IV SA/Gl 318/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. K.K. (dalej: skarżąca) pismem z dnia 27 lutego 2017 r. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma wydanego z upoważnienia Marszałka Województwa z dnia [...] r., nr [...] informującego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku wyżej wymienionej o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. Postanowienie zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 27 stycznia 2017 r., co skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem na dowodzie doręczenia przesyłki znajdującym się w aktach sprawy. Strona skarżąca nadała skargę w placówce pocztowej w dniu 27 lutego 2017 r. bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 6 marca 2017 r. (w sprawie zarejestrowanej pod sygn. IV KO/Gl 30/17) przekazano skargę skarżącej w dniu 7 marca 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., celem nadania jej dalszego biegu. Organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu 10 kwietnia 2017 r. (data wpływu do Sądu). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien zatem złożyć skargę bezpośrednio do organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi w terminie wskazanym w art. 53 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 27 stycznia 2017 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 27 lutego 2017 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 27 lutego 2017 r., a jej adresatem był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Nie została więc ona wniesiona do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działania skarga dotyczyła, jak tego wymaga art. 54 § 1 P.p.s.a., pomimo, iż organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo poinformował skarżącą o sposobie wniesienia skargi. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten winien przekazać skargę właściwemu organowi. Wówczas o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GZ 310/17). Sąd nadał skargę na adres organu właściwego przy zachowaniu trybu obiegu dokumentów, w możliwie najwcześniejszym terminie, tj. w dniu 7 marca 2017 r., zatem ten dzień należało uznać za dzień prawidłowego wniesienia skargi. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.