarżonej decyzji, jej numeru, daty wydania i przedmiotu rozstrzygnięcia oraz określenie jakiego naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczy jego skarga. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wskazała, iż skarga dotyczy Urzędu Miasta w C. W dniu [...] roku odmówiono jej prawa do dodatku mieszkaniowego z uwagi na stwierdzoną w gospodarstwie domowym rażącą dysproporcję pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 52 § 1 i § 2 obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia skarżąca uczyniła decyzje organu I instancji, którym stosownie do treści art. 7 ust.1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) jest Prezydent Miasta C.. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżącej służyło prawo złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Zatem dopiero rozstrzygnięcie wydane na skutek wniesienia odwołania od tej decyzji, a więc decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. mogła być przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W zaistniałej sytuacji, skarga na decyzję organu pierwszej instancji jest przedwczesna, a w konsekwencji niedopuszczalna Jest przy tym zasadą, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że aby skarżąca mogła skutecznie zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winna skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1271 ze zm.), a więc od 1 stycznia 2004 r. do 1 stycznia 2006 r., bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. Skarga J. K. wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza czasookres przewidziany w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uniemożliwia przekazanie jej organowi, którego działanie bądź bezczynność zostały zaskarżone, a w konsekwencji również z tego powodu czyni tę skargę niedopuszczalną. W wyniku poczynionych wyżej spostrzeżeń skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.