IV SA/Gl 326/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. – działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. nr 198, poz. 1925) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 269 ze zm., dalej: "k.p.a") w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 1, art. 2 pkt. 2, art. 17 ust. 1 i art. 24 ust. 2, ust. 2a i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z dnia 2013 r., poz.1456 ze zm., dalej także "ustawa") w związku z art. 13 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) – po rozpatrzeniu odwołania M.W. od decyzji, wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta M. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z dnia [...]r. (nr [...]) w przedmiocie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 520 zł miesięcznie na okres od 1 października 2012 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. w związku z opieką nad matką W.S. która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że w dniu 18 października 2012 r. M.W. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką W.S. Do wniosku zostały dołączone wymagane prawem dokumenty w tym orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia [...]r. (znak [...]) o zaliczeniu W.S. do znacznego stopnia niepełnosprawności na czas określony do dnia 30 czerwca 2015 r. Organ pierwszej instancji przyznał stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. uzasadniając swoje stanowisko tym, że zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Od tej decyzji wnioskodawczyni złożyła odwołanie wnosząc o przyznanie świadczenia od czerwca 2012 r. W jego uzasadnieniu podniosła, że de facto zajmuje się matką od czerwca 2012 r., a wniosek składała już wcześniej, to jest przed październikiem 2012 r. Kolegium wyjaśniło, że wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) z dniem 1 stycznia 2013 r. uległ zmianie stan prawny. Jednakże z mocy art. 13 ustawy nowelizującej, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do którego prawo powstało przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, ustalając to prawo za ten okres, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało na gruncie przepisów ustawy w brzmieniu przed jej nowelizacją, zatem podstawę materialno - prawną rozstrzygnięcia stanowi ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Podkreśliło także, że w sprawie bezspornym jest, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 17 ustawy umożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego M.W. w związku ze sprawowaniem opieki nad matką W.S. Kwestią sporną – jak podał organ odwoławczy – jest termin, od którego świadczenie zostało przyznane. Zaznaczył, że strona kwestionuje prawidłowość przyznania świadczenia od dnia 1 października 2012 r. wnosząc o przyznanie świadczenia od czerwca 2012 r. Odwołując się do przepisów ustawy normujących zagadnienie terminów ustalania prawa do świadczeń rodzinnych w tym świadczenia pielęgnacyjnego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r., organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w jej art. 9 i art. 14-17. Z kolei zgodnie z art. 24 ust 2 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Natomiast mocą jej art. 24 ust. 2a jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W dalszej kolejności wskazał, że na podstawie art. 24 ust 4 ustawy prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Zdaniem organu odwoławczego treść przytoczonych przepisów wskazuje, że okres na jaki należy przyznać świadczenie pielęgnacyjne jest niezależny od zdefiniowanego w ustawie okresu zasiłkowego i należy ustalać go każdorazowo w oparciu o przedstawione dokumenty. Zaakcentował, że wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, który był przedmiotem rozpatrzenia i podstawą wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, strona złożyła w dniu 18 października 2012 r., a orzeczenie o stopniu niepełnosprawności W.S. zostało wydane w dniu 12 czerwca 2012 r. Zatem – jak wywiódł – wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie został złożony w terminie określonym w art. 24 ust. 2a ustawy. W ocenie organu drugoinstancyjnego nie jest możliwe przyznanie stronie świadczenia począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności. W konsekwencji – jak stwierdził – prawo do tego świadczenia należało przyznać, zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, a zatem od dnia 1 października 2012 r. Tym samym uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, kwestionowany przez stronę, termin początkowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jego zdaniem prawo do świadczenia należało przyznać wnioskodawczyni, na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy, na czas określony do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, tj. do dnia 30 czerwca 2015 r. Jak – na co także zwrócił uwagę – uczynił to organ pierwszoinstancyjny. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie podkreślił, że okoliczność – nota bene bezsporna – że strona opiekuje się matką od czerwca 2012 r. nie ma znaczenia prawnego albowiem ustawodawca określił jednoznacznie sposób w jaki należy ustalać termin początkowy oraz końcowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Na zakończenie podniósł, że przedmiotem oceny, na skutek wniesionego odwołania, jest wyłącznie decyzja wydana w oparciu o wniosek złożony w dniu 18 października 2012 r. Zaznaczył, że żadne dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie wskazują by ten wniosek był złożony wcześniej. W jego ocenie zarówno podpisane przez stronę oświadczenie opatrzone datą "18 października 2012 r.", jak i własnoręcznie przez nią nakreślona na wniosku data "9 października 2012 r." jaki i podpis – świadczą o tym, że ten wniosek (będący podstawą wydania decyzji stanowiącej przedmiot odwołania) nie został złożony wcześniej niż w październiku 2012 r. Pierwsze nakreślone przez nią własnoręcznie na dokumentach daty określone są jako "9 październik 2012 r.". Podsumowując wskazał, że decyzja w sprawie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie jest decyzją uznaniową lecz związaną co oznacza, że organ jest zobowiązany do przyznania świadczenia wyłącznie wtedy, gdy są spełnione wszystkie wskazane w przepisach prawa przesłanki jego przyznania ustalając terminy w sposób w ustawie przewidziany. Podał także, że organ nie może, według swojego uznania, przyjąć innego terminu początkowego lub końcowego przyznania świadczenia kierując się zasadami współżycia społecznego czy słuszności. W konsekwencji organ odwoławczy zaakceptował pogląd organu pierwszej instancji i stwierdził, że w wyniku analizy całokształtu zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie znalazł podstaw do zajęcia w przedmiotowej sprawie odmiennego stanowiska od zaprezentowanego w zaskarżonej w trybie odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, żądając uchylenia w "części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od maja do września 2012 roku włącznie" jako naruszającej prawo, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych i wydanie orzeczenia także pod nieobecność skarżącej. Wniosła także o dopuszczenie dowodów: 1) z zeznań świadka E.S., adres do doręczeń ul[...],[...], na okoliczność składania przez skarżącą wniosku we wrześniu 2012 roku i odmowie przyjęcia wniosku przez organ I instancji w tym terminie bez doinformowania o negatywnych skutkach niezłożenia wniosku we właściwym terminie; 2) z wyjaśnień złożonych przez skarżącą. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, formułując jeden zarzut, nieuzasadnionej odmowy "przyjęcia wniosku składanego przez skarżącą we wrześniu 2012 roku oraz niedoinformowanie strony o negatywnych konsekwencjach nie złożenia wniosku w odpowiednim terminie, co spowodowało poniesienie szkody przez stronę". W uzasadnieniu skargi jej autor powtórzył zasadnicze argumenty zawarte w odwołaniu podkreślając, że "przyjęcie wniosku w październiku 2012 roku spowodowało, iż skarżąca utraciła prawo do świadczenia za okres od maja do września 2012 roku włącznie, czyli za 5 miesięcy, gdyż świadczenie mogłoby być jej przyznane począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek o orzeczenie stopnia niepełnosprawności, czyli od maja 2012 roku". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że jej przedmiotem jest ocena prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny ocenia, czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga według wymienionych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Spór – co do zasady – koncentruje się wokół prawidłowości określenia przez orzekające w sprawie ograny daty 1 października 2012 roku jako początkowego dnia terminu, od którego świadczenie zostało stronie skarżącej przyznane. Mając na uwadze zarysowany w sprawie spór w pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawą orzekania w sprawie był art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy, na co zwróciły uwagę orzekające w sprawie organy, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9 i art. 14-17, czyli m.in. świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast zgodnie z jego ust 2 prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z kolei na podstawie jego ust. 2a jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Ponadto zgodnie z jego ust 4 prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z przedstawionych Sądowi akt sprawy, co nie może budzić wątpliwości, jednoznacznie wynika, że: po pierwsze – wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu 18 października 2012 roku, po drugie – orzeczenie o stopniu niepełnosprawności W.S. zostało wydane w dniu [...] r. Powyższe ocenione poprzez pryzmat regulacji zawartej w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwalają uznać za słuszne przyznanie stronie skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego z datą początkową od pierwszego dnia miesiąca, w którym wystąpiła ona o przyznanie jej tego uprawnienia. Podzielić bowiem trzeba stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy, co do tego, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności tylko wtedy, gdy w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony skarżącej Sąd zwraca uwagę, że nowelizacja art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, dokonana poprzez wprowadzenie ustępu 2a, nastąpiła w związku z zakwestionowaniem przez Trybunał Konstytucyjny – w wyroku z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07, jako niezgodnego z art. 2 Konstytucji RP – ustalanie prawa do zasiłków pielęgnacyjnych począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Uwzględniając stanowisko Trybunału Konstytucyjnego ustawodawca powiązał czasowo ustalenie daty początkowej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z chwilą złożenia wniosku o wszczęcie postępowania zmierzającego do ustalenia niepełnosprawności i zmienił zakwestionowaną regulację. Określił zatem w art. 24 ust. 2a ustawy oświadczeniach rodzinnych, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać zasiłek pielęgnacyjny w ustawowo określonej wysokości począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Podkreślenia wymaga, że pomoc władz publicznych dla osób niepełnosprawnych nie jest jednak udzielana z urzędu. Z tych względów sprawy w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego nie mogą toczyć się bez odpowiedniego wniosku osoby zainteresowanej. Z woli ustawodawcy termin do złożenia wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, gwarantujący jego przyznanie od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności został ograniczony czasowo do trzech miesięcy liczonych od dnia wydania orzeczenia w tym przedmiocie. Wyłącznie więc w okresie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności może nastąpić ukształtowanie prawa wnioskodawcy w sposób opisany w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Po upływie tego terminu zainteresowany traci przyznane mu prawo uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności i jest to bezspornie termin materialnoprawny. Stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 505/11, argumentację w nim zawartą skład orzekający w pełni akceptuje i podziela. Jednocześnie wskazać należy, że ustanowienie przez ustawodawcę określonego terminu jako materialnoprawnego ma na celu ukształtowanie konkretnej sytuacji prawnej w określonym czasie, czego po jego upływie nie będzie można osiągnąć. Terminy materialnoprawne ustanawiane są dla zapewnienia stabilności stosunków prawnych. W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się równocześnie, że w odniesieniu do prawa administracyjnego stanowisko to należy uzupełnić stwierdzeniem, że w prawie administracyjnym chodzi nie tylko o wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji przez jednostkę na skutek upływu terminu, lecz również – w związku z tym, że normy prawa administracyjnego nadają organom administracji publicznej prawo dokonywania czynności prawnych w ramach przyznanych kompetencji – o niemożność realizacji kompetencji przez organ w przypadku, gdy upłynie termin materialnoprawny. Innymi słowy, konkretyzacja normy prawa administracyjnego przestaje być dopuszczalna, gdy upłynie ustanowiony dla niej materialny termin zamieszczony w przepisie dotyczącym organu administracji publicznej. Uchybienie terminu materialnego powoduje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym tak: B. Adamiak, J. Borkowski, glosa do wyroku NSA z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 930/92, Radca Prawny 1994, Nr 3, s. 80. Reasumując – skoro art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych określa, że świadczenie przysługuje od miesiąca złożenia wniosku to w niniejszej sprawie nie jest możliwe przyznanie stronie świadczenia od miesiąca poprzedzającego październik, ponieważ wniosek został złożony w dniu 18 października 2012 r. i okoliczność ta nie została w żaden sposób skutecznie zakwestionowana. Tym samym organy administracji przyznały stronie skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podsumowując podkreślić należy, że w badanej sprawie organ drugiej instancji – co Sąd wykazał już wyżej – zebrał i prawidłowo rozpatrzył materiał dowodowy w oparciu, o który wydał zaskarżoną decyzję. Zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby organy orzekające w sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ramy działania tej zasady wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie, którą charakteryzuje podwójna konkretyzacja: przedmiotu i podmiotu. W tej sprawie granicę działań organu wyznacza zakres postępowania, czyli ocena przesłanek do przyznania świadczenia rodzinnego, co w ocenie Sądu prawidłowo zrealizowano w postępowaniu odwoławczym. Sformułowanym przez organ drugoinstancyjny w badanym zakresie wnioskom, nie można zarzucić, że są nielogiczne, naruszają zasady doświadczenia życiowego a tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów. Fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z taką oceną nie świadczy również, że został naruszony obowiązek wszechstronnego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał – jak wykazano wyżej – że organ drugoinstancyjny nie naruszył reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.