IV SA/Gl 328/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie pobytu w hotelu w kwestii skargi kasacyjnej skarżącej na postanowienie z dnia 13 kwietnia 2015 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie pobytu w hotelu. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 21 kwietnia 2015 r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych sprawy (k. 38). W dniu 27 kwietnia 2015 r. skarżąca nadała osobistą skargę kasacyjną od zapadłego w sprawie orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei na podstawie art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Natomiast zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W przedmiotowej sprawie na postanowienie z dnia 13 kwietnia 2015 r. skarżąca wniosła osobistą skargę kasacyjną. Tym samym wyżej wymieniony środek odwoławczy nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 175 § 1 P.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 178 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.