IV SA/Gl 315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. odmówił przyznania S. W. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką. Opierając się na przepisach art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456) organ orzekający wskazał, że dochód rodziny wnioskodawcy wynosi 634,63 zł i przekracza kwotę uprawniającą do wymienionego zasiłku, przy uwzględnieniu, że w poprzednim okresie zasiłkowym to świadczenie nie przysługiwało. Ponadto nie została spełniona ustawowa przesłanka rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, gdyż ostatnie zatrudnienie wnioskodawcy ustało 30.06.2003 r. za wypowiedzeniem przez zakład pracy w trybie art. 30 § 1 pkt 2 kodeksu pracy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wydaną na skutek odwołania strony. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia i wnioski I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. W. wniósł o przyznanie mu przedmiotowego zasiłku. Zdaniem skarżącego organy administracyjne błędnie ustaliły wysokość dochodu na osobę w rodzinie, która powinna być pomniejszona o wydatki poniesione na leczenie. Błędnie też oceniono kwestię rezygnacji z zatrudnienia, bowiem od 2003 r. skarżący nie podejmował żadnej pracy z powodu opieki nad matką. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie skarżący podał, iż od lipca 2013 r. pobiera zasiłek dla opiekunów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W szczególności trafnie w niej stwierdzono, że przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. Zgodnie z art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dochód na osobę w rodzinie nie może przekraczać kwoty z art. 5 ust. 2 tej ustawy, a więc w omawianym czasie 623 zł. Ustalenie faktu przekroczenia tej sumy nie budzi zastrzeżeń. Natomiast pogląd skarżącego, że od dochodu należy odjąć wydatki na leczenie, nie ma oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Pojęcie dochodu zostało normatywnie określone w art. 3 cyt. ustawy i nie pozwala na takie jego pomniejszenie, jak to sugeruje skarga. Również prawidłowo została oceniona przez organy druga konieczna przesłanka w postaci rezygnacji z zatrudnienia. Zauważyć przy tym należy, że ta kwestia została już przesądzona wyrokiem tut. Sądu z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 106/14, dotyczącym wcześniejszego wniosku skarżącego o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. W obecnej sprawie Sąd w całości podziela to stanowisko. W końcu można też zaznaczyć, że z akt administracyjnych wynika, iż z dniem 23.02.2010 r. skarżący nabył prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a według jego oświadczenia obecnie od 1.07.2013 r. pobiera zasiłek dla opiekunów, którego wysokość aktualnie jest taka sama jak specjalnego zasiłku opiekuńczego, w związku z czym skarżący nie poniósł żadnych negatywnych skutków zaistniałych zmian legislacyjnych, a jednocześnie nie może pobierać obu zasiłków (art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – Dz. U. z 2014 r., poz. 567). Natomiast od 1 stycznia 2015 r. następuje zmiana art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych umożliwiająca nabycie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie tylko w razie rezygnacji z zatrudnienia, ale i w przypadku nie podejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki – jeżeli oczywiście są spełnione pozostałe warunki uzyskania tego świadczenia. Niniejsza sprawa była jednak rozpoznana na gruncie wcześniejszego stanu prawnego, którego warunkom nie odpowiadała sytuacja skarżącego. Z tych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.