IV SA/Gl 335/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. P.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...], na mocy którego odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych w okresie świadczeniowym 2013/2014. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej "decyzji" . Skarżący przyznał, że uchylał się od ciążącego na nim obowiązku ale tylko z powodu braku stałego zatrudnienia. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy domaga się wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] r. nr [...], czy też domaga się wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...]. Pouczono skarżącego, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że w skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu odwoławczego z [...]r. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2015 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych należy stwierdzić, że wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów, które posiadają przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147; postanowienie NSA z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OZ 782/09, Lex 629019). W związku z treścią zarządzenia z dnia 17 kwietnia 2015 r. i brakiem odpowiedzi skarżącego na to wezwanie Sąd uznał, że skarżący domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. nr [...] odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie uznania go za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Jednakże stwierdzić należy, że postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, jako nienadające się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.