IV SA/Gl 331/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu; Wraz ze skargą z dnia 22 marca 2017 r. R.K. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określił, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z niepełnosprawną matką – A. K., nad którą sprawuje opiekę, z kolei jego ojciec dawno temu (w roku 1971 r.) wyprowadził się od nich i miejsce jego pobytu nie jest mu znane. Równocześnie wnioskodawca oświadczył, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani przedmiotów wartościowych, sam nie osiąga żadnego dochodu i wraz z matką utrzymują się z jej emerytury, w kwocie 1.597,93 zł oraz dodatku mieszkaniowego, w wysokości 349,45 zł, z kolei wśród ich kosztów utrzymania wymienił czynsz (560,27 zł), i opłaty za energię elektryczną (40 zł) oraz gaz (105 zł). Do wniosku skarżący dołączył między innymi decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, oraz informację o ustaleniu kwoty czynszu za mieszkanie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, który jest świadczeniem stanowiącym formę szeroko pojętej pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 kwietnia 2017 r. - karta nr 1 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nie osiąga przy tym żądnego dochodu, sam jest niepełnosprawny w stopniu lekkim (vide: orzeczenie stanowiące kartę nr 2 akt administracyjnych niniejszej sprawy) i pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką, nad którą sprawuje opiekę w związku z jej niepełnosprawnością w stopniu znacznym i znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (patrz: orzeczenie stanowiące kartę nr 3 akt administracyjnych). Oboje utrzymują się przy tym z emerytury A. K. oraz dodatku mieszkaniowego (vide: decyzja stanowiąca kartę nr 13-14 akt sądowych), co zważywszy rozmiar zadeklarowanych przezeń koniecznych kosztów utrzymania, do których należy przecież doliczyć niezbędne wydatki na wyżywienie i zakup środków czystości dla dwóch osób - nie pozwala na dokonanie oszczędności wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru, bez uszczerbku dla ich koniecznych potrzeb. Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.