IV SA/Gl 321/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) orzekł, że wobec M.W. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ), zwanego dalej również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący wykonywał pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże według treści orzeczeń lekarskich brak było podstaw do rozpoznania u niego wymienionej choroby zawodowej. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania M.W., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wykonywał pracę w narażeniu na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu. Następnie organ podniósł, że badania audiologiczne przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. wykazały obustronny niedosłuch odbiorczy, z przesunięciem progu słuchu dla ucha prawego – 22 dB i dla ucha lewego – 30 dB. W tym zakresie organ podkreślił, że podwyższenie progu słuchu, nie spełniające kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, nie daje podstaw do rozpoznania wymienionej choroby zawodowej. Następnie podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., również nie znaleźli podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Badania audiologiczne, przeprowadzone w tej jednostce orzeczniczej wykazały istnienie niedosłuchu odbiorczego obustronnie o cechach lokalizacji ślimakowej. Jednakże podwyższenie progu słuchu, obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz wyniosło w kolejnych badaniach: UP -23 dB, UL–37 dB; UP – 25 dB, UL – 36 dB. W związku z tym organ podniósł, że stan narządu słuchu skarżącego, nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych, kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Ponadto podkreślił, że orzeczenia lekarskie obu jednostek medycznych – wydane na podstawie szczegółowej diagnostyki i przedłożonej przez stronę dokumentacji medycznej – są wyczerpujące, spójne oraz zgodne w swoich konkluzjach i pozwalają wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie jednorazowego odszkodowania organ wskazał, że roszczenie to nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie choroby zawodowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.W. podniósł zarzut, że występujący u niego niedosłuch odbiorczy, obustronnie o cechach lokalizacji ślimakowej, został spowodowany warunkami pracy w narażeniu na ponadnormatywny hałas, co potwierdzają karty oceny narażenia zawodowego. Dodał, że z powodu uszkodzenia słuchu, został odsunięty od pracy, a następnie pracodawca rozwiązał z nim umowę o pracę i od [...], nie może podjąć pracy ze względu na zły stan słuchu. Wniósł o uznanie choroby zawodowej lub o zasądzenie jednorazowego odszkodowania w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono - bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem - spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ Kodeksu pracy. Nie został bowiem rozpoznany u skarżącego - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz - wymieniony w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ). W tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że zarówno lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy w S. (zwanego dalej również IMP), jak i Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. - w sposób zgodny - stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego wymienionej choroby zawodowej z uwagi na to, że podwyższenie progu słuchu nie spełnia kryterium określonego w cytowanym rozporządzeniu. Wskazać przy tym należało, że z uzasadnienia orzeczenia IMP z dnia [...] wynika, że lekarze specjaliści, w postępowaniu diagnostyczno – orzeczniczym poddali szczegółowej analizie zarówno wyniki przeprowadzonych przez nich badań audiologicznych, jak i przedstawioną dokumentację medyczną, w tym zawierającą badania audiometryczne z lat [...], [...], [...] co pozwoliło na ustalenia przedstawione w orzeczeniu o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z powyższym stwierdzić należało, że organ odwoławczy - w oparciu o prawidłową ocenę zebranych w sprawie dowodów, w tym przede wszystkim orzeczeń lekarskich – zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i na ich podstawie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Podkreślenia zatem wymagało, że w zakresie ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też pominięcia ustosunkowania się przez organ do twierdzeń odwołania. Prawidłowo więc organy obydwu instancji przyjęły, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniach lekarskich, które w sposób jednoznaczny wykluczyły rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W konsekwencji powyższego stwierdzić zatem należało, że w rozpoznawanej sprawie, nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania. Na podstawie prawidłowej analizy orzeczeń lekarskich obydwu jednostek medycznych oraz oceny narażenia zawodowego organ odwoławczy – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W kwestii powtórzonego w skardze wniosku o zasądzenie jednorazowego odszkodowania, podkreślić należało, że – jak już wskazał organ w zaskarżonej decyzji – powyższe roszczenie nie mogło stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego dotyczącego choroby zawodowej. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.