IV SA/Gl 329/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Ś. z dnia [...]r. nr [...] Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta Ś., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 674 ze zm.) orzekł o uznaniu M. Z. za osobę bezrobotną z dniem 4 listopada 2014r. Kolejną decyzją tego organu z dnia [...]r. nr [...], przyznano stronie prawo do stypendium w wysokości 957,40 zł miesięcznie od dnia 25 maja 2015r. W związku z zakończeniem odbywania szkolenia Prezydent Miasta Ś., decyzją z [...]r. orzekł o utracie przez M. Z. prawa do stypendium z dniem 27 maja 2015r. W związku ze skierowanie do odbycia kolejnego stażu przyznano stronie prawo do stypendium z dniem 1 czerwca 2015r. w wysokości 957, 40 zł. (decyzja z [...]r.). W dniu [...]r. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...]wydaną na podstawie art. 61 i art. 65 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004r. ze zm.), art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 2 ustęp 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009r. w sprawie szczegółowego trybu przyznania zasiłku dla bezrobotnych stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz.U. z 2009 nr 136 poz. 1118 ze zm.), a także art. 105 § 2 K.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych M. Z. na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jako przyczynę rozstrzygnięcia wskazano oświadczenie strony zawierające rezygnację z ubiegania się o zasiłku na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W decyzji z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ś., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ust. 4c i a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o utracie przez M. Z. statusu bezrobotnego z dniem 16 listopada 2014r. W uzasadnieniu decyzji przywołano brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wskazując, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w tym przepisie. Stwierdzono, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał uznać, iż strona zawarła umowę cywilnoprawną podlegającą zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego w okresie od 16 listopada 2014r. Z tytułu wykonywania umowy otrzymała wynagrodzenie. W związku z tym należało orzec o pozbawieniu jej statusu bezrobotnego od dnia zawarcia umowy zlecenia. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ś. M. Z. wniosła jej uchylenie, kwestionując zebrany materiał dowodowy. Wskazała, że organ administracji zakwalifikował błędnie umowę o udział w szkoleniu i rekrutacji jako umowę cywilną podlegającą zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego w okresie od 16 listopada 2014r. i mylnie przyjął, że odwołująca otrzymała wynagrodzenie z tytułu wykonywania wymienionej umowy. Tym samym nie wyjaśnił dostatecznie sprawy pomijając, że otrzymana przez odwołującą kwota 50 zł była wyłącznie zwrotem wydatków za dojazd do miejsca rekrutacji i stanowiła ryczałt. Nie była to forma wynagrodzenia za świadczenie pracy o jakich mowa jest w ustawie o promocji zatrudnienia. Zdaniem odwołującej ryczałt nie powinien być uznany za wynagrodzenie, a tym samym nie zaistniały przesłanki, które dają podstawę do utraty statusu bezrobotnego. Za niezasadne odwołująca uznała również ustalenie, że była objęta ubezpieczeniem społecznym bowiem nie została w ogóle poinformowana przez firmę A Spółka z o. o., że zostanie odprowadzane ubezpieczenie. Organ nie wziął natomiast pod uwagę wymogów, jakie firma A stawia kandydatkom do zatrudnienia. Wyjaśniła, że bez podpisania umowy osoba starająca się o zatrudnienie nie byłaby w ogóle dopuszczona do procesu rekrutacyjnego. W takim stanie rzeczy decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej stanowiłaby dla odwołującej karę za to, że starała się na własną rękę szukać zatrudnienia. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...]r., działając w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W toku analizy stanu sprawy ustalono, że odwołująca od dnia 4 listopada 2014r. w związku z rejestracją w PUP w Ś. posiadała status osoby bezrobotnej. Jednak od dnia 16 do dnia 17 listopada 2014r. wykonywała pracę zarobkową, a zatem nie odpowiadała przesłankom art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem bezrobotnym zgodnie z tym przepisem może być wyłącznie osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, zdaniem Wojewody wynikało, że odwołująca była zgłoszona do ubezpieczenia społecznego z tytułu wykonywania innej pracy zarobkowej od ubezpieczenia od 16 listopada 2014r. to jest w trakcie posiadania statusu osoby bezrobotnej. W przekonaniu organu taki stan rzeczy potwierdza raport ZUS-U2, umowa o udział w szkoleniu i rekrutacji zawarta przez pracodawcę ze stroną, a także wyjaśnienia pracodawcy z dnia 8 grudnia 2015r. Powyższe dowody według Wojewody wskazują, że strona wykonywała pracę w ramach umowy-zlecenia w dniach od 16 do 17 listopada 2014r. Za wykonaną pracę odwołująca otrzymała wynagrodzenie w kwocie 50 zł, a z tego tytułu miała być również przesłana zaliczka na podatek do Urzędu Skarbowego w C. W przekonaniu organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji zatem była zasadna. Zauważono przy tym, że odwołująca była prawidłowa pouczona o prawach i obowiązkach związanych z uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej oraz zapoznana z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia. Mimo tego nie poinformowała o związaniu umową cywilnoprawną z A Spółka z o. o. w M., a także o podleganiu z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w wyżej wymienionym okresie. Wręcz przeciwnie, informacje o tym fakcie organ uzyskał dopiero 3 grudnia 2015r. w związku z prowadzeniem postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 grudnia 2015r. ze względu na podjęcie pracy w B w K. Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom odwołującej zawartym w jej odwołaniu, że w A Sp. z o.o. odbywała ona jedynie proces rekrut rekrutacyjny, za który nie otrzymała wynagrodzenia lecz ryczałt, który był zwrotem wydatków za dojazd do miejsca pracy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze M.Z. zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji i decyzję Wojewody [...], zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy poprzez błędne uznanie, że uczestniczenie osoby bezrobotnej w procesie rekrutacyjnym upoważnia organ do wydania decyzji o utracie tego statusu. Zarzucono również naruszenie art. 107 K.p.a. poprzez niepełne wyjaśnienie w uzasadnieniu podstaw faktycznych oraz prawnych zaskarżonej decyzji Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca stwierdzała, że ani organ pierwszej instancji ani organ odwoławczy nie odniosły się w dostateczny sposób do szczegółowych postanowień umowy o udział w szkoleniu i rekrutacji, którą skarżąca zawarła w dniu [...]r. Postanowienia tej umowy wskazują wyraźnie w jakim celu została ona zawarta. Zwłaszcza § 2 umowy wskazuje, jak długo trwać będzie rekrutacja i na czym polegać. Umowa przewidywała możliwość skrócenia czasu rekrutacji. Organ pierwszej i drugiej instancji nie odniosły się do wymogów, jakie firma A Spółka z o. o. stawiała kandydatom do zatrudnienia wymagając podpisania wspomnianej umowy, bez której to osoba starająca się o zatrudnienie nie byłaby to w ogóle dopuszczona do procesu rekrutacyjnego. Tak jak w odwołaniu podniesiono że orzeczenie o utracie e statusu osoby bezrobotnej w takim stanie faktycznym będzie stanowiło karę za poszukiwanie na własną rękę możliwości zatrudnienia. Według skarżącej istotne znaczenie miał czas rekrutacji, które wynosił 2 dni robocze, a orzecznictwo sądowoadministracyjne nie wypowiadało się do tej pory w sprawach utraty statusu bezrobotnego w przypadku tak krótkiego okresu zatrudnienia Zdaniem skarżącej najczęściej sprawy, w których sąd orzekał dotyczyły zatrudnienia co najmniej kilkumiesięcznego. Okoliczność ta, zdaniem skarżącej, powinna zostać uwzględniona jako potwierdzenie faktu, że skarżąca nie wykonywała pracy zarobkowej na podstawie umowy-zlecenia lub innej umowy o podobnym charakterze. Skarżąca podniosła, że organy nie uwzględniły również w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających braku po stronie skarżącej wymaganych umiejętności i kwalifikacji do wykonywania pracy na rzecz A w związku z czym nie mogła stać się stroną umowy zlecenia ani też innej umowy cywilnoprawnej, której wyliczenie znajduje się w słowniczku ustawy o promocji zatrudnienia. Zwrócił uwagę, że zaskarżone decyzje wskazywały na wykonywanie przez skarżącą pracy w ramach umowy zlecenia natomiast nie wypowiadał się w ogóle o tym co było jej przedmiotem i co konkretnie jej zlecono. Automatycznie zakwalifikowały umowę o rekrutację jako umowę zlecenia. Odnosząc się do otrzymanej jako zwrot kosztów kwoty wskazała, że w kwestii zwrotu kosztów wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt IVSA/Po 577/07 stwierdzając, że zwrot kosztów szkolenia należy interpretować jako zwrot wszystkich kosztów, które osoba normalnie uczestnicząca w kursie faktycznie ponosi. Zdaniem skarżącej mimo, że wyrok ten dotyczy zwrotu kosztów szkolenia, to jednak żaden przepis nie wyklucza możliwości zwrotu kosztów przez inny podmiot prowadzący rekrutację, w tym konkretnym przypadku przez A Sp. z o.o. w M., a postanowienia o takim zwrocie mogą znaleźć się w umowie rekrutacyjnej, jak to miało miejsce w sprawie. Odnośnie opłacenia składek dokonanych przez A na rzecz skarżącej z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego za okres 2 dni to jest od 4 grudnia do 5 grudnia 2014r. skarżąca wyjaśniała, że informacja o ubezpieczeniu dotarła do niej w chwili wszczęcia postępowania przez organ pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej, po analizie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.z 2015r. poz. 121 ze zm.) opisany stan faktyczny sprawy nie uzasadniał obowiązkowego ubezpieczenia na podstawie przepisu art 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Natomiast jej art. 6 ust. 1 pkt 6 wprowadza obowiązek odprowadzenia składek w stosunku do osób pobierających zasiłek dla bezrobotnych także w trakcie odbywania stażu, czyli jak w analogicznej sytuacji, a okoliczność Ta nie została wyjaśniona przez organy. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu procesowego, a to zarzutu nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia skarżąca wskazała, iż uzasadnienie faktyczne decyzji organu drugiej instancji stanowi przeniesienie podstaw prawnych poszczególnych artykułów ustaw regulujących przesłanki dotyczące utraty statusu zatrudnienia. Natomiast nie odniesiono się w nim do umowy o udział w szkoleniu i rekrutacji z dnia 4 grudnia 2014r. Nie wyjaśniono z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności twierdzeniom skarżącej. Nie zajęto stanowiska w sprawie odpowiedzi A Sp. z o.o. w M. z dnia 23 grudnia 2015r., w której złożyła uzupełniające wyjaśnienia i wskazała, że w okresie rekrutacji nie wykonywano pracy zarobkowej, a czas był przeznaczony na szkolenia i weryfikacji umiejętności uczestników. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do zmiany swego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ) - dalej "P.p.s.a." uprawniony jest do badania legalności działania organów administracji biorąc pod uwagę zastosowane przez te organy prawo materialne, a także oceniając, czy nie naruszył one obowiązującej procedury. Inicjująca postępowanie sądowe skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na dostrzeżone przez Sąd uchybienia proceduralne. Uchybienia te w opinii Sądu mogły w sposób istotny wpłynąć na treść zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji. Materialnoprawną podstawę wymienionych decyzji stanowiły przepisy art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w je brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji ( Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm.) - dalej "ustawa". Jak stanowi zastosowany w decyzji art. 33 ust. 4 pkt 1 starosta pozbawia bezrobotnego tego statusu jeżeli nie spełnia on warunków, o których mowa w jej art. 2 ust. 1 pkt 2. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy zawiera definicję legalną "bezrobotnego". Zgodnie z tą definicją bezrobotnym jest osoba, która min. nie jest zatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. Z kolei definicję legalną terminu "inna praca zarobkowej", zamieszczono w jej art. 2 ust. 1 pkt 11. Stanowi ona, że "inna praca zarobkowa" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia czy umowy o dzieło. W judykaturze przyjęte zostało, że decyzje w sprawie statusu osoby bezrobotnej należy zaliczyć do decyzji o charakterze deklaratoryjnym, gdyż decyzja organu wypowiada się w przedmiocie uprawnienia wynikającego z przepisów prawa (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy) potwierdzając, że danej osobie przysługuje bądź nie przysługuje taki status i wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu zaistnienia stanu prawnego. Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy wiąże skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej ze zdarzeniem przesądzającym o tym, że bezrobotny nie spełnia warunków, co oznacza, że osoba przestaje być osobą bezrobotną z chwilą zaistnienia tego stanu prawnego. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy potwierdza stan prawny, a starosta zmierzając do jej wydania ustala moment niespełnienia warunku. Termin utraty statusu osoby bezrobotnej w razie wydania decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 określony został zatem poprzez odesłanie do momentu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i konieczne jest jego ustalenie przez starostę w zależności od okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2652/13 czy I OSK 227/15 z 2 września 2016 publ. CBOSA). Pozbawienie osoby statusu bezrobotnego następuje zatem nierzadko z datą wsteczną i to znacząco odległą od momentu wydania w tym przedmiocie decyzji. Ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej często nie będzie możliwe chociażby ze względu na niespełnienie się przesłanki wymaganego okresu zatrudnienia w ciągu ostatnich 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy. Skutek w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego z mocą wsteczną na zatem doniosłe znaczenie. Niezaprzeczalnie więc wymaga od organu ustalenia stanu faktycznego w sposób niezbicie prowadzącego do wniosku, że po stronie osoby zarejestrowanej jako bezrobotny nie wystąpiły w rzeczywistości przesłanki pozwalające na posiadanie tego statusu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustalony stan faktyczny przedstawiony w aktach administracyjnych budzi poważne wątpliwości co do tego czy były w istocie podstawy prawne do zastosowania wobec skarżącej tak dotkliwej sankcji jaką jest pozbawienie statusu bezrobotnego. Po pierwsze organy pominęły całkowicie fakt, że umowa jaką zawarła skarżąca z firmą rekrutującą nie była typową umową cywilną zawartą w celu wykonywania pracy zarobkowej, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy. Zarówno nazwa umowy jak i jej treść wyraźnie potwierdzają, że zamiarem stron nie było wykonywanie pracy przez Kandydata na rzecz Rekrutującego lecz ocena wiedzy i umiejętności Kandydata w celu ewentualnego przyszłego jego zatrudnienia. Kandydat (skarżąca) miał być poddany ocenie przez okres trwania umowy (dwa dni) przez Rekrutującego w celu oceny jego umiejętności, a po zakończeniu procesu rekrutacji Rekrutujący nie był zobowiązany do zatrudnienia Kandydata. Po drugie organy nie ustosunkowały się w żadnej mierze do pisemnego oświadczenia Rekrutującego z dnia 23 grudnia 2015r., z którego wynikało, że w czasie rekrutacji Kandydaci nie wykonują pracy zarobkowej. Kwota wypłacona na podstawie umowy w wysokości 50 zł stanowi zwrot kosztów poniesionych przez Kandydata na dojazd, wyżywienie w czasie rekrutacji itp. Stwierdzenie, że w dniach 16 i 17 listopada 2014r., a więc w okresie na który umowa o szkolenie i rekrutację została zawarta, skarżąca wykonywała pracę zarobkową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy było co najmniej przedwczesne i wymaga ponownego, starannego wyjaśnienia. Po trzecie, w toku postępowania administracyjnego pominięto, że w treści umowy Rekrutujący nie zobowiązał się do opłacenia za kandydata składki z tytułu ubezpieczenia społecznego czy zdrowotnego. Niewyjaśnione zatem zostało z jakich przyczyn prawnych składka taka została zapłacona i czy zasadnie. Brak jest także jakichkolwiek dowodów na to, że skarżąca miała świadomość opłacenia takiej składki z tytułu zawarcia umowy o dwudniowe szkolenie. Przyznać można rację organom, co do tego, że skarżąca została pouczona o konieczności powiadomienia organu o okolicznościach mających wpływ na posiadanie statusu osoby bezrobotnej, a w tym podjęcie pracy zarobkowej. Pouczono skarżącą także, że bezrobotny nie może podlegać ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Znała ona zatem konsekwencje wynikające z podjęcia pracy zarobkowej a także podlegania ubezpieczenia społecznego z innego niż bezrobocie, tytułu. Stan faktyczny sprawy nie jest jednak w pełni adekwatny do zdarzeń, które zostały przedstawione skarżącej w pouczeniu o obowiązkach bezrobotnego. Organ nie podjął jednak żadnych rozważań w tym zakresie, przyjmując w sposób arbitralny, że skarżąca była prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach związanych z uzyskaniem statusu bezrobotnego i zaniechała wypełnienia tych obowiązków. Nie wziął jednak pod uwagę, że wykonywanie pracy zarobkowej istotnie różni się od podejmowania czynności zmierzających do uzyskania takiej pracy i zawarcie umowy w celu rekrutacyjnym może nie kojarzyć się osobie bezrobotnej z podpisanym przez niego pouczeniem o zakazie podejmowania pracy zarobkowej pod rygorem utraty statusu. W tym stanie rzeczy stwierdzenie wystąpienia przesłanki negatywnej jaką jest niepowiadomienie organu o podjęciu innej pracy zarobkowej i podleganiu z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu nie znajduje uzasadnienia w materiale sprawy przedstawionym Sądowi. Konieczne jest zatem usunięcie z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji, jako wydanych bez należytego wyjaśniania stanu faktycznego. W ponownym postępowaniu rolą organu będzie wyjaśnienie rzeczywistego celu, w jakim zawarta została umowa o udział w szkoleniu i rekrutacji z dnia 16 listopada 2014r., z jakiego w istocie tytułu Rekrutujący wypłacił skarżącej kwotę 50 zł netto, a także na jakiej podstawie prawnej przekazał składkę do ZUS z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego skarżącej. Organ ustali, czy skarżąca miała świadomość odprowadzenia za nią składki do ZUS, a także jaki jej zdaniem był cel podpisanej i wykonanej przez nią umowy z firmą rekrutująca. Oceniając zebrany ponownie materiał organ weźmie pod uwagę definicję legalną bezrobotnego ze szczególnym uwzględnieniem, że ma to być osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia i w takim aspekcie oceni sytuację skarżącej, jako strony umowy o szkolenie i rekrutację. Ocena ta powinna zostać dokonana z uwzględnienie zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji, która nakłada na organ obowiązek rozważenia czy następstwa wynikające z utraty statusu osoby bezrobotnej w stanie faktycznym sprawy są adekwatne do celów, jakim służyć ma ta instytucja. Dostrzeżone uchybienia odpowiadają naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., a naruszenia te mogły prowadzić do całkowicie błędnego zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 11 ustawy. Mając to na względzie Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a.