IV SA/Gl 318/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. "a", art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pomocy zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez S. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu decyzji organ ten zaznaczył, że z posiadanych przez niego dokumentów wynika, iż strona odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji innej formy pomocy określonej w ustawie. Z uwagi na treść regulacji ustawowych w przypadku pierwszej odmowy następuje utrata statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Z decyzją tą nie zgodził się S. B., który wniósł odwołanie do Wojewody [...]. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, jak również podkreślił, że nigdy nie otrzymał jakiejkolwiek pomocy ze strony organu zatrudnienia. Oferowana forma pomocy wiązałaby się dla niej tylko z obciążeniem, którego rodzaje zostały przez nią wyjaśnione na odrębnym dokumencie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, jak również dokonano w niej analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zaznaczył, że w momencie rejestracji skarżący został pouczony o swoich prawach oraz konsekwencjach wynikających z niewywiązania się z ciążących na nim obowiązków. S. B. przy podpisywaniu kontraktu został pouczony, iż przerwanie uczestnictwa w tworzeniu i realizacji indywidualnego planu działania będzie skutkowało utratą statusu osoby bezrobotnej. Podnoszony przez odwołującego się argument, iż skierowanie do klubu pracy jest obciążeniem, zdaniem organu odwoławczego nie może zostać uwzględniony, ponieważ podpisując kontrakt strona zobowiązała się do uczestniczenia w systematycznych spotkaniach i do udziału w proponowanych formach pomocy. Zaproponowane stronie szkolenie jest jedną z pierwszych form przedstawionych bezrobotnemu, co nie przesądza o uczestnictwie w późniejszym czasie w kursach zawodowych, zwłaszcza że przewiduje to indywidualny program działania. W świetle powyższego zdaniem organu odwoławczego wyczerpane zostały przesłanki utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł S. B. W skardze tej wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia, jak również uznał je za formę mobbingu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie skarżący został pozbawiony statutu osoby bezrobotnej, ponieważ odmówił przyjęcia innej formy pomocy polegającej na skierowaniu go do Klubu Pracy. Powyższa okoliczność w sprawie tej nie wzbudza żadnych wątpliwości, ponieważ jest potwierdzana przez skarżącego. Jednocześnie skarżący podnosi, że odmowa przyjęcia tej formy pomocy spowodowana została tym, że narażała go na znaczne koszty, a nie posiada środków pieniężnych, jak również nie kierowano go na kursy zawodowe, co uważa za formę dyskryminacji. W tym stanie faktycznym w pierwszej kolejności należy przybliżyć stan normatywny w sprawie. Stosownie do postanowień art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej, jeżeli odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy i 180 dni w przypadku drugiej odmowy. Z treści przywołanego przepisu wynika, że w przypadku wystąpienia przesłanki w nim przewidzianej organ administracji zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego w drodze prawem przewidzianego postępowania, statusu bezrobotnego. Podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ jest związany treścią przepisu, a jedynie na etapie wykładni tego przepisu spotyka się z pojęciami niedookreślonymi, którym musi nadać określoną treść przed uruchomieniem postępowania dowodowego. Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji przyjdzie dostrzec, że pracownik organu zatrudnienia stosownie do postanowień art. 34a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w dniu 8 stycznia 2010 r. podpisał ze stroną Indywidualny Plan Działania. Na gruncie wskazanej ustawy plan ten pełni szczególną funkcję, ponieważ zamieszczone są w nim zobowiązania organu zatrudnienia. Zatem plan ten jest wyznacznikiem działań bezrobotnego i organu zatrudnienia zmierzających do rozwiązania trudnej sytuacji życiowej, w której skarżący się znajduje, nadto bezrobotny w sposób aktywny uczestniczy w jego sporządzaniu i może na tym etapie wpływać na jego treść. Skoro bezrobotny współuczestniczy w opracowaniu Planu to tym samym jest zobowiązany do jego realizacji. Jednocześnie jak zostało to już powyżej zasygnalizowane naruszenie postanowień tego Planu oraz postanowień ustawy skutkuje pozbawieniem bezrobotnego statusu bezrobotnego, a osobę zarejestrowaną statusu osoby poszukującej zatrudnienia. W postanowieniach podpisanego Planu znalazły się stwierdzenia dotyczące uczestnictwa skarżącego w systematycznych spotkaniach i udział w proponowanych formach współpracy. Organy zatrudnienia dysponując przedstawionym instrumentem prawnym w ramach realizacji postanowień wskazanego Planu zaproponowały skarżącemu szkolenia w zakresie klubu pracy. Wskazana propozycja mieści się w postanowieniach tego Planu, a wynika to z zapisów znajdujących się na stronie 3. Skarżący w sposób kategoryczny odmówił wyrażenia zgody na wskazaną formę innej pomocy, a jako powód podał, że brakuje mu pieniędzy oraz zarzucił organowi pierwszej instancji nieproponowanie kursów zawodowych. Zachowanie skarżącego wyczerpuje przesłanki naruszenia postanowień Indywidualnego Planu Działania, a tym samym pozbawienia go statusu bezrobotnego. Dostrzec należy, że skarżący odmówił przyjęcia oferowanej formy pomocy przed zweryfikowaniem na czym ta pomoc będzie polegała i jakie świadczenia z organu zatrudnienia w jej ramach otrzyma. Tym samym skarżący wbrew postanowieniom Planu a priori uznał, że oferowana mu forma pomocy będzie mało przydatna i nie rozwiąże jego sytuacji. S. B. w skardze do tutejszego Sądu poszedł jeszcze dalej, mianowicie uznał zachowania pracowników organu zatrudnienia za formę mobbingu. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ oferowana forma pomocy przewidziana była Indywidualnym Planem Działania, który został sporządzony z aktywnym udziałem bezrobotnego, zatem organ zatrudnienia realizował jedynie postanowienia tego Planu. Skarżący podnosi, że organ zatrudnienia nie skierował go na kursy zawodowe. Okoliczność ta także nie może być uwzględniona, albowiem w powyższym Planie przewidziane było skierowanie go na tego typu kursy, jednakże miało to nastąpić w okresie późniejszym. W świetle przedstawionych rozważań przyjdzie uznać, że w przypadku S. B. wyczerpana została przesłanka pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej, a z uwagi na fakt, że było to pierwsze pozbawienie strony wskazanego statusu, okres na jaki został pozbawiony wynosi 120 dni. We wskazanym zakresie organy administracji podejmowały rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW