IV SA/Gl 318/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie NSA Zofia Borowicz, WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant ref. Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu w dniu 05 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. odmówił przyznania L. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Powołując się na przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, o ochronie roszczeń pracowniczych ... ( Dz. U. Nr 154, poz. 1793) organ administracyjny ustalił, że wnioskodawca nie spełnia warunków do nabycia przedmiotowego prawa, określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( j.t. Dz. U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.XII.2001 r., a to z tego względu, że stosunek pracy z wnioskodawcą nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, wnioskodawca posiada zbyt krótki okres uprawniający do emerytury, a także nie spełnia kryterium wiekowego. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania wnioskodawcy, Wojewoda [...] w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy ustalił, że wnioskodawca zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] r. i od [...]. do [...]r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych. W dniu [...] r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego na tej podstawie, że ma ukończone [...] lat i przepracowanych ponad [...] lat. Według art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17.XII.2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (...) uprawnienia strony do świadczenia przedemerytalnego należy oceniać w oparciu o art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.XII.2001 r. Zgodnie z tym przepisem świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli : 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy ( Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5 poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550 ). Wnioskodawca nie spełnia powyższych warunków, a w szczególności : - w przypadkach określonych w punktach 1 i 2 nie spełnił kryterium wiekowego ( jest urodzony [...] r.) - w przypadku, o którym mowa w pkcie 3 brak jest po stronie wnioskodawcy 40 – letniego okresu uprawniającego do emerytury, gdyż udokumentował tylko [...] lat [...] miesiąc i [...] dni, - sytuacja określona w punkcie 4 nie dotyczy wnioskodawcy. Wojewoda wskazał też, że stronie przyznano zasiłek przedemerytalny od dnia [...] r. W skardze L. K. zakwestionował wynik postępowania administracyjnego wyrażając przekonanie, że przysługuje mu świadczenie przedemerytalne na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. przytaczając przy tym treść art. 37 k ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo podniósł, że także na gruncie znowelizowanego przepisu art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu skarżący nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja ostatecznie odpowiada prawu. W świetle bezspornego w sumie stanu faktycznego nie ulega bowiem żadnych wątpliwości, że skarżący nie spełnia warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na gruncie art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.XII.2001 r. skarżący z powodu nieosiągnięcia wymaganego wieku tj. co najmniej 60 lat, nie spełnił warunków z punktów 1 i 2 tego przepisu. Aby natomiast mieć wymagany w punktach 3 i 4 okres wymagany do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat ( pkt 4 ) lub 40 lat ( punkt 3 ), to musiałby podjąć zatrudnienie najpóźniej w [...] r. Tymczasem po raz pierwszy został on zatrudniony dopiero w [...] r., co wynika z akt sprawy. Skarżący nie zakwestionował zresztą ustalenia, że okres uprawniający do zasiłku wynosi w jego przypadku tylko [...] lat i [...] miesiąc i [...] dni. Z kolei na gruncie omawianego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.I.2002 r. punkt 1 także wymaga osiągnięcia przez mężczyznę 63 lat, a więc skarżący nie spełnia tego warunku. Następny punkt drugi omawianego przepisu, cytowany przez skarżącego, wymaga ukończenia przez mężczyznę 55 lat, ale do dnia rozwiązania stosunku pracy. Ostatni stosunek pracy, w którym pozostawał skarżący, został rozwiązany w [...]r., a wtedy skarżący miał [...] lata, a zatem nie odpowiadał kryterium wiekowemu z tego punktu. Kolejny punkt cyt. przepisu przewiduje dla mężczyzny, podobnie jak w poprzednim stanie prawnym, wymóg posiadania co najmniej 40 – letniego okresu uprawniającego do emerytury. Jak już wcześniej wskazano, skarżący nie może się wykazać posiadaniem takiego okresu. Ostatni z punktów art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy nie zmienił swego brzmienia po nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1.I.2002 r. Tym samym także od tego dnia skarżący nie spełniał przesłanek określonych w tym punkcie. W konsekwencji powyższych rozważań należy jednoznacznie stwierdzić, że w stanie prawnym, jaki musiały mieć na uwadze organy administracyjne rozpatrujące przedmiotową sprawę, skarżący nie odpowiadał ustawowym warunkom nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Słusznie zatem odmówiono mu przyznania tego świadczenia, mimo że właściwą ocenę odnoszącą się do sytuacji prawnej skarżącego po nowelizacji cytowanej ustawy, obowiązującej od 1.I.2002 r. , organ odwoławczy zaprezentował dopiero w odpowiedzi na skargę. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.