IV SA/Gl 313/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem stwierdzono niedopuszczalność odwołania skarżącej wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W skardze zakwestionowano zasadność tego rozstrzygnięcia. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu spóźnienia, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: kontrola legalności zaskarżonych decyzji jest możliwa tylko wówczas, gdy skarga pochodzi od uprawnionej osoby, mieści się w kognicji sądu, gdy spełnia określone wymogi formalne, wreszcie zachowuje termin zastrzeżony dla jej wniesienia. Analizując te okoliczności w niniejszej sprawie nie mogło umknąć Sądowi, że skarga na opisaną w sentencji postanowienia decyzję jest spóźniona. Stosownie bowiem do brzmienia art.53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz.1270) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. O powyższym skarżąca została właściwie pouczona w treści postanowienia. Termin ten w niniejszej sprawie nie został zachowany. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu doręczenia, zaskarżone postanowienie zostało skarżącej doręczone do rąk pełnomocnika w dniu [...] r., skarga zaś została nadana w placówce pocztowej w dniu [...] r., a zatem po terminie, który upływał z dniem [...] r. i nie był sobotą ani dniem ustawowo wolnym od pracy. W tym stanie rzeczy skarga, jako spóźniona, podlegała odrzuceniu bez merytorycznego rozpoznania, na zasadzie art.58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Na marginesie wypadnie tylko dodać, że wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia oraz Sądu do jakiego skargę skierowano, jawiące się na skutek wadliwego adresu WSA oraz wskazania na postanowienie SKO w K., rozstrzygnięto na korzyść skarżącej kierując się numerem zaskarżonego postanowienia i adresatem skargi, za pośrednictwem którego ją złożono.