IV SA/Gl 310/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: NSA Tadeusz Michalik WSA Beata Kalaga –Gajewska (spr.) Protokolant: stażysta Agnieszka Zygmunt po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia z pomocy społecznej oddala skargę Ustnym wnioskiem, złożonym podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego w dniu [...], A. S. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie domku o powierzchni u podstawy [...] m² i ogródka działkowego o pow. [...] m². Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 i 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. nr 64, poz. 414 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku strony, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. odmówił jej przyznania wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż jej przyznanie stronie nie odpowiada celom pomocy społecznej, określonym w art. 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej oraz nie stanowi dla strony niezbędnej pierwszoplanowej potrzeby życiowej. Akcentował, iż na podstawie wywiadu środowiskowego ustalił, iż strona jest osobą bezrobotną i prowadzi [...] gospodarstwo domowe, ale otrzymuje pomoc od rodziców i rodziny, jak również korzysta z wsparcia Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. W odwołaniu od decyzji strona domagała się powtórnego przeanalizowania jej sprawy i przyznania wnioskowanego świadczenia. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, iż przepis art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej określa, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej osoby potrzebującej może być przyznany, zgodnie z celami określonymi w tej ustawie, zasiłek celowy. Jednak ze swej istoty pomoc społeczna nie może być źródłem zaspakajania niczym nie uzasadnionych żądań strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło zatem w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ I instancji granic uznania administracyjnego, które uzasadniałoby uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej wniosku w oparciu o przepisy ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] skarżąca zaznaczyła, iż miasto B., w którym mieszka nie podoba się jej i chciałaby mieszkać na terenach zielonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a tylko w takim aspekcie podlegała ona kontroli sądowej, stosownie do treści art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. nr 64, poz. 414 z późn. zmianami), zwana dalej ustawą o pomocy społecznej, reguluje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, przy wystąpieniu najmniej jednej z okoliczności wymienionych w jej art. 3. Stosownie do treści jej art. 32 ust. 1 w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. W szczególności zasiłek ten może być przyznany na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu (art. 32 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). W rozpoznawanej sprawie skarżąca ma zapewnione własne potrzeby mieszkaniowe. Zamieszkuje sama w mieszkaniu o pow. [...] m² znajdującym się w zasobach B. Spółdzielni Mieszkaniowej w B. i złożyła wniosek o przekształcenie przysługującego jej lokatorskiego prawa do zajmowanego lokalu mieszkalnego na własnościowe (karta [...]-[...] akt sądowych). Jednocześnie też spełnia przesłanki określone w art. 3 pkt 5 i pkt 7 ustawy o pomocy społecznej oraz nie przekracza kryterium dochodowego, określonego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Przy czym sam fakt spełnienia przez skarżącą kryteriów ustawowych warunkujących przyznanie świadczenia z pomocy społecznej nie oznacza automatycznej realizacji jej wniosku, bowiem musi on odpowiadać celom pomocy społecznej określonym w art. 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Wnioskowane przez skarżącą świadczenie w formie przyznania domku o powierzchni u podstawy [...] m² i ogródka działkowego o pow. [...] m², a także powód ubiegania się o tą pomoc, określony w skardze i na rozprawie, nie może być uznany za zgodny z celem pomocy społecznej ze względu na to, iż nie stanowi on niezbędnej potrzeby życiowej skarżącej, jak i w żaden sposób nie odpowiada celom pomocy społecznej. W związku z tym nie ma podstaw do przyznania jakiegokolwiek zasiłku z pomocy społecznej w celu realizacji wnioskowanego świadczenia. W niniejszej sprawie postępowanie dowodowo - wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego są prawidłowe. Zaskarżona decyzja wyraźnie wskazuje, dlaczego wnioskowane świadczenie nie może być przyznane i jakimi kryteriami kierował się organ pomocy społecznej przy jej wydaniu. Była to zasada określona w art. 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, iż potrzeby osoby powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Organ odwoławczy rozpatrując niniejszą sprawę prawidłowo uznał, że powołana zasada nie pozwala na uwzględnienie wniosku skarżącej. W świetle tych okoliczności słusznie organ odwoławczy ocenił rozstrzygnięcie organu I instancji za zgodne z prawem i prawidłowo utrzymał je w mocy. Nie można zatem uznać, że odmowa przyznania skarżącej pomocy nastąpiła z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i przysługującego organom orzekającym prawa swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.